Debati mbi përparësitë mes karrierës sportive dhe jetës familjare ka marrë një kthesë të papritur në prag të Botërorit, duke u përqendruar te rasti i Jeremy Doku, sulmuesit të Manchester City dhe Belgjikës. Doku, i cili pret fëmijën e tij të parë, ka shprehur dëshirën për të qenë i pranishëm në lindje, edhe nëse k kjo do të përkonte me një çerekfinale të Kupës së Botës. “Varet kur do të ndodhë, por është fëmija im i parë, do të doja patjetër të isha aty,” tha ai për Reuters. “Asnjë baba nuk duhet të mungojë në një ngjarje të tillë, por e di që futbolli përfshin shumë konsiderata të tjera. E di që federata mbështet lojtarët dhe i kupton situatat. Do të shohim se çfarë mund të bëhet.” Kjo deklaratë, megjithëse e qetë në sipërfaqe, ndezi një polemikë të gjerë.
France Pierron, gazetare e televizionit L’Equipe, shkaktoi reagime të forta me komentin e saj: “Kur je kaq me fat sa të marrësh pjesë në një Botëror, ka qindra futbollistë që do të vrisnin për të qenë në vendin tënd. Është një moment unik, ëndrra e një jete që realizohet. Dhe ti do të doje të hiqje dorë nga e gjithë kjo për të asistuar në lindjen e fëmijës tënd? Më vjen keq, por babai nuk shërben për asgjë. Është një prani shtesë. Kufizohet në mbajtjen e dorës së nënës dhe bërjen e një fotografie. Dëshiron të marrësh një fluturim 10-orësh, të shkatërrohesh fizikisht, të kalosh nëpër një vorbull emocionesh… si mund të mendosh të kthehesh të luash pas një gjëje të tillë? Fëmija do të jetë gjithmonë aty.” Këto fjalë provokuan një valë protestash, duke detyruar Pierron të kërkonte falje.
Në përgjigje të kritikave, Pierron sqaroi se po shprehte një opinion personal në kontekstin e një debati dhe se deklaratat e saj nuk përfaqësonin një pozicion kolektiv. “Kuptoj që mund të kenë shokuar, fyer ose lënduar disa njerëz dhe kërkoj falje,” tha ajo. “Qëllimi im nuk ka qenë kurrë të minimizoj vendin ose rolin e baballarëve pranë partnereve dhe fëmijëve të tyre.” Ky episod thekson kompleksitetin e temës, duke vënë në pah vështirësinë për të shpjeguar lidhjen e thellë që krijohet mes një babai dhe fëmijës së tij në minutat e para të jetës. Megjithatë, thelbi mbetet i thjeshtë: çdo individ duhet të jetë i lirë të marrë vendimin që e konsideron më të përshtatshëm, nëse është e mundur në marrëveshje me njerëzit ose federatat me të cilat punon.
Kështu, Kupa e Botës është kthyer papritur në një sallë pritjeje të një çerdheje, dhe atësia në një temë qendrore. Leo Ostigard, mbrojtësi i Norvegjisë, bëri një zgjedhje të kundërt me atë të Doku-t: ai ndoqi lindjen e vajzës së tij, Aurora, nga Shtetet e Bashkuara, i lidhur përmes FaceTime. “Jam plotësisht i rraskapitur edhe unë, por ishte absolutisht e pabesueshme,” tha ai në një video të publikuar nga federata norvegjeze në rrjetet sociale. “Ajo ishte shumë e mirë, nuk kishte shumë që mund të thosha: duhej vetëm ta ndihmoja gjatë lindjes dhe të sillja fëmijën në jetë. Jam krenar, ishte e jashtëzakonshme. Kur e pashë për herë të parë, mbeta pa fjalë. Është pa dyshim përvoja më e bukur që kam jetuar ndonjëherë.” Kjo tregon se lumturia dhe qetësia gjenden në mënyra të ndryshme për secilin.
Ndërkohë, Doku do të humbasë ndeshjen e dytë të Belgjikës për shkak të një problemi fizik, por kjo është një çështje tjetër. Kjo situatë sjell në mendje çështje të ngjashme të së kaluarës. Dy vjet më parë, Rudy Gobert humbi një ndeshje të playoff-it të NBA-së sepse po bëhej baba, dhe Gilbert Arenas, ish-yll i Minnesotas, komentoi: “Është një fëmijë, do të jetë aty edhe kur të kthehesh.” Kjo tregon një mentalitet të caktuar që ka ekzistuar prej kohësh në botën e sportit, ku angazhimet profesionale shpesh shihen si prioritare ndaj atyre personale.
Megjithatë, episodi më i pabesueshëm vjen nga viti 1989. Martin Allen, atëherë futbollist dhe më pas trajner, rrëfen: “Isha në dhomë me David Seaman. Në orën dy të mëngjesit, David mori një telefonatë nga babai im që i thoshte se gruaja ime, Gabriella, ishte gati të lindte. Zbulova se kishte një fluturim për në Londër në orën 7:30 të mëngjesit. Mora fluturimin, arrita në spital në orën 9:30 dhe djali ynë George lindi në orën 12:15.” Kjo tregon për përkushtimin e Allen për të qenë pranë familjes së tij në një moment kaq të rëndësishëm, pavarësisht sfidave logjistike dhe rregullave të klubit.
Por historia nuk mbaron këtu. Allen vazhdon: “Të hënën pasuese po largohesha nga qendra stërvitore kur trajneri, Trevor Francis, më dha një zarf ndërsa po hipja në makinë. Mendova se ishte një kartolinë urimi për lindjen e fëmijës, por në vend të kësaj ishte një gjobë e barabartë me dy javë pagë.” Ky veprim shkaktoi një prishje të përhershme të marrëdhënies mes lojtarit dhe klubit, duke çuar në transferimin e Allen te West Ham brenda pak muajsh. Kjo ngjarje ilustron qartë ndryshimet e thella në mentalitetin dhe pritshmëritë ndaj sportistëve ndër vite, duke vënë në pikëpyetje nëse “kohë të tjera” vërtet justifikonin një qasje kaq të ashpër ndaj jetës personale të lojtarëve.
Marrë nga La Gazzetta dello Sport