Reperi Mozzik ka ndezur debate të forta me EP-në e re “Gimme 5”, por pika më e nxehtë mbetet pa dyshim kënga “Diss” një sulm frontal jo ndaj rivalëve, por ndaj vetvetes. Në vend që të fshihet pas mbrojtjes apo justifikimeve, ai zgjedh rrugën më të vështirë: përballjen. Me një rrëfim brutal, të zhveshur nga çdo filtër apo romantizim, Mozzik mbledh një nga një akuzat, thashethemet, titujt skandalozë dhe kritikat që e kanë ndjekur ndër vite, dhe i shndërron në vargje të drejtpërdrejta, shpesh të pakëndshme, por tronditëse në sinqeritetin e tyre. “Diss” funksionon si një autopsi personale dhe artistike: një proces i ftohtë, i dhimbshëm, ku ai analizon gabimet, kontradiktat dhe imazhin publik që i është ndërtuar, shpesh edhe kundër vullnetit të tij.
Pjesa e parë: Mozzik rikujton fëmijërinë e vështirë, varfërinë dhe mungesën e perspektivës, duke përmendur nënën që merrte borxhe dhe dështimin për t’u pranuar në shkollë. Ai e portretizon veten si një djalë që rrethanat e shtynë drejt rrugëve të gabuara.
Pjesa e dytë: Ai flet për fillimin e famës dhe kritikat ndaj muzikës komerciale, duke i dhënë zë akuzave se po e përdorte estradën vetëm për përfitim financiar dhe se ishte “i tepërt” për tregun.
Pjesa e tretë: Këtu trajtohen pasojat psikologjike të famës: paranoja, mosbesimi dhe dyshimet edhe ndaj njerëzve të afërt. Mozzik thekson se vetëm ai mund t’i bëjë diss vetes, sepse vetëm ai e njeh vërtet veten.
Pjesa e katërt: Më personalja dhe më e rënda, ku prek jetën private dhe akuzat publike si prind. Ai ironizon narrativat për ish-partneren dhe partnerin e saj aktual, duke reflektuar komentet dhe sulmet që ka marrë ndër vite.
Mbyllja: Në fund, Mozzik sqaron se kënga është një reagim ndaj viteve të tëra të paragjykimit dhe fjalëve që nuk ia kanë thënë kurrë në sy. Ai pranon gabimet, por thekson se ato e kanë forcuar dhe se suksesi i tij në këtë industri mbetet i padiskutueshëm.