Prishtina ishte në flakë, mbrëmë. E kjo se kryeministri Kurti i do të gjitha pushtetet për vete.
Kosova nuk mund të jetojë pafundësisht sipas tekave të Albin Kurtit. Një shtet nuk drejtohet duke fituar çdo përplasje me kundërshtarët, ndërsa institucionet mbeten të bllokuara dhe qytetarët humbasin durimin. Kryeministri ka detyrimin të prodhojë zgjidhje. Kur krizat përsëriten dhe marrëveshja mungon, përgjegjësia e tij nuk mbulohet më me fjalime.
Zhvillimet e 5 tetorit përpara Kuvendit treguan sa i rrezikshëm është bërë hendeku mes pritshmërive të qytetarëve dhe lojës së partive. Ndryshimet në Ligjin për Dhomat e Specializuara kaluan në leximin e parë me 91 vota, por votimi përfundimtar mbeti peng i përplasjes për zgjedhjen e presidentit. PDK-ja kërkonte miratimin e ligjit të parin. Ndërkohë, deputetët e partisë së kryeministrit u larguan nga Kuvendi pa e votuar. Ky projektligj ndihmon, deri në një farë mënyre, ish-presidentin Hashim Thaçi e ish-drejtuesit e tjerë të UÇK, të cilët janë dënuar nga Haga në shkallën e parë me 82 vite burg, një absurditet-dënim që shkon për shtat Serbisë.
Kurti duhet të shpjegojë pse mbështetja në parim nuk u shoqërua me një rrugë të qartë drejt vendimmarrjes përfundimtare. Çfarë kuptimi ka të votosh hapin e parë, nëse më pas gjithçka ngec te kushti që kundërshtari të plotësojë fillimisht kërkesën tënde? Pra projektligji nuk u kthye në ligj se nuk donte Kurti.
Kryeministri Kurti nuk mund të sillet sikur kompromisi është poshtërim personal. Kompromisi është pjesë e detyrës së tij. Një kryeministër që pranon vetëm zgjidhjen e vet e kthen çdo institucion në fushëbetejë dhe çdo kundërshtar në pengesë që duhet mposhtur.
Albin Kurti drejton qeverinë. Ai ka pushtetin, peshën dhe detyrimin për të hapur rrugën e marrëveshjes. Nuk mund të kërkojë autoritetin e kryeministrit dhe, njëkohësisht, të shmangë përgjegjësinë që vjen me të.
Afati i raportuar për zgjedhjen e presidentit është 6 tetori. Dështimi do ta çonte Kosovën drejt zgjedhjeve të tjera të parakohshme, të tretat brenda një viti. Kjo do të ishte dëshmi e një dështimi të rëndë politik për të kthyer votën e qytetarëve në institucione funksionale.
Sa herë duhet të votojnë kosovarët që udhëheqësit të mësojnë të merren vesh? Sa para publike dhe sa kohë duhet të humbasë vendi për të njëjtat përplasje? Qytetarët nuk janë një rezervë elektorale që thirret sa herë kryeministrit nuk i del llogaria politike.
Kosova ka nevojë për institucione të qëndrueshme, besim ndërkombëtar dhe bashkëpunim me aleatët. Përçarja e vazhdueshme u jep kundërshtarëve të shtetësisë së saj material për ta paraqitur vendin si të paaftë për të funksionuar. Kurti duhet ta kuptojë peshën e kësaj pasoje.
Në këtë krizë, Kurti duhet të kërkojë bashkëpunimin dhe ndihmën e Shqipërisë, shtetit amë, duke e trajtuar Tiranën si partnere të Kosovës. Nëse energjitë e tij politike shkojnë drejt mbështetjes së protestave për rrëzimin e Edi Ramës, ndërsa Prishtina mbetet e bllokuar, kjo do të përbënte një papërgjegjshmëri të rëndë.
Kurti ka të drejtë të mos pajtohet me Ramën dhe ta kritikojë atë. Por marrëdhëniet mes Kosovës dhe Shqipërisë nuk mund të varen nga simpatitë apo armiqësitë personale të dy kryeministrave. Shqipëria nuk është pronë e Ramës, as Kosova pronë e Kurtit. Të kërkosh solidaritet kombëtar kur ke nevojë dhe të ushqesh përçarjen kur të leverdis politikisht është hipokrizi. Ta kthesh shtetin amë në terren për betejat e tua partiake do të ishte pabesi ndaj interesit të përbashkët shqiptar.
Kurti duhet të gjejë zgjidhje në Prishtinë dhe aleatë në Tiranë. Kosova nuk fiton asgjë nga një kryeministër që shton kundërshtarët, ndërsa nuk arrin të ndërtojë marrëveshje.
Nëse Kurti e çon përsëri Kosovën në zgjedhje sepse refuzon një marrëveshje me opozitën për presidentin, votuesit kanë arsye të forta t’ia refuzojnë një mandat tjetër qeverisës. Vota nuk është shpërblim për kokëfortësinë. Është besim që jepet për të drejtuar shtetin dhe për të zgjidhur problemet e tij.
Kosovarët nuk mund të thirren pafundësisht në zgjedhje për të paguar dështimin e udhëheqësve që nuk arrijnë të ndërtojnë marrëveshje. Kurti duhet të pranojë se opozita ka përfaqësimin dhe të drejtat e saj; presidenti nuk mund të trajtohet si pronë e shumicës apo si zgjatim i pushtetit të kryeministrit.
Nëse marrëveshja është e mundur dhe ai e pengon vetëm për të imponuar kandidatin apo kushtet e veta, atëherë përgjigjja duhet të vijë me votë: një drejtues që e mban shtetin në krizë për interesin e pushtetit nuk meriton t’i besohet sërish qeverisja.