Pesë gola në ndeshjen e parë miqësore në Gjermani, por më pas asgjë; tre miqësore pa shënuar. Nuk ka asnjë arsye për alarm, sigurisht, duke qenë në mes të përgatitjeve verore. Megjithatë, Pio Esposito duhet të ndezë shpejt motorët, pasi me shumë mundësi do ta nisë kampionatin si titullar. Trajneri Chivu ka bërë të qartë se Lautaro dhe Thuram, me çdo gjasë, do të humbasin debutimin e 22 gushtit kundër Monzës për shkak të mungesës së formës fizike. Interi nuk dëshiron të rrezikojë asët e tij, të cilët do të rikthehen në stërvitje me shokët e skuadrës vetëm javën e ardhshme, pas kthimit nga Australia. Kështu, përgjegjësia bie mbi Pion, i cili nuk ka qenë kurrë kaq i ngarkuar me detyra që nga kthimi në klubin mëmë: golat e tij duhen menjëherë, ndoshta që nesër në testin kundër Juventusit, thjesht për të rifituar besimin dhe familjaritetin me atë që di të bëjë më mirë.
Esposito ka një fizik imponues, prandaj hyn në formë më ngadalë se shokët e skuadrës si Dimarco dhe Barella, dy liderë të dhomës së zhveshjes që po e shoqërojnë me durim në rrugën e tij të pjekurisë. Nuk ka arsye për t’u shqetësuar për performancën e tij para portës: kundër Manchester City-t, në minutat e para të testit në Hong Kong, ai humbi një gol të lehtë pikërisht për shkak të lodhjes, pasi nuk arriti të pozicionohej në kohën e duhur për devijimin nga afër. Në një moment tjetër, ai me siguri do të kishte festuar një gol. Për më tepër, mungesa e golave është një çështje e të gjithë repartit, jo e individëve: në parasezonin e deritanishëm, me përjashtim të fitores 16-0 në Pyllin e Zi kundër amatorëve të Aasen, kanë shënuar 2 gola Diouf dhe nga një gol Pavard e Dimarco. Sulmuesit janë në zero edhe sepse, përveç Pios, praktikisht nuk kanë luajtur: Bonny debutoi në pjesën e dytë të derbit kundër Milanit, pas pak ditësh stërvitje, ndërsa të rinjtë Iddrissou, Lavelli dhe Mosconi bënë atë që mundën. Është e arsyeshme të imagjinohet se me Lautaron dhe Thuram, Interi do të fillojë të prodhojë lojëra, raste dhe gola në sasi të kënaqshme.
Megjithatë, tani Esposito mund dhe duhet të shfrytëzojë mundësinë e tij të madhe. Për veten e tij, për skuadrën dhe madje edhe për Kombëtaren e re të Roberto Mancinit, e cila mbështetet te freskia dhe vrulli i tij për të kapërcyer frikërat e veta. Nuk është mister që Italia, në ndeshjen e parë të kursit të ri në Ligën e Kombeve kundër Belgjikës, dëshiron të vlerësojë maksimalisht të rinjtë e saj më të mirë: Pio është një lojtar i lindur në vitin 2005, si Palestra, dhe mund të jetë menjëherë titullar pranë Moise Kean. Kjo do të ishte gjithashtu një njohje e drejtë për një qendërsulmues që shënoi dy golat në miqësoret eksperimentale të qershorit, nën urdhrat e trajnerit të përkohshëm Silvio Baldini.
Ndërkohë, Pio po përgatitet të firmosë kontratën e re, e cila do të përshtatet në pagë dhe do të zgjatet deri në vitin 2031, maksimumi i lejuar nga rregulloret, ashtu siç ndodhi me Bisseck ditët e fundit. Tabela është tashmë e shtruar, duhet vetëm të takohen dhe të ulen në banket për të ngritur dolli. Kjo ka të ngjarë të ndodhë rreth Ferragostos. Intuita e Marottës dhe Ausilios, të cilët e blinduan vitin e kaluar pas 19 golave të shënuar në Serie B me Spezian me një kontratë pesëvjeçare prej 1 milion euro neto në sezon, ishte e dobishme për të larguar çdo hipotezë largimi. Rregullimi do të jetë shumë më i madh, një lloj premtimi besnikërie reciproke, duke qenë se pagat do të trefishohen pothuajse. Kjo ishte ajo që dëshironte lojtari, i rritur futbollistikisht te Interi dhe i lumtur të punojë me mjeshtrin Chivu, dhe ajo që shpresonin tifozët, tashmë të magjepsur nga ky koracieri i ri që ka ditur të fitojë me këmbëngulje çdo metër të fushës. Pio është reklama e gjallë e një parimi të vjetër meritokratik: puna shpërblehet.
Marrë nga La Gazzetta dello Sport