Nëse do të mund të thuhej shprehja klasike “debutim i mbarë”, ndoshta do të flitej për një Milan me pikë të plota. Por për Diego Moreirën, debutimi ishte “kështu e kështu”. Një sufle paksa e shfryrë, që fillon të gatuhet mirë dhe më pas paloset mbi vete kur vjen momenti për ta shijuar. Natyrisht, nuk bëhet fjalë për të dënuar apo promovuar një blerje të re pas vetëm një ore loje, por për të bërë një zmadhim të thjeshtë mbi debutimin e anësorit të ri kuqezi. Dritat e vëmendjes në Stadium ishin të gjitha mbi të, dhe arsyeja është e thjeshtë: ai ishte blerja e dytë më e shtrenjtë e Milanit gjatë verës së vitit 2026. Ai ishte shigjeta e thirrur për të gjeneruar superioritet numerik, për të rritur fantazinë sulmuese dhe për të furnizuar në mënyrën më të mirë qendërsulmuesin. Moreira është prototipi perfekt i anësorit për futbollin e Amorim: vertikal, teknik, i guximshëm. Vendimi për performancën e tij është një shtyrje për në shtator, pasi nuk duhet të duhet shumë kohë për të kaluar “provimet”.
Ajo që ai është në gjendje të bëjë, për më tepër, u pa edhe pse më pas nuk u shndërrua në prodhim ekzekutiv: kur Diego merr topin, gjëja e parë që bën është të shikojë përpara. Jo anash, jo prapa: përpara. Në mënyrë që të kuptojë nëse ka hapësirë për të avancuar. Qëndrimi mendor është ky, këmba është e pastër dhe kjo duket. Pas kësaj, atij duhet t’i jepen rrethanat lehtësuese të përgjithshme: ndeshja e debutimit, kundër një ekipi të madh, në një stadium të komplikuar, në kuadër të ndeshjes më të keqe të luajtur nga Milani këtë vit. Numri 22 kuqezi vuajti trajtimin e personalizuar që Spalletti i dha me mençuri Celikut: shtypeni menjëherë, mos i jepni kohë të kthehet, mjerë nëse e lëmë të niset. Me pak fjalë, ai u mbyt në djep.
Shifrat e ndeshjes së tij tregojnë – në 61 minuta – 59 prekje topi (shifër e përshtatshme, pasi Estupinan në anën tjetër pati 66), 27 pasime pozitive (jo shumë), 5 krosime (askush si ai), një ndërhyrje e fituar, një e humbur, 2 duele të fituara nga 8, por mbi të gjitha 18 topa të humbur dhe 3 driblime të pësuara. Në këto dy zëra të fundit ai ishte më i keqi i skuadrës së tij, dhe për një lojtar të thirrur për të garantuar edhe fazën mbrojtëse, kjo nuk është maksimumi. Sigurisht, në lidhje me rrethanat lehtësuese, atij duhet t’i jepet edhe ajo kolektive: një skuadër që, si në Stadium, nuk funksionon, gabon teknikisht në dalje, humbet pashmangshmërisht në zonën e trequartistit dhe ka vështirësi të japë vertikalitet, nuk ndihmon integrimin e të sapoardhurve.
Ekziston edhe një diskutim për pozicionin: në sezonet e fundit Diego ka luajtur kryesisht në të majtë, megjithëse është përdorur edhe në anën e caktuar nga Amorim. Ky i fundit ka shpjeguar tashmë, në lojën e tij të çifteve, se e sheh atë më shumë në të djathtë, pra si alter ego të Chukwueze. Një caktim me të cilin lojtari është absolutisht dakord. “Në mënyrën si luajmë, preferoj krahun e djathtë. Kam folur me trajnerin për këtë dhe është pozicioni ku ndihem më mirë”, tha ai disa ditë më parë. Mbetet vetëm të rregullohen mekanizmat dhe të lirohet ajo guximshmëri për të cilën Milani në këtë moment ka një nevojë absolute.
Marrë nga La Gazzetta dello Sport