Interi po pret prej gati 40 vitesh për të festuar titullin kampion në shtëpinë e saj, në San Siro, para tifozëve të vet. Edhe pse ka fituar disa tituj në këtë periudhë, hera e fundit që skuadra zikaltër siguroi matematikisht kampionatin në fushën e saj ishte më 28 maj 1989. Atëherë, me një fitore 2-1 kundër Napolit, ku goli vendimtar u shënua nga Matthaus në fund, Interi fitoi titullin e 13-të. Që nga ajo kohë, shtatë tituj të tjerë janë fituar, por të gjithë larg shtëpisë, duke e bërë këtë pritje për një festë në shtëpi një fenomen pothuajse absurd.
Pas vitit 1989, rruga e Interit drejt majës së futbollit italian ishte e gjatë dhe e ndërlikuar. Kampionati i parë pas atij të vendosur nga Matthaus kundër Napolit u fitua në mënyrë të pazakontë, pasi iu dha nga gjykatat në verën e Calciopoli-t, më 26 korrik 2006. Në atë kohë, skuadra që kishte mbyllur Serie A teknikisht në vendin e tretë pas Juventusit dhe Milanit, ishte me pushime. Sezonin pasardhës, 2006/07, Interi theu rekorde me 97 pikë dhe siguroi titullin e dytë radhazi më 22 prill. Marco Materazzi, protagonist i një sezoni të jashtëzakonshëm me 10 gola, vendosi transfertën kundër Sienës me një dopietë që i dhuroi matematikisht titullin Interit.
Tradita thotë se nuk ka dy pa tre, dhe Interi fitoi titullin e tretë radhazi në sezonin 2007/08, pas një gare të fortë pikë pas pike me Romën. Në fund të pjesës së parë të ndeshjes së fundit, verdhekuqtë ishin përpara kundër Catanias, ndërsa Interi ishte në barazim 0-0 në Parma, duke e lënë Romën virtualisht në krye. Por më pas hyri Ibrahimoviç, shënoi një dopietë dhe e riktheu Interin në krye. Dy titujt pasardhës, 2008/09 dhe 2009/10, u fituan respektivisht nga divani, për shkak të humbjes së Milanit ndaj Udineses, dhe sërish në Siena, në vitin e Tripletës, me Diego Alberto Militon protagonist absolut.
Megjithatë, pas kësaj serie prej pesë titujsh radhazi, pritja u bë sërish e gjatë. Fitorja e radhës erdhi në sezonin 2020/21, në heshtjen e stadiumeve të mbyllura nga pandemia e COVID-19. Edhe ky titull u sigurua teknikisht larg shtëpisë, pasi u konfirmua nga një barazim i Atalantës një ditë pasi Interi kishte fituar në transfertë kundër Crotones. Më pas erdhi kampionati i “yllit të dytë”.
Kampionati i “yllit të dytë”, dy vite më parë, u fitua në një mënyrë që nuk do të harrohet kurrë: në derbin kundër Milanit, në San Siro, pas fitores 5-1 në ndeshjen e parë të sezonit. Ishte një apoteozë për çdo interist, por teknikisht, edhe ky ishte një titull i fituar “larg shtëpisë”, pasi ndeshja luhej në fushën e “Djallit”. Kjo situatë e çuditshme, e parashikuar ndoshta nga kënga e Edoardo Bennato-s “L’isola che non c’è” me vargjet “Ylli i dytë djathtas, kjo është rruga…”, e bëri edhe më të veçantë atë sukses.
Tani, pritja mund të ketë marrë fund. Interi po shkon drejt fitores së titullit në shtëpinë e saj, duke i dhënë fund një pritjeje gati katër dekadash për të festuar triumfin e kampionatit para tifozëve të vet në San Siro. Kjo mund të jetë hera e parë që nga viti 1989 që zikaltrit do të ngrenë trofeun në fushën e tyre, duke shënuar një moment historik për klubin dhe tifozët.
Marrë nga La Gazzetta dello Sport