Tronditëse. Shqetësuese. E paparashikueshme. E dhunshme. Për një dekadë, kam ndjekur kthesat dhe zhvillimet e Amerikës së Donald Trumpit me privilegjin e distancës gazetareske. Por të shtunën mbrëma, ndjeva errësirën të afrohej thellësisht dhe në mënyrë të prekshme. Ishte ora 20:36 kur një panik i papritur dhe një rrëmujë e madhe pushtuan sallën e madhe të hotelit Washington Hilton. Një zhurmë e fortë, “Bang! Bang!”, shpërtheu, duke lënë të gjithë të shtangur dhe të pasigurt për burimin dhe natyrën e saj.
Burra që vraponin dhe thirrje të dëshpëruara si “Uluni!” dhe “Qëndroni ulur!” u dëgjuan kudo, duke shkaktuar një valë frike dhe konfuzioni mes të pranishmëve.
Pashë të ftuarit në darkën vjetore të Shoqatës së Korrespondentëve të Shtëpisë së Bardhë (WHCA) – burra me smoking, gra me fustane elegante – duke u zhytur nën tavolinat rrethore. Unë, pothuajse si të isha udhëzuar, bëra të njëjtën gjë. Ishte një skenë e shkëputur nga dhjetëra filma hollivudianë, por tani po ndodhte me mua, pikërisht këtu, pikërisht tani. Agjentët e Shërbimit Sekret nxituan nëpër sallë, duke mbajtur armë, ndërsa një heshtje e frikshme ra mbi të gjithë.
Në momentin që u ngrita për të parë podiumin, Donald dhe Melania Trump ishin larguar me shpejtësi. Në vend të tyre, katër oficerë me helmeta dhe pushkë qëndronin në roje, me një imazh të Shtëpisë së Bardhë në sfond dhe fjalët: “Duke festuar Amendamentin e Parë”.
Më pas, një burrë me flokë të bardhë, i veshur me smoking, u shoqërua pranë tavolinës sonë, duke u mbështetur te dy burra për ndihmë, pasi nuk mund të ecte pa mbështetje. Kush ishte ai? A ishte plagosur në këtë dramë? Ne nuk dinim asgjë. Si u ndjeva? Kjo është një pyetje që gazetarët u bëjnë gjithmonë të intervistuarve. Ajo që ndjeva në atë moment ishte një konfuzion dhe pasiguri e thellë. Ishim në syrin e stuhisë, por nuk kishim asnjë ide se sa e madhe ishte stuhia apo si dukej ajo.
Ky duhej të ishte vendi më i sigurt në Amerikë. Hoteli Hilton ishte fortifikuar pas tentativës për vrasjen e Ronald Reaganit 45 vjet më parë. Unë tregova biletën time të hyrjes disa herë dhe kalova nëpër një detektor metali të tipit aeroport, sepse Trump po merrte pjesë në darkën e WHCA-së për herë të parë si president.
Në fakt, kjo nënkuptonte se ishte tashmë një natë shumë e ngarkuar: a do të sulmonte ai median në territorin e tyre? A do ta duartrokisnin, do të heshtnin apo do të largoheshin në shenjë proteste gazetarët dhe të ftuarit e tjerë?
Pyetje shqetësuese të epokës Trump – pyetje mbi të vërtetën, normalizimin, rezistencën, kapitullimin, autoritarizmin – rëndonin në ajër. Pati disa brohoritje dhe duartrokitje kur Trump hyri në sallë me tingujt e njohur të “Hail to the Chief”.
Presidenti mbajti një përshëndetje ushtarake gjatë gjithë himnit kombëtar. Weijia Jiang, presidentja e WHCA-së, i tha atij: “Është domethënëse që jeni këtu sonte.”
