Dy seancat stërvitore të fundjavës do të japin verdiktin e tyre, por ndërkohë, vetë-kandidimi i Dusan Vlahovic është i fortë dhe i bindur. Kanë qenë shumë 128 ditët e mungesës nga formacioni titullar i Juventusit dhe shumë e lartë është pesha e objektivave të “Zonjës së Vjetër” në këtë fund sezoni. Në këtë rast, fokusi kryesor nuk është rinovimi i kontratës – i cili do të ketë kohën e tij gjatë muajit prill – por vetëm fusha e lojës. Vlahovic e kishte lënë fushën i pafuqishëm për shkak të dëmtimit më 29 nëntor të kaluar dhe që atëherë e ka pasur të gdhendur në mendje si objektiv të vetëm kthimin në fushë, gjatë më shumë se katër muajve që e kanë rikthyer tani nën urdhrat e Luciano Spallettit. Nga ky këndvështrim, 11 minutat – plus kohën shtesë – të luajtura në ndeshjen e fundit të kampionatit kundër Sassuolos ishin vetëm një shije e këndshme e asaj që sulmuesi serb po parashikon.
Vlahovic nuk dëshiron “vetëm” të kthehet si titullar te Juventusi, por ka të gjitha qëllimet të marrë për dore “Zonjën” e tij dhe ta tërheqë drejt një objektivi që është thelbësor për të ardhmen e afërt të klubit, por edhe i ndërlikuar për t’u arritur për shkak të një konkurrence të frikshme për talent dhe vazhdimësi: kualifikimi në Champions League. Sigurisht, zemrat më të ftohta do t’i këshillonin Dusanit të ecte gradualisht dhe të mendonte kryesisht për të arritur gradualisht gjendjen e tij më të mirë, por serbi ka flakë në gjoks dhe sheh përtej ndeshjes së Pashkëve (ora 18:00) kundër Genoas, e cila përfaqëson vetëm hapin e parë të një sprinti final ku Vlahovic dëshiron të jetë njeriu vendimtar.
Ndryshe nga 15 shokë skuadre, numri 9 bardhezi pati mundësinë të pushonte gjatë pushimit për kombëtaret dhe të punonte me qetësi së bashku me Spallettin, lojtarët e tjerë të paftuar dhe disa komponentë të Next Gen. Ky nuk është një detaj i vogël: pas ovacionit të pagëzimit në “Allianz Stadium”, Dusan i afrohet “bisit” (rikthimit të plotë) para publikut të tij pas dy javësh ku ka menduar vetëm bardhezi, duke vënë në shënjestër skuadrën kuqeblu të Genoas. Ai po bën gjithçka për t’u treguar gati të kapitalizojë punën e katër muajve të fundit. Trajneri ndoshta do të marrë vendimin në momentin e fundit – si zakonisht – edhe për të vlerësuar gjendjen e të gjithë sulmuesve, por eksperimentet me Kenan Yildiz ose Jérémie Boga si “nëntë fals” kanë bindur vetëm në pak raste dhe kryesisht gjatë ndeshjes, ndërsa dopieta me penallti me Kanadanë e Jonathan David nuk duket se mund të ndryshojë deklasimin e fundit të ish-lojtarit të Lille në një armë nga stoli. Balotazhet janë të hapura, por ideja Vlahovic po merr hov.
Çdo objektiv i madh kërkon një fytyrë në kopertinë dhe Vlahovic dëshiron të vendosë të tijën, jo për vanitet, por për përkushtimin ndaj fanellës që ka treguar gjithmonë, për atë popull që e ka thumbuar herë pas here deri në fishkëllima, por edhe e ka lavdëruar si një mbret dhe e ka pritur me shpresë gjatë dëmtimit, deri në pritjen me një brohoritje të madhe. Në fakt, serbi është gati të hedhë dorezën e sfidës ndaj Anastasios Douvikas të Comos dhe Donyell Malen, finalizuesit të orkestrës magjepsëse të Cesc Fabregas dhe përforcimit të shkëlqyer dimëror të Gian Piero Gasperinit: do të ishte fantastike, për të dhe për Juventusin, të firmosnin rikthimin në Champions League, por duhet t’i shndërrojnë ëndrrat në realitet.
Marrë nga La Gazzetta dello Sport