Orlando Gill, portieri i Paraguajit, i cili dikur kishte shitur gjithçka për të mbajtur familjen e tij, është shndërruar në heroin e Kupës së Botës, duke eliminuar Gjermaninë nga turneu. Në pasditen e Bostonit, Gill, i cili kishte mbetur vetëm me dorezat e tij, priti penalltitë e Havertz dhe Woltemade, duke e çuar skuadrën e tij në raundin e 1/8-ave. Ky është rezultati më i mirë i “Albirroja”-s që nga çerekfinalet e vitit 2010, duke shënuar një arritje të papritur dhe të festuar gjerësisht.
Historia e Gill-it është një dëshmi e rezistencës dhe sakrificës. Katër vjet më parë, ai u detyrua të shiste rroba, këpucë, bluza dhe çdo gjë tjetër për të mbajtur familjen e tij. Djali i tij, Lautaro Daniel, kishte lindur pak kohë më parë dhe ishte i sëmurë, duke kërkuar shpenzime të mëdha për spitale, fatura dhe karburant. Gill, i cili luante në ekipet e të rinjve të Club Sportivo San Lorenzo, nuk arrinte të përballonte shpenzimet. Ai shiti madje edhe bluzën me të cilën kishte luajtur në Kampionatin U-20 të Amerikës së Jugut në vitin 2019, duke realizuar ëndrrën e tij për të përfaqësuar vendin.
Gruaja e tij, Melissa, kishte rrëfyer historinë e tyre një vit më parë në rrjetet sociale, pas kualifikimit në Kupën e Botës. Ajo shkruante: “Kur lindi djali ynë, nuk kishim asgjë. Orlando shiste rrobat e klubit të tij të vjetër, këpucët, madje edhe bluzën e U-20. Lauti luftoi për jetën, por babai i tij ishte gjithmonë aty. Nuk ishte e lehtë dhe nuk do të jetë kurrë e lehtë, por me dashuri dhe sakrificë gjithçka është e mundur. Shpresoj që e gjithë bota të njohë zemrën e madhe që ke.” Pas suksesit kundër Gjermanisë, Gill ia dedikoi kualifikimin nipit të tij, i cili po kalon një periudhë shumë të vështirë dhe është i shtruar në spital, duke shprehur shpresën për shërim të shpejtë.
Orlando, 26 vjeç, portier i San Lorenzo de Almagro në Argjentinë, ka marrë vendin e portierit në “Albirroja” dhe nuk ka ndërmend ta lëshojë. Si fëmijë, ai luante në sulm dhe ishte më i gjati në skuadër, me një lartësi prej 199 centimetrash. Megjithatë, një nga trajnerët e tij të parë i propozoi një lloj shkëmbimi: “Ose shkon në portë, ose qëndron në stol.” Zgjedhja për të shkuar në portë i ndryshoi jetën. Ai ende ka një pasion për të gjuajtur penallti, duke kërkuar herë pas here nga trajneri t’i lejojë të gjuajë. Megjithatë, aftësia e tij më e madhe është pritja e tyre. Në karrierën e tij, duke llogaritur vetëm ndeshjet 90-minutëshe, ai kishte neutralizuar vetëm një penallti, duke pësuar pesë (prej të cilave një në kombëtare). Por në pasditen amerikane, ai ndaloi Havertz dhe Woltemade, duke treguar aftësi të jashtëzakonshme.
Pas ndeshjes së parë, José Chilavert, ish-portieri legjendar paraguaian, e kishte quajtur Gill-in “një memec”, duke thënë se “futbolli është komunikim, ai duhet t’u bërtasë më shumë shokëve të skuadrës”. Gruaja e Gill-it kishte reaguar në rrjetet sociale për ta mbrojtur, duke thënë se “ajo që i ndodhi Orlandos nuk është faji i tij, e vërteta është se i shënuan ‘golazos'”. Tani, Gill mund të shijojë hakmarrjen e tij dhe të gjithë vendit. Sipas të dhënave të FIFA-s, Gill ishte portieri më i mirë i fazës së grupeve, me 17 pritje gjithsej. Kjo është një arritje e madhe për të ëndërruar në Amerikë. Paraguaji kishte munguar në tre botërorët e fundit. Në vitin 2010, i udhëhequr nga Santa Cruz dhe Valdez, arriti deri në çerekfinale. Mrekullia mund të përsëritet, veçanërisht nëse Gill vazhdon të luajë në këtë formë.
Kjo histori frymëzuese e Orlando Gill-it shkon përtej fushës së futbollit, duke dëshmuar fuqinë e sakrificës personale dhe shpirtit njerëzor. Ajo rezonon thellësisht me shpresat e një kombi dhe tregon se si sporti mund të bëhet një platformë për shëlbim dhe unitet.
Marrë nga La Gazzetta dello Sport