Vetëm 20 vjeç, i lindur dhe rritur në Gjermani, por me rrënjë familjare në Kosovë, Adrian Simnica po e shndërron lidhjen me origjinën në një motiv për angazhim publik dhe politik. Nga Siegburgu në Berlin e tani në Bruksel, rrugëtimi i tij po merr gjithnjë e më shumë një dimension evropian.
Prej katër ditësh, Simnica ndodhet në Parlamentin Evropian në Bruksel, ku po merr pjesë në aktivitete, takime dhe diskutime me karakter politik e rinor, duke sjellë në këtë hapësirë institucionale perspektivën e një brezi të ri shqiptar të rritur në Diasporë, por që nuk e ka humbur lidhjen me vendin e origjinës.
Me origjinë familjare nga Bardhi i Madh i Fushë Kosovës, Adriani e përmend Kosovën me krenari dhe e vendos në fokus jo vetëm përmes identitetit të tij, por edhe përmes çështjeve që lidhen me të ardhmen e të rinjve, mundësitë e tyre, përfaqësimin dhe aspiratën evropiane.
Ky është një dimension i rëndësishëm i angazhimit të tij. Për një brez shqiptarësh të lindur apo të rritur jashtë trojeve shqiptare, identiteti nuk është domosdoshmërisht një zgjedhje mes dy botësh. Ai mund të jetë pikërisht pika e takimit mes tyre. Të jesh pjesë e shoqërisë gjermane dhe njëkohësisht të ruash lidhjen me Kosovën e prejardhjes familjare, për Adrian Simnicën duket se përkthehet në dëshirën për të ndërtuar ura dhe jo kufij.
Angazhimi i tij në Junge Union/CDU dhe Schüler Union Rhein-Sieg, si dhe pjesëmarrja në strukturat lokale të integrimit në Siegburg, i kanë dhënë mundësinë të përfshihet në jetën politike e publike në Gjermani. Më herët, ai ka qenë i pranishëm edhe në aktivitete në Parlamentin Gjerman, ndërsa tashmë përvoja e tij po shtrihet edhe në nivelin evropian.
Brukseli, në këtë kuptim, nuk është thjesht një destinacion i radhës në rrugëtimin e një të riu të angazhuar. Është një hapësirë ku përplasen dhe bashkëjetojnë ide, interesa dhe vizione për të ardhmen e kontinentit. Të jesh aty në moshën 20-vjeçare do të thotë të shohësh nga afër mekanizmat e një Evrope që vendos për politika të rëndësishme dhe, njëkohësisht, të kuptosh se zëri i të rinjve nuk duhet të mbetet vetëm në auditorë, rrjete sociale apo debate lokale.
Simnica synon që ky zë të dëgjohet.
Në qendër të interesimit të tij janë të rinjtë shqiptarë në Kosovë dhe Diasporë, nevoja për një përfshirje më aktive në jetën publike dhe politike dhe mundësia që brezi i ri të mos jetë vetëm objekt i vendimmarrjes, por edhe pjesëmarrës në të.
Në këtë rrugëtim, origjina e tij nuk shfaqet si një kujtim sentimental, por si një përgjegjësi. Kosova, sipas perspektivës që ai përcjell, duhet të jetë pjesë e një të ardhmeje evropiane ku të rinjtë të kenë mundësi për arsimim, zhvillim, përfaqësim dhe një rol real në përcaktimin e së ardhmes së tyre.
Kjo e bën historinë e Adrian Simnicës interesante edhe përtej dimensionit personal. Ajo është historia e një brezi të ri shqiptar që është rritur në shoqëritë evropiane dhe që tashmë po kërkon të kalojë nga integrimi social drejt pjesëmarrjes aktive në jetën publike.
Nëse brezat e mëparshëm të Diasporës shpesh e kanë ruajtur lidhjen me vendlindjen përmes familjes, gjuhës, traditës dhe kujtesës, brezi i ri po krijon forma të tjera lidhjeje: përmes arsimit, politikës, institucioneve, rrjeteve profesionale dhe angazhimit qytetar.
Nga Siegburgu në Berlin, e tashmë në Bruksel, Adrian Simnica është duke ndërtuar një rrugëtim që e vendos identitetin shqiptar në një hapësirë më të gjerë evropiane. Një rrugëtim ende në fillimet e tij, por që dëshmon se rinia e Diasporës nuk është vetëm një histori e largimit, por mund të jetë edhe një histori e përfaqësimit.
Në zemër të Evropës, një 20-vjeçar me rrënjë nga Kosova po kërkon të dëshmojë se identiteti dhe integrimi nuk janë dy rrugë që përjashtojnë njëra-tjetrën. Përkundrazi, ato mund të bëhen një forcë për të ndërtuar ura të reja mes Kosovës, shqiptarëve të Diasporës, Gjermanisë dhe Evropës.
Dhe ndoshta ky është mesazhi më i rëndësishëm i këtij rrugëtimi: e ardhmja evropiane nuk ndërtohet vetëm nga institucionet, por edhe nga të rinjtë që besojnë se kanë diçka për të thënë dhe guxojnë ta thonë atë aty ku vendoset për të nesërmen.
Albert Vataj