Kthimi nga Kupa e Botës drejt kampionatit na gjen duke reflektuar mbi mësimet e nxjerra, ashtu si Renzo Tramaglino që kthehej nga trazirat e Milanos. Kemi mësuar se Kupa e Botës fitohet nga skuadra më e mirë, ndërsa Topi i Artë nga lojtarët më të mirë individualisht. Frika është një këshilltare e keqe, siç u pa te Tuchel, Koeman apo Scaloni, dhe blloku i ulët vetëm shtyn pashmangshmërinë e humbjes, nuk sjell shpëtim. Futbolli është sport, jo reklamë, dhe nëse topi nuk çlirohet nga “Gargamella” Infantino, ai do të rrotullohet gjithmonë keq.
Një moment kulmor i civilizimit sportiv ishin lotët dhe përulja e trajnerit japonez Moriyasu pas humbjes, një gjest i jashtëzakonshëm. Nga ana tjetër, mistika e “garra” (grintës) amerikano-latine nuk ka asnjë lidhje me sjelljet arrogante të Paredes. Humbësit humbasin dy herë nëse ia kthejnë shpinën ceremonisë së ndarjes së çmimeve për fituesit. Kemi kuptuar se është ende më mirë të shohësh Messin duke ecur sesa shumë të tjerë duke vrapuar, ndërsa CR7 ka arritur në fundin e rrugëtimit të tij.
Disa mësime të tjera të veçanta përfshijnë koston e lartë të kurimit të një kariesi në Kepi i Gjelbër, por ku mund të gjesh një dentist si Vozinha? Slogani “Make Balogun play again” ishte kapelja më e shëmtuar e veshur ndonjëherë nga Trump. Edhe në Brazil, talenti nuk rritet në pemë. Të mburresh me 62 goditje pa gol (Turqia) është si të mburresh me 24 “dy pika” të marra në diskotekë. Të injorosh Lautaron kur të duhet një gol është si të injorosh varkat e shpëtimit në Titanik.
Do të donim të ishim gjithmonë të lumtur si vikingët kur vozisin. Ndryshe nga Lassie, kupa e anglezëve nuk kthehet kurrë në shtëpi. Një Botëror pa Italinë është si një tiramisu pa mascarpone. Pavarësisht gjithçkaje, 38 ditë futboll ishin një “Vendi i Lodrave”, duke ofruar emocione dhe mësime të paharrueshme.
Marrë nga La Gazzetta dello Sport