Kur Festivali i Filmit Göteborg i Suedisë njoftoi një konkurs duke ftuar një fansa të filmit të kalonin shtatë ditë duke parë filma, vetëm, në një ishull të izoluar, infermierja suedeze Lisa Enroth nuk e kaloi pa i kushtuar rëndësi.
Enroth u intrigua nga filmi i shkurtër atmosferik i prodhuar nga festivali për të reklamuar mundësinë, në të cilin një grua arrin në një ishull nën qiellin e bubullimës, e gatshme të fillojë një aventura kinematografike vetëm.
41-vjeçarja tha për CNN Travel se vendosi të aplikonte për t’i dhënë vetes një pushim nga puna e saj e pandërprerë në një repart urgjence në qytetin e saj të Skövde.
Megjithëse e apasionuar pas punës që bën, Enroth tha se natyra e saj kërkuese donte të kalonte një kohë e rrethuar vetëm nga oqeani, pa celular, por me një bollëk filmash për t’i parë.
“Duket si një ide e mirë në atë kohë”, tha menjëherë pasi zbuloi se ishte zgjedhur ajo në mësim e 12 mijë aplikantëve, për të kaluar një javë në ishullin suedez të Hamneskär.
Hamneskär ndodhet pranë brigjeve të Marstrand në Suedinë perëndimore, aty ndodhej një shtëpi eprej gize e shtëpia e quajtur Pater Noster, që do të thotë “Ati ynë” në latinisht, një referencë për “Lutjen e Zotit” të thënë shpesh nga marinarët që lundrojnë në detet e trazuara rreth ishullit
Edhe pse Enroth e dinte për Pater Noster, pasi kishte kaluar një vit duke studiuar në Gothenberg aty pranë, ajo kurrë nuk kishte qenë atje më parë dhe ishte nervoze dhe e ngazëllyer për përvojën.
Përshtypja e parë
Më 30 janar, Enroth hipi në një varkë të vogël me një timon të vetëm për të filluar udhëtimin e saj në ishull.
Zemra i rrihte fort.
Udhëtimi për në ishull, thotë ajo, ishte mahnitës – deti, qielli dhe bora shtriheshin para saj.
Dhe pamja e saj e parë e Pater Noster, në distancë, ishte e paharrueshme.
“Përshtypja e parë e ishullit? I bukur, i vogël, thjesht i qetë”.
E mbetur vetëm, Enroth mbylli derën e farit dhe u ul në divan.
Në fillim, ajo dëgjoi zhurmën e anijes që largohej, ndërsa motori gjëmonte. Më pas, asgjë.
“Ishte kaq qetësi, sikur dikush kishte ndaluar gjithçka.”
Duke u përpjekur të dëgjonte më fort, ajo ngadalë kapi erën duke fishkëllyer, zogjtë që vërshonin mbi far dhe valët që përplaseshin mbi shkëmbinjtë.
Enroth veshi rrobat e saj më të ngrohta dhe vendosi të vëzhgonte rreth saj, duke ecur në perimetrin e ishullit dhe duke ngjitur 130 shkallët për në majë të Pater Noster.
Ajo mori frymë thellë dhe u bë gati të shijonte javën që do të vinte.
Jetesa në izolim
Enroth normalisht jeton vetëm, por puna e saj në shëndetësor do të thotë se ajo kalon shumë kohë duke ndërvepruar me njerëzit çdo ditë.
“Po Përpiqesha vetëm të reflektoja dhe të bëja një pauzë,” thotë ajo.
Drejtori Artistik i Festivalit të Filmit në Göteborg Jonas Holmberg tha për CNN Travel se për arsye sigurie, ishte një person tjetër në ishull, por ata duhet të mbanin distancën.
Kabina e far, e cila u bë shtëpia e Enroth gjatë javës, u rinovua kohët e fundit nga agjencia e dizajnit Stylt, kështu që ishte jo vetëm elegantE, por edhe e pajisur mirë.
Holmberg tha se kishte një shtrat i butë dhe se ushqimi i mirë ishin pjesë e marrëveshjes. “Kjo nuk ka të bëjë me mbijetesën,” shtoi ai.
