Kur Benjamin Netanyahu mbërriti në klubin Mar-a-Lago të Donald Trump më 29 dhjetor të vitit të kaluar, kryeministri izraelit erdhi me një kërkesë dhe një nxitje jo aq të fshehtë. Pas muajsh rimbushjeje të sistemeve të mbrojtjes ajrore dhe raketave të tjera pas konfliktit 12-ditor të qershorit, në të cilin SHBA-ja u bashkua për të bombarduar objektet bërthamore të Teheranit, Izraeli ishte gati të vepronte sërish, këtë herë me objektiva më thelbësore. Netanyahu, si udhëheqës të tjerë para tij, kishte ardhur i armatosur me një apel ndaj egos së Trump-it: dhënien e çmimit më të lartë të vendit të tij, Çmimin e Izraelit, rrallëherë i dhënë jo-izraelitëve, për “kontributet e tij të jashtëzakonshme ndaj Izraelit dhe popullit hebre”. Sipas The Atlantic, Netanyahu i kishte sugjeruar presidentit të njohur për transaksionet e tij një përfitim përfundimtar: mposhtja e Iranit do t’i lejonte Izraelit të shkëputej nga varësia masive ndaj ndihmës ushtarake amerikane. Kjo takim, siç e kanë bërë të qartë tashmë llogari të shumta, ishte një nga kontaktet e shumta midis Netanyahu-t dhe Trump-it në javët në vijim, ndërsa ky i fundit kërkonte të siguronte pjesëmarrjen e SHBA-së për një konflikt gjithëpërfshirës kundër Teheranit me ambicie shumë më të mëdha se raundi i mëparshëm i luftimeve.
Në konferencën për shtyp të organizuar nga dy liderët, Trump dukej se i bënte jehonë me zell pikave të njohura të bisedës së Netanyahu-t. “Tani dëgjoj se Irani po përpiqet të rindërtohet sërish,” tha Trump. “Atëherë do të duhet t’i rrëzojmë. Do t’i shkatërrojmë plotësisht. Por shpresojmë, kjo nuk po ndodh.” Sipas një vlerësimi të përgatitur nga Mossad, shërbimi sekret i Izraelit, një regjim i brishtë dhe i papëlqyer ishte gati për t’u rrëzuar, i tronditur nga protestat e brendshme, me iranianët të zemëruar nga represioni vdekjeprurës i atyre demonstratave. Do të ishte një mundësi historike që kërkonte një fushatë të shkurtër. Një përfitim shtesë i ofruar nga udhëheqësi izraelit, sipas disa burimeve, do të ishte se Trump mund të merrte hak për komplotet e dyshuara iraniane kundër jetës së tij. Ajo që është e qartë nga ajo që ka dalë më pas është se Netanyahu – një “ekspert” i vetëshpallur për Iranin – dhe establishmenti më i gjerë ushtarak izraelit ishin plotësisht të investuar në idenë e tyre për një luftë të lehtë. Më 28 shkurt, ditën e parë të luftës, zyrtarë izraelitë të paidentifikuar informuan gazetën Haaretz se kërcënimi iranian do të zvogëlohej brenda pak ditësh, pasi të eliminoheshin lëshuesit e fundit të raketave të Iranit. Një artikull tjetër në të njëjtën gazetë thoshte se planifikuesit ushtarakë të Izraelit kishin grumbulluar interceptorë raketash për një luftë që ata supozonin se do të zgjaste maksimumi tre javë.
Megjithatë, realiteti i konfliktit ka qenë shumë ndryshe nga premtimet e Netanyahu-t për një luftë “të lehtë” dhe fitore të shpejta. Kjo luftë, e cila tashmë ka hyrë në muajin e dytë pa fund në horizont, është pjesë e një gjendjeje konflikti të përhershëm të Netanyahu-t që ka shpërthyer që nga sulmi i Hamasit ndaj Izraelit më 7 tetor 2023. Ky sulm ndryshoi llogaritjet strategjike të vendit. Në konfliktet rajonale në zgjerim që kanë pasuar në Gaza, Liban dhe tani Iran, me Houthi-t në Jemen dhe në hinterlandin sirian, është shfaqur një temë e përbashkët: Netanyahu ka premtuar dhe shpallur fitore, realitetet e të cilave janë gjithmonë më të përkohshme dhe arrogante. Në Gaza, pavarësisht një fushate të tmerrshme vdekjeje dhe shkatërrimi, një Hamas i zvogëluar ende vazhdon të ekzistojë mes rrënojave. Në Liban, ku Hezbollahu u shpall i mundur, organizata ruan kapacitetin e saj për të lëshuar raketa përtej kufirit, me Izraelin që po zhytet sërish në të njëjtën politikë të pushtimit të Libanit jugor që dështoi një herë më parë – dhe çoi në shfaqjen e Hezbollahut në radhë të parë. Në Iran, pavarësisht vrasjes së udhëheqësit suprem Ali Khamenei dhe zyrtarëve të tjerë të lartë, një strategji “prerjeje koke” nuk ka çuar në premtimet e Netanyahu-t për ndryshim të shpejtë të regjimit, por, të paktën për momentin, në konsolidimin e dukshëm të regjimit rreth Gardës Revolucionare Islamike.
