Nga Bledar Zaganjori
Më qëlloi të dëgjoj në rrjetet sociale një pasazh të shkurtër nga një emision mbrëmjeje, ku një analist dhe studiues i çështjeve politike, të cilin unë e respektoj, e vlerësoj dhe me të cilin ndaj shumë pikëpamje të përbashkëta, debatonte me një deputet të Parlamentit shqiptar, ish-ministër dhe mik, të cilin gjithashtu e respektoj, edhe për shkak të miqësisë dhe bashkëpunimit tonë.
Më bëri përshtypje deklarata e këtij të fundit, kur tha se jetojmë në një kohë kur dyshimi mbi gjithçka kërkon përgjigje nga qeveria për shumëçka. Dhe këto përgjigje kërkohen të jenë të menjëhershme.
Miku im politikan ka qenë për pak kohë ministër, por për shumë kohë ka mbajtur nivele dhe detyra të ndryshme në administratë. Nuk kemi folur asnjëherë për mënyrën se si u largua. Kam të njëjtin përjetim – siç thotë Kryeministri – se largimi i tij nuk ka lidhje me mënyrën dhe rezultatet e punës së tij.
E kuptoj që duhet të mbrojë edhe gjëra të cilat mund të mos i besojë. Është pjesë e të qenit në politikë. Por duhet t’i them, në pamundësi për ta takuar personalisht, se në momentin kur publiku dyshon për gjithçka që bën qeveria, qoftë e mirë apo e keqe, atëherë nuk është faji i qytetarëve. Është problemi i qeverisë që e ka çuar përjetimin qytetar deri në këtë pikë.
Qeveria duhet të shohë veten dhe jo qytetarin. Duhet të bëjë analizën dhe reflektimin mbi atë që ka ndërtuar, mbi atë që ka çuar në këtë përfundim shumicën e shqiptarëve. Nëse shumica dyshon, do të thotë se ti i ke dhënë mjaftueshëm arsye, madje më shumë sesa do të kishte një qytetar europian, sepse shqiptarët, me sa duket, mbajnë më tepër sesa duhet mbi kurriz.
Një qeveri që mendon se ka një legjitimitet të padiskutueshëm dhe përmend kontratën me mbi 800 mijë vota, nuk duhet të kishte presionin as nga përjetimi qytetar dhe as nga dyshimi mbi vendimet e saj prej shumicës së shqiptarëve, të cilët, jo pa shkak, i kontestojnë ato.
Fakti që shumica qeverisëse e ndien presionin qytetar, do të thotë se qytetarët nuk e besojnë dhe se ajo ka humbur legjitimitetin. Fakti që kërkon besën, do të thotë se është thyer besimi. Dhe besimi mund të ngjitet aq sa ngjitet një xham i thyer. Edhe sikur t’i vendosësh sërish copat në vend, gjithmonë do të mungojë diçka. Dhe, në rastin më të mirë, do të mbeten shenjat apo gjurmët e thyerjes.