Si një adhuruese e filmave, Enroth kishte parë të gjithë filmat e vendosur në far që shpejt zbresin në horror, dhe kjo i luajti në mendje. Sidomos sepse ajo ka frikë nga errësira.
Natën e parë, pasi perëndoi dielli duke ndriçuar retë, ishulli u mbulua shpejt me errësirë.
Enroth u përpoq të flinte, por sado u mundua, veshët e saj pajtoheshin me çdo tingull të pazakontë në vilë.
Por, zgjimi me lindjen e diellit bëri që nata e gjumit të zbehej shpejt në sfond dhe ajo vendosi që lindjen me diellin ta bënte pjesë të rutinës së ishullit të saj.
Çdo mëngjes ajo shikonte sesi dielli lindte dhe më pas hante mëngjesin në kuzhinën e saj.
“Drita e diellit është e pabesueshme”, thotë Enroth.
Kishte një palestër në vend, të cilën Enroth e përdorte çdo ditë, edhe pse ngjithej lart në far dhe zbriste poshtë, nga shkallët.
“Pasi u ngjita herën e parë, zbrita përsëri dhe unë duhej të qëndroja atje për një kohë sepse më mërreshin mendtë”, qesh ajo.
Pas zbriste, Enroth vazhdonte të shijonte ditën duke u zhytur në orarin e festivalit të filmit në Göteborg por gjithashtu duke pikturuar, duke ecur dhe duke krijuar një ditar video.
Enroth e kishte lënë celularin dhe laptopin në tokë të thatë, siç ishte udhëzuar. Të jesh pa ta ishte një eksperiencë e mirë, “një lehtësim”, thotë ajo.
“Ishte shumë mirë të mos jesh i lidhur me telefonin, dhe thjesht të shikoje një film pa shpërqendrim”.
Në pamundësi për të Google ndonjë gjë, ajo e kuptoi sesi jemi mësuar të kemi të gjitha përgjigjet në majë të gishtave tonë. Në ditarin e saj me video për Ditën 5, Enroth foli për disa nga pyetjet që i ishin futur në mendje se do të duhej t’u përgjigjej (“Ku flenë karavidhet? Si flenë?”)
Në pamundësi për të kontrolluar lajmet, ose lexuar përditësimet, imagjinata e nxitur nga filmi i Enroth filloi të tërhiqej. Ajo shqetësohej se koronavirusi mund të ishte përkeqësuar më tej në mungesë të saj.
“Po mendoja për apokalipsin”, thotë ajo. “Mendja fillon të sajojë gjëra,” Po sikur të ndodhte kjo? Dhe kjo dhe ajo mund të kishin ndodhur … “
Prodhimi i ditarit të videos ishte gjithashtu një përvojë e re për të. Enroth ka një llogari në Facebook, por thotë se ajo nuk është shumë një përdoruese e mediave sociale dhe kishte pak përvojë për të filmuar veten duke folur në kamera.
Megjithatë, Enroth kënaqej duke pasur një rrugëdalje për mendimet e saj. Një nga gjërat më të çuditshme, thotë ajo, ishte shikimi i filmave dhe të mos qenit në gjendje t’i diskutonit ato me askënd më pas, qoftë personalisht apo në internet.
“Unë duhej të përpiqesha t’i përpunoja filmat vetë, dhe kjo do të thotë se ata qëndruan me mua për një kohë të gjatë. Dhe unë kurrë nuk kam ëndërruar kaq shumë gjëra të çuditshme.”
Pikat kryesore të programit të filmit për Enroth përfshinin “Një këngë të quajtur urrejtje”, një dokumentar në lidhje me konkursin e këngës në Eurovizion dhe dramën tajvaneze “Ditët”.
Enroth kënaqej kur ishte në gjendje të zhytej plotësisht në shikimin e filmit të saj. Ajo u bë e vetëdijshme se kur shikonte filma në shtëpi, madje edhe ato që vërtet po i shijonte, ishte e lehtë të kërkoje telefonin e saj ose të shpërqendroheshe nga diçka në shtëpi. Jo në ishull.
Në tërësi, ajo mendon se shikoi rreth 30 filma me metrazh të gjatë.
/Përshtatur nga CNN, nga abcnews.al