Të ftuarit po bisedonin mes tyre, duke ngrënë një sallatë me bizele dhe burrata dhe duke pirë verë kur ndodhi shpërthimi. Më vonë zbuluam se një sulmues, i armatosur me pistoleta dhe thika, kishte sulmuar një pikë kontrolli të Shërbimit Sekret në një holl të hotelit para se të arrestohej. Një oficer u qëllua, por ai ishte i mbrojtur nga një jelek antiplumb.
Minutë pas minute, një qetësi e çuditshme zbriti në sallën e ballos, ndërsa u bë e qartë se rreziku kishte kaluar. Një metaforë për normalitetin e ri. Gazetarët bënë telefonata me redaktorët e tyre ose regjistruan video në telefonat e tyre. Njëri pranë vendit të incidentit më tha se kishte dëgjuar pesë të shtëna; një tjetër tha se kishte dëgjuar katër.
Një zyrtar i ambasadës tha se zhurma e të shtënave i kishte kujtuar kohën e tij në Afganistan. Jamie Raskin, një kongresmen demokrat nga Maryland, më tha se ishte hedhur në tokë nga Shërbimi Sekret. “Njerëzit bërtisnin dhe ulërinin,” më tha ai. “Njerëzit ishin të tmerruar. Njerëzit duket se janë të lehtësuar tani, por me siguri duket se mbrëmja ka mbaruar.” Frank Luntz, një konsulent dhe sondazhist që ka paralajmëruar prej kohësh për helmimin e trupit politik, tha: “Më shqetëson që duket se njerëzit ndihen të justifikuar të bërtasin, të ulërijnë, të kërcënojnë, të hedhin gurë, të sillen në një mënyrë të tmerrshme dhe shpresoj që ju në Mbretërinë e Bashkuar të mos e kaloni kurrë këtë. Ju e kaluat këtë gjatë IRA-s. Le të shpresojmë se nuk do të vijë këtu nesër.”
Për një kohë, dukej se darka do të rifillonte. Imagjinoja Trumpin duke shfrytëzuar momentin, ashtu siç bëri kur ishte i gjakosur pas tentativës për vrasje në Butler, Pensilvani, me një performancë “shfaqja duhet të vazhdojë” që mund të kishte magjepsur edhe kritikët në sallë.
Por protokolli diktoi ndryshe dhe darka u shty. Presidenti u tërhoq në Shtëpinë e Bardhë dhe mbajti një konferencë për shtyp për gazetarët, shumë prej të cilëve ishin ende të veshur me veshjet e tyre gala. Ai nuk mund t’i rezistonte përdorimit të incidentit për të justifikuar një nga projektet e tij të preferuara. “Nuk doja ta thosha këtë, por kjo është arsyeja pse duhet të kemi të gjitha atributet e asaj që po planifikojmë në Shtëpinë e Bardhë. Ne kemi nevojë për sallën e ballos.”
Peter Doocy i Fox News pyeti pse kjo vazhdon t’i ndodhë Trumpit. Presidenti citoi Abraham Lincolnin dhe tha: “Kam studiuar vrasjet, dhe duhet t’ju them, njerëzit më me ndikim… njerëzit që bëjnë më shumë, njerëzit që bëjnë ndikimin më të madh, ata janë ata që i ndjekin.” Por kjo nuk ishte historia e vërtetë, sipas këndvështrimit të gazetarit. Dhjetë vitet e fundit kanë dëshmuar një të shtëna me armë zjarri në një praktikë bejsbolli të kongresit, një marshim vdekjeprurës të supremacistëve të bardhë në Charlottesville, kryengritjen e 6 janarit në Kapitolin e SHBA-së dhe vrasjet e ish-kryetares së Dhomës së Përfaqësuesve të Minesotës, Melissa Hortman, dhe burrit të saj, si dhe aktivistit të krahut të djathtë Charlie Kirk.
Dhuna politike është e shfrenuar dhe të shtunën, në një sallë elegante në Uashington, Trump dhe media panë buzën e humnerës, duke dëshmuar se rreziku i dhunës politike është një realitet i prekshëm dhe i vazhdueshëm në shoqërinë amerikane.
Marrë nga The Guardian US