Një debat i ashpër publik ka shpërthyer mes publicistit Veton Surroi dhe analistit Baton Haxhiu, pas publikimit të një shkrimi polemizues nga Surroi në faqen e tij, lidhur me dy libra të Haxhiut të botuar së fundmi në Tiranë nga shtëpia botuese UET Press. Qendra e polemikës është një rrëfim i Haxhiut, i përfshirë në librin me titull “Kosova, historia që zhbëri Jugosllavinë”, për një drekë të pretenduