Sa e drejtë ishte thënia e Dantes së vjetër: “Nuk ka dhimbje më të madhe sesa të kujtosh kohën e lumtur në mjerim”. Njëzet vjet më parë, pikërisht sot, Italia u bë kampione bote. Çfarë i mungon sot për t’u kthyer në atë nivel? Mbi të gjitha, tri gjëra thelbësore: një trajner i zoti, një shpirt i fortë dhe kampionë të vërtetë.
Marcello Lippi, pas penalltisë vendimtare të Grossos në 2006-ën, tregoi një kthjelltësi të jashtëzakonshme. Ai hoqi syzet dhe i la në stol para se të festonte, duke kujtuar një incident të ngjashëm në 1996-ën. Kjo luciditet e shoqëroi edhe në prag të Botërorit, kur po shpërthente ‘Calciopoli’ dhe djali i tij ishte nën hetim, duke dëshmuar aftësinë e tij për të menaxhuar presionin maksimal.
Lippi i urdhëroi një skuadre të frikësuar të sulmonte, kundër traditës italiane, për të rikthyer vetëbesimin. Si një ‘ujk deti’, ai e drejtoi mrekullinë në mënyrë perfekte. Gattuso tha se pa ‘Calciopoli’, nuk do të kishin fituar. Kjo tregon se përballë polemikave dhe fyerjeve, ai grup burrash u bashkua, duke lëshuar një energji etike që ishte çelësi i suksesit. Sot, shpirti i butë i Italisë, e fshirë nga Zvicra, Norvegjia dhe e eliminuar nga Bosnja, shkakton mall dhe trishtim.
Dhe pastaj kampionët. Në vitin 2006, lojtarë si Inzaghi dhe Del Piero ishin rezervistë. Imagjinoni t’i kishim sot… Po personaliteti i Cannavaros? Dhe drita rrezatuese e atij Pirloje? Këtu mund të na ndihmojnë vetëm nënat italiane. Por gjetja e një trajneri të mirë që di t’i rikthejë shpirtin ‘axurrëve’ është e mundur. Le të fillojmë nga kjo. Dhe ndoshta një ditë do të kthehemi të shohim yjet.
Marrë nga La Gazzetta dello Sport