Marrëdhënia mes Marcello Lippi-t dhe Rino Gattuso-s ka qenë gjithmonë e veçantë, duke shkuar përtej thjesht marrëdhënies trajner-lojtar. Lippi, kampioni i botës, e ka konsideruar gjithmonë Gattuso-n si një nga nxënësit e tij më të mirë, një mik dhe një koleg, duke e parë atë si një pjesë thelbësore të “Skuadrës” që fitoi Kupën e Botës në vitin 2006. Kjo lidhje e thellë u shfaq qartë pas fitores në Berlin, kur Gattuso, në një moment pasioni dhe besnikërie, e kapi fjalë për fjalë trajnerin e tij nga qafa, duke i bërtitur “Duhet të qëndrosh! Duhet të qëndrosh!” në përpjekje për ta bindur të mos jepte dorëheqjen. Edhe pse Lippi kishte marrë tashmë vendimin e tij, i lodhur nga sulmet personale, ky episod dëshmoi thellësinë e lidhjes së tyre dhe respektin e madh që Gattuso kishte për mentorin e tij.
Marcello Lippi ka qenë gjithmonë tifozi i parë i Gattuso-s, duke e mbështetur atë në çdo hap të karrierës së tij. Ai e sheh Gattuso-n si një pasqyrim të vetes, veçanërisht në karakterin e tij, në marrëdhëniet me lojtarët dhe në vizionin e tij për lojën. Lippi i dërgoi Gattuso-s një mesazh të sinqertë urimi dhe inkurajimi nga Viareggio, duke i thënë: “Të përqafoj, Rino. Ke qenë një nga nxënësit e mi më të mirë, kemi fituar një Botëror së bashku, kemi qenë një ‘skuadër’. Në stol më ngjan shumë për karakterin, për marrëdhëniet me lojtarët, për vizionin. Më kujton… Lippi. Meritoni më të mirën. Meritoni të kualifikoheni për pasionin e pamasë që keni vënë gjithmonë në të gjitha gjërat që bëni, në fushë, si trajner, në jetë.” Ky mesazh thekson besimin e palëkundur të Lippi-t te aftësitë dhe pasioni i Gattuso-s. Ai gjithashtu i kujtoi Gattuso-s, me humor, përgjegjësitë e reja si trajner i kombëtares, duke i thënë: “Tani je trajner, dhe e di çfarë do të thotë: punët e tua.”
Lippi nuk ka hezituar kurrë të shprehë hapur mendimin e tij, veçanërisht kur bëhet fjalë për Gattuso-n. Kur u pyet se kush ishte më “lippian” nga lojtarët e tij kampionë bote, ai pa hezitim u përgjigj “Gattuso”. Kjo nuk lidhet me taktikat specifike, si mbrojtja me tre apo katër, por me qëndrimin, me ekuilibrin e duhur mes taktikës dhe lirisë, mes teknikës dhe agonizmit, mes lehtësisë dhe rigorozitetit. Ashtu si Lippi mbronte lojtarët e tij, tani Gattuso mbron skuadrën dhe predikon lehtësinë, duke u kërkuar lojtarëve të tij të harrojnë Kupat e Botës dhe Evropianët e fituar, duke filluar nga zeroja me Irlandën e Veriut. Kjo tregon një filozofi të ngjashme drejtimi, ku theksi vihet te grupi dhe mentaliteti luftarak.
Gattuso ka pasur gjithmonë Lippi-n si frymëzim që nga dita e parë që filloi të stërviste. Ai konsultohet rregullisht me Lippi-n, i kërkon këshilla dhe i flet për aventurën e tij të re me kombëtaren. Ashtu si Lippi, i cili shpesh luante me dy sulmues dhe filloi Botërorin me Toni-n dhe Gilardino-n së bashku, Gattuso po ndërton grupin e tij, duke udhëtuar nëpër Evropë dhe duke studiuar lojtarët për të krijuar një ekip të bashkuar, pa dëgjuar ata që i kërkojnë emra të tjerë. Ai, si Lippi, ka bërë zgjedhjet e tij dhe ecën përpara me to, duke treguar besim të plotë te vizioni i tij. Kjo qasje reflekton besimin e Lippi-t te Gattuso-s, të cilin ai nuk mund ta imagjinonte kurrë pa të në fushë.
Një shembull i jashtëzakonshëm i vendosmërisë së Gattuso-s dhe besimit të Lippi-t ishte dëmtimi i Rino-s pak para Kupës së Botës 2006. Gattuso pësoi një dëmtim serioz në këmbë, por u përpoq ta fshihte atë nga Lippi dhe mjeku Castellacci për disa ditë, duke u mbuluar me çarçafë për të mos treguar shenjat. Kur u zbulua dhe u kuptua rreziku, ai bërtiti: “Nuk do të më lini në Coverciano. Do të lidhem me autobusin!” Sytë e tij shprehnin një vendosmëri të frikshme. Lippi, duke parë Castellacci-n, pyeti: “A mund të rikuperohet?” Mjeku u përgjigj: “Një tjetër, jo, do të duheshin dy muaj, Rino ndoshta po.” Kështu, ata e morën Gattuso-n në Gjermani pa i thënë asgjë shtypit, duke e ditur se si do të reagonin. Kjo histori dëshmon jo vetëm karakterin e hekurt të Gattuso-s, por edhe besimin e Lippi-t te aftësia e tij për të kapërcyer pengesat.
Gattuso ishte mesfushori punëtor i asaj Italie, duke vrapuar për Pirlo-n dhe Totti-n, dhe Lippi nuk e kishte menduar kurrë idenë për të hequr dorë prej tij. Nënkuptohet se Gattuso ëndërronte edhe natën të bëhej trajner i kombëtares, por nuk e imagjinonte kaq papritur. Thirrja e Buffon-it, në këtë situatë të vështirë, pasi me Spalletti-n kishte përfunduar dhe Ranieri kishte thënë jo, ndryshoi gjithçka. Njëzet vjet pas Berlinit, futbolli ka ndryshuar: Gattuso nuk ka Buffon, Cannavaro, Pirlo, Camoranesi, Totti, Del Piero, dhe as vetë Gattuso-n e atëhershëm, por Kombëtarja e tij nuk mund të jetë aq e dobët sa stereotipi disfatist i orës së parë. Kjo Itali ka një shpirt që u pa në gjashtë ndeshjet kualifikuese, madje pesë e gjysmë, sepse pjesa e dytë me Norvegjinë ishte ndryshe dhe nuk ndryshoi renditjen, por moralin po. Ekziston një Itali “alla Gattuso” me një shpirt të pafund. Dhe Lippi është pranë tij për ta shtyrë drejt Amerikës, drejt Kupës së Botës.
Marrë nga La Gazzetta dello Sport