Deniz Undav, sulmuesi i Gjermanisë, është kthyer në një figurë qendrore të Kupës së Botës, duke shënuar gola vendimtarë dhe duke fituar admirimin e tifozëve dhe trajnerit të tij. Rrugëtimi i tij drejt majave të futbollit ka qenë i pazakontë, duke kulmuar me një falje publike nga trajneri Julian Nagelsmann, i cili në mars e kishte kritikuar Undavin pas një miqësoreje me Ganën, duke e quajtur “budallallëk” dhe duke e keqinterpretuar një cilësi të tij si defekt. Nagelsmann kishte thënë se Undav “nuk i pëlqeu, ndoshta preku një top para se të shënonte”, duke iu referuar golit vendimtar (2-1) të shënuar nga Undav në minutën e 88-të si zëvendësues. Kjo situatë u përsërit së fundmi në Toronto, ku Undav shënoi dy gola në minutën e 94-të, duke dëshmuar aftësinë e tij për të qenë vendimtar.
Aktualisht, Undav është golashënuesi më i mirë i Kupës së Botës, me tre gola, njësoj si Messi dhe David, por me dy asiste shtesë të dhëna në ndeshjen e parë kundër Curaçao, gjithashtu si zëvendësues. Kjo e vendos atë përpara në renditjen e kontribuesve. Nagelsmann, duke e njohur vlerën e tij, e ka përshkruar Undavin si “një vendimtar” (a decider). Gjermania ka siguruar kualifikimin në raundin e 1/16-ave dhe vendin e parë në grup falë kontributit të Undavit, i cili shpëtoi trajnerin nga një humbje e pamerituar kundër Bregut të Fildishtë. Ai është bërë heroi i kombit jo vetëm për performancën e tij në fushë, por edhe për personalitetin e tij të thjeshtë, duke ndarë kebab me shokët e skuadrës dhe duke u mbrojtur nga akuzat raciste të disa fanatikëve turq. Me origjinë kurdo-jezide (gjyshi i tij u strehua në Gjermani pas grushtit të shtetit të vitit 1980) dhe siriane nga ana e nënës, Deniz ka refuzuar të luajë për kombëtaren e Stambollit për të shmangur fyerjet pas çdo ndeshjeje. Në Gjermani, ai shihet si njeriu i zakonshëm që ia doli, edhe pse vonë, dhe që nuk i heq kurrë rrobat e normalitetit: “Sekreti i golave të mi? Nuk e di. Qëndroj aty, vjen topi dhe gjuaj.”
Rrugëtimi i Deniz Undav, i cili do të mbushë 30 vjeç në ditën e finales, është një dëshmi se mund të arrihet niveli botëror pa kaluar nëpër qendrat e famshme të formimit gjerman, të cilat admirohen kudo për modernitetin dhe edukimin sportiv hiper-shkencor në rritjen e talenteve. Undav u refuzua nga akademia e Werderit në moshën 15-vjeçare sepse ishte “i vogël dhe i shëndoshë”. Ai kaloi vite duke luajtur në klube amatore, madje deri në moshën 24-vjeçare ishte ende në Meppen, në kategorinë e tretë, para se të gjente rrugën drejt suksesit përmes ligës B belge (Union Saint-Gilloise) dhe më pas Premier League (si rezervë te Brighton).
Megjithatë, në fushat më të vogla, siç quheshin dikur, ai ishte vënë re nga Sebastian Hoeness, i cili stërviste ekipin e dytë të Bayernit. Hoeness e dëshironte Undavin në Stuttgart, ku ai fitoi një kupë kombëtare, shijoi Ligën e Kampionëve dhe siguroi një vend në kombëtare. Pavarësisht suksesit, qëndrimi i tij nuk ka ndryshuar. Ai kujton gjithmonë kohën kur punonte në fabrikë pas diplomimit si “operator makinerie”, duke fituar 600 euro në muaj dhe duke “ngrënë tost dhe sallatë sepse nuk kishte para”. Tani, ai ka një kontratë prej 5.5 milionë eurosh në vit.
Krahasimi me legjendën e futbollit gjerman, Gerd Müller, është i pashmangshëm. Edhe Müller ishte i njohur si “i vogël dhe i shëndoshë” dhe u bë “Bomberi i Kombit”. Ai mbante numrin 13 në kombëtare, një numër që më vonë u mor nga Thomas Müller për ta nderuar. Të dy u bënë kampionë bote. Kur Thomas Müller u tërhoq pas Euro 2024, numri i rëndësishëm iu dha Undavit, i cili nuk e ndjeu aspak peshën e përgjegjësisë, duke shënuar dy gola menjëherë kundër Bosnjës. Megjithatë, ai nuk e bëri atë numër markën e tij, sepse, siç thotë, “Müller si ai nuk ka”, prandaj tani mban numrin 26. Një tjetër fakt që tregon peshën e tij, jo atë fizike që me profesionalizmin ka rënë me shtatë kilogramë, është statistika e tij mbresëlënëse: 11 paraqitje në kombëtare në moshën 29-vjeçare dhe 9 gola. “Sa bukur, edhe në Toronto kënduan emrin tim, jo vetëm në Stuttgart,” shprehet ai, duke treguar vlerësimin e tij për njohjen e gjerë.
Marrë nga La Gazzetta dello Sport