Në një ndeshje të mbushur me emocione në Paris, Italia arriti një barazim kundër Francës, një rezultat që u ndje si një fitore e vërtetë. Nën drejtimin e Roberto Mancinit, skuadra tregoi një pragmatizëm të madh, duke shfaqur një unitet dhe identitet të fortë që prej kohësh nuk ishte parë. Mancini meriton vlerësimin për shuarjen e shpejtë të zhgënjimit nga ndeshja me Belgjikën dhe për injektimin e kurajos, soliditetit dhe besimit te lojtarët. Franca e Zinedine Zidane, e konsideruar si një skuadër e fuqishme dhe e pasur me talent, ndoshta e nënvlerësoi Italinë, duke shfaqur disa kufizime të lidhura me “madhështinë” e saj historike.
Italia arriti ta mbajë Francën larg zonës së saj për një kohë të gjatë, duke u mbrojtur me një Gianluigi Donnarumma monumental në momentet kritike. Megjithatë, “Azzurrët” ishin edhe më të rrezikshëm në sulm, duke qenë pranë fitores dhe duke detyruar Upamecanon të largohej nga loja me karton të kuq pas një ndërhyrjeje ndaj Keanit në arrati. Edhe pse Olise shënoi golin e avantazhit për Francën, Italia reagoi shpejt, duke shfrytëzuar një gabim të Da Cunhas dhe Bastoni shënoi golin e barazimit 1-1. Ky rezultat, përveçse largon përfundimisht fantazmën e vendit të fundit, i jep Italisë shpresë për objektiva të paimagjinueshme më parë. Tani, tre pikë të tjera kundër Turqisë janë thelbësore për të luajtur gjithçka në nëntor.
Skuadra italiane shfaqi lojë, personalitet, soliditet dhe cinizëm, duke lënë pas frikën. Ajo tregoi aftësinë për të duruar presionin dhe për të reaguar, pavarësisht posedimit obsesiv dhe presionit të lartë të Francës, e cila për gjysmë ore i mbajti “Azzurrët” të ngujuar në 20 metrat e tyre. Megjithatë, Zidane nuk arriti të depërtonte në zonën italiane, pasi e vetmja rrugë ishte Olise, i cili ishte pothuajse i pandalshëm, por pa mbështetje nga shkëmbimet me shokët e skuadrës. Mbrojtja italiane, me Scalvinin dhe Bastonin dominues, Tonali si mburojë dhe Calafiori që i bëri ballë Olise, ishte e fortë. Formacioni 4-3-3 i Mancinit shpesh shndërrohej në një 4-5-1 kompakt, duke mbyllur hapësirat që ishin shfaqur kundër Belgjikës. Italia humbiste shpesh topin, por rikompaktohej shpejt dhe sa herë që shfaqej mundësia për kundërsulm, Franca dridhej.
Pjesa e dytë nisi me një makth për Italinë, pasi Franca e përqendruar shënoi sërish me Olise, pavarësisht pritjeve të shumta të Donnarummës. Megjithatë, reagimi i “Azzurrëve” ishte i menjëhershëm dhe i fuqishëm. Ndryshe nga herët e tjera, Italia nuk humbi kurrë qetësinë dhe sigurinë, duke menaxhuar mirë presionin dhe duke shfrytëzuar zëvendësimet. Tonali dhe Pio, të lodhur, i lanë vendin Barelës dhe Vergarës. Ishte pikërisht një arratisje e Vergarës, e cila detyroi Francën të humbiste topin, duke i hapur rrugën Bastonit për të shënuar golin e barazimit. Pas kartonit të kuq të Upamecanos, Mancini madje tentoi të fitonte ndeshjen duke futur Scamacca-n dhe duke kaluar në një formacion 4-4-2 me dy qendërsulmues, duke dërguar një mesazh të qartë: luajmë vetëm për të fituar. Kjo tregon ambicien e skuadrës për të vazhduar përpara me besim.
Marrë nga La Gazzetta dello Sport