Marcus Thuram, pavarësisht se ka shënuar vetëm tre gola në tridhjetë e katër paraqitje me Francën dhe vetëm një që nga nëntori 2023 – atë kundër Kolumbisë në miqësoren e fundit të marsit – konsiderohet një lojtar thelbësor për ekuilibrat e formacionit të Didier Deschamps. Ai shihet si një nga ata futbollistë që mund të ndryshojë rrjedhën e një ndeshjeje duke hyrë nga stoli. Edhe pse konkurrenca në sulm është e fortë me talente si Mbappé, Olise, Dembélé, Cherkì, Barcola dhe Doué, djali i Lilian Thuram ka treguar aftësinë për të kryer detyrën e tij. Transferimi i tij te Interi, si lojtar i lirë në verën e vitit 2023, i ka mundësuar të fitojë katër trofe, përfshirë dy tituj kampionë në Serie A, dhe të arrijë deri në finalen e Champions League, të humbur më pas kundër PSG-së. Kjo lëvizje ka shënuar një hap përpara në statusin e tij, por për t’u imponuar në skenën ndërkombëtare, ai e di se i mungon ende diçka: një fitore e madhe. Ndërsa pret të provojë sërish me Champions League sezonin e ardhshëm me fanellën zikaltër, tani ai ka një shans të madh me Francën.
Thuram duhet të harrojë humbjen me penallti në finalen e Kupës së Botës kundër Argjentinës, më 18 dhjetor 2022 në Katar, një ndeshje që i ka mbetur thellë në mendje, pasi pavarësisht asistit të tij për golin e dytë të Mbappé-së, në fund festuan Messi dhe shokët e tij. Marcus kishte shpresuar të ndante këtë eksperiencë në Shtetet e Bashkuara së bashku me vëllain e tij, Khephren, i cili megjithatë nuk u thirr nga Deschamps. Ndër sulmuesit e zgjedhur nga trajneri i “Bleus” është djali i madh i Lilian Thuram, i cili festoi Kupën e Botës në vitin 1998 duke mundur në finale Brazilin e “Fenomenit” Ronaldo, falë një dopiete të Zidane. Marcus arriti në vendin e dytë në vitin 2022. Kjo e bën familjen Thuram një nga të paktat familje “Botërore” në historinë e futbollit.
Kjo do të thotë se është një nga ato familje ku babai dhe djali kanë luajtur të dy të paktën në një Kupë Botërore. Në këtë rreth të ngushtë do të hyjnë tani edhe familjet Haaland (Alf-Inge ishte me Norvegjinë në edicionin e vitit 1994), Simeone (Diego ishte i pranishëm me Argjentinën në 1994, 1998 dhe 2002; Giovanni Simeone pritet në këtë edicion 2026) dhe Paz (Pablo mori pjesë në 1998 me Argjentinën, Nico pritet së shpejti). Ndërsa tashmë janë pjesë e këtij rrethi, për të përmendur disa shembuj, amerikanët Reyna (Claudio dhe Giovanni), holandezët Blind (Danny dhe Daley), danezët Schmeichel (Peter dhe Kasper), spanjollët Alonso (Miguel Angel dhe Xabi), si dhe natyrisht Maldini (Cesare dhe Paolo Maldini: madje së bashku në 1998, respektivisht si trajner dhe lojtar). Familja Thuram shpreson të jetë e para që të dy, babai dhe djali, të ngrenë një trofe të Kupës së Botës. Kështu do të hynin edhe më thellë në histori.
Në Francën aktuale, Thuram nuk është titullar as në rastin e një formacioni 4-3-3, as në atë 4-2-3-1. Megjithatë, ai di ta bëjë punën e tij kur ka pranë një sulmues tjetër (si te Interi me Lautaron), kur luan si qendërsulmues, ose kur niset nga e majta, siç ndodhi në miqësoren e fundit kundër Irlandës së Veriut. Pikërisht ky mund të jetë roli i tij në Kupën e Botës. Kjo edhe sepse në atë krah vjen Theo Hernandez dhe Marcus, duke u zhvendosur në qendër, mund t’i bëjë hapësirë dhe të provojë goditjen. Shumë tifozë të Interit kujtojnë një gol të tij në derbi, pikërisht duke u nisur nga krahu i majtë. Tani janë mbështetësit e Francës ata që shpresojnë që ai të përmirësojë statistikat e tij në kombëtare dhe të ketë një verë protagoniste. Shokët e tij zikaltër do ta ndjekin, ndërsa Lautaro, një mik vëllazëror, shpreson ta takojë në finale. “ThuLa” gjithmonë bashkë për një natë do të ishin kundërshtarë, si në vitin 2022 në Doha. Thuram shpreson për një rezultat tjetër këtë herë.
Marrë nga La Gazzetta dello Sport