Edhe pse dinamika e saktë e ndikimit dhe bindjes mbetet e paqartë, është e qartë se edhe midis zyrtarëve të lartë të administratës Trump, ekziston perceptimi se Netanyahu premtoi më shumë se sa mund të realizohej, sidomos mes llogarive të kontestuara të një bisede të tensionuar midis zëvendëspresidentit, JD Vance, dhe Netanyahu-t në këtë drejtim. Axios, duke cituar një burim amerikan që përdorte pseudonimin e Netanyahu-t, raportoi javën e kaluar: “Para luftës, Bibi ia shiti vërtet presidentit si të lehtë, si ndryshim regjimi shumë më i mundshëm nga sa ishte. Dhe Zëvendëspresidenti ishte i qartë për disa nga ato deklarata.” Të tjerë janë më të kujdesshëm. Trump, shkruan Daniel C Kurtzer, ish-ambasador i SHBA-së në Izrael, dhe Aaron David Miller në një postim për Carnegie Endowment for Peace, ishte “një partner i gatshëm dhe i plotë”. Ata pranojnë se “Netanyahu mund të ketë përcaktuar kohën e konfliktit”, por Trump ishte “ndoshta tashmë në rrugën e tij drejt luftës”. Ndërsa lufta hyn në muajin e dytë, pa fund në horizont dhe me ekonominë globale që po tronditet nga mbyllja e ngushticës së Hormuzit, pasojat dëmtuese të premtimit të Netanyahu-t për një luftë “të lehtë” po përhapen shumë përtej rajonit të menjëhershëm.
Pasojat e këtij konflikti janë përhapur shumë përtej rajonit të Lindjes së Mesme. Siç shkruan ekspertët e sigurisë Richard K Betts dhe Stephen Biddle në Foreign Affairs, vetëm në javët e para, lufta ka kushtuar miliarda dollarë në shpenzime direkte, ka reduktuar mbështetjen për Ukrainën, ka krijuar tensione të rrezikshme në inventarët e armëve më të avancuara të SHBA-së dhe ka tronditur ekonominë globale. Konflikti gjithashtu ka minuar NATO-n, ndërsa potencialisht ka inkurajuar Kinën, Rusinë dhe Korenë e Veriut. Ndërsa Netanyahu është mburrur me terma biblikë për goditjen e Iranit me “10 plagë”, nuk ka kaluar pa u vënë re se raketat iraniane dhe të Hezbollahut që ende bien mbi Izrael nënkuptojnë se Pashkët do të kalohen me një sy nga streha e bombave. Për Netanyahu-n dhe Izraelin, ka të ngjarë të ketë pasoja afatgjata në aspektin e diplomacisë dhe opinionit publik, të cilat – krahas çështjes së Iranit – kanë obsesionuar prej kohësh kryeministrin izraelit. I parë tashmë me kujdes, nëse jo me mosbesim të hapur, në shumë kryeqytete të huaja, Netanyahu dhe lufta e tij kërcënojnë afrimin e Izraelit me shtetet e Gjirit në formën e Marrëveshjeve të Abrahamit të ndërmjetësuara nga Trump. Presidenti francez, Emmanuel Macron, javën e kaluar pasqyroi një pikëpamje më të përhapur se sulmet amerikane dhe izraelite ndaj Iranit nuk do të ofronin një zgjidhje të qëndrueshme për programin bërthamor të Teheranit, duke e përshkruar një operacion ushtarak për të hapur ngushticën e Hormuzit si “jorealist”. Në SHBA, sondazhet tregojnë se mbështetja për Izraelin ka rënë në të gjithë spektrin politik, më së shumti midis demokratëve dhe votuesve të rinj. Një sondazh i Gallup i publikuar një ditë para sulmit SHBA-Izraelit ndaj Iranit tregoi se amerikanët janë më simpatikë ndaj palestinezëve sesa izraelitëve për herë të parë që kur Gallup filloi të maste këtë pyetje në vitin 2001. Rahm Emanuel, ish-shefi i stafit të Barack Obamës, sugjeroi se në të ardhmen kjo mund të nënkuptojë fundin e Izraelit si përfitues unik i ndihmës ushtarake amerikane, duke e kthyer atë në “një vend mes vendeve”.
Marrë nga The Guardian