Nga Kreshnik Spahiu
Sot ishte ditë e ngrysur, ditë me vetëtima, ditë e errët, ditë depresive për shoqërinë dhe partitë.
Shiu s’kishte të pushuar, sikur donte t’i nxirrte zhulin të gjitha partive politike.
Sot Shqipëria u zgjua me shi. Si një popull mesdhetar që 300 ditë piqet në diell, jo rrallë trembet nga shiu apo fshihen nga disa pika ujë.
Dikur shiu konsiderohej bereqet. Kjo ndodhte kur Shqipëria kishte mbrojtje mjedisore dhe 90% e vendit ishte i gjelbëruar dhe pyllëzuar.
Me kalimin e viteve, kur qytetet u pushtuan nga betoni dhe u mbuluan nga pluhuri, populli e ndryshoi batutën sipas kohës dhe vendit.
Sa herë bie shi, njerëzit thonë: “E lau zhulin.”
Ndërsa sot, pikat e shiut nuk paskan të larë.
Sot ishte ditë zgjedhjesh, por askush nuk kishte mendjen aty. Shiu ishte lajmi më i rëndësishëm.
Askush nuk shkoi në votime, jo nga frika e shiut, por nga dalja e bojës.
Tek kutitë e votimit nuk ishin partitë e reja, sepse ato u tretën nga shiu i vjeshtës dhe doli që s’kishin as pigment, as ngjyrë dhe as kandidat.
Tek kutitë nuk ishte opozita, sepse nuk mjafton shiu i një shekulli për të pastruar fytyrën e damkosur të saj në popull.
Tek kutitë nuk ishte as qeveria, e cila po mbytet jo vetëm nga rrebeshi, por edhe nga një gotë uji të toksikuar nga helmi i pandemisë korruptive që s’ka vaksinë ta shpëtojë.
Tek kutitë e votimit sot mungonin tifozët e partive, ashtu si në shkallët e stadiumit që ngelen bosh, sepse askush nuk shkon për të parë një lojë që i dihet rezultati.
Sot mungonte populli, jo se ishte lagur nga shiu, por sepse ka vite që kërkon diell dhe nuk mund të ndriçohet nga shkrepset që shuhen nga një pikë shi apo çakmakët pa gaz sapo fryn pak erë.
Shiu i sotëm ishte një ditë meditimi, që qartësoi shikimin e njerëzve, që shpëlau makiazhin nga fytyrat e trukuara, çngjyrosi maskat e aktorëve dhe nxori në pah sa shumë është ndotur Shqipëria.