Për herë të parë që nga nisja e protestave para Kryeministrisë, sonte u artikulua hapur një objektiv politik që deri dje vetëm nënkuptohej: shndërrimi i protestës në një parti politike dhe krijimi i një poli të tretë përballë Partisë Socialiste dhe Partisë Demokratike.
Fjalimi i mbajtur gjatë protestës, i cili u prit me duartrokitje nga pjesëmarrësit, kërkoi që energjia e protestës të mos mbetet vetëm në rrugë, por të organizohet politikisht për të fituar zgjedhjet dhe për të marrë pushtetin me votë. Ky është një zhvillim i rëndësishëm, sepse e vendos protestën në një fazë të re.
Për javë me radhë, protesta është përballur me pyetjen se cili është qëllimi i saj përfundimtar. A mjafton kërkesa për dorëheqjen e qeverisë, apo duhet të ndërtohet një alternativë politike? Tashmë duket se është zgjedhur rruga e dytë.
Në një demokraci funksionale, kjo është rruga më legjitime. Qeveritë ndryshohen me votë dhe jo me dhunë. Nëse një lëvizje qytetare beson se gëzon mbështetje popullore dhe se përfaqëson një alternativë më të mirë, atëherë duhet të hyjë në garën politike, të paraqesë programin, ekipin dhe vizionin e saj, e më pas të kërkojë besimin e qytetarëve në kutinë e votimit.
Ky vendim ka edhe një efekt tjetër pozitiv. Ai e largon protestën nga çdo tentativë për radikalizim apo përplasje fizike me institucionet. Në vend të konfrontimit në rrugë, beteja zhvendoset në fushën e politikës, të ideve dhe të zgjedhjeve. Kjo është në interes të demokracisë dhe të stabilitetit të vendit.
Natyrisht, krijimi i një partie politike nuk është një proces i lehtë. Entuziazmi i protestës nuk mjafton. Një forcë e re duhet të ketë një program të qartë ekonomik, institucional dhe shoqëror; duhet të ketë struktura organizative, figura me integritet dhe aftësi drejtuese, si dhe një vizion të besueshëm për mënyrën se si do të qeverisë vendin. Përndryshe, rrezikon të mbetet vetëm një revoltë momentale.
Megjithatë, fakti që protesta po mendon të institucionalizohet politikisht është një zhvillim që ndryshon natyrën e saj. Ajo nuk paraqitet më vetëm si një lëvizje kundër qeverisë, por si një pretendente për të marrë përgjegjësinë e drejtimit të vendit.
Nëse kjo nismë arrin të krijojë një pol të tretë politik, atëherë skena politike shqiptare mund të hyjë në një fazë të re. Për më shumë se tre dekada, pushteti është alternuar kryesisht mes Partisë Socialiste dhe Partisë Demokratike. Shumë qytetarë kanë shprehur zhgënjim ndaj këtij modeli dhe kanë kërkuar një alternativë të re.
Në fund, qytetarët do të jenë ata që do të vendosin nëse kjo protestë do të mbetet një moment i rëndësishëm i pakënaqësisë qytetare apo do të shndërrohet në një forcë politike me peshë. Nëse zgjedh rrugën e partisë, atëherë protesta hyn në terrenin ku fitohen ose humben betejat në demokraci: përballjen me ide, programe dhe votë.
Nëse synimi është ndryshimi i qeverisë dhe i sistemit politik, rruga më e fortë dhe më legjitime nuk kalon nga përplasja në rrugë, por nga besimi që qytetarët japin në kutinë e votimit. Pikërisht aty matet forca e vërtetë e çdo lëvizjeje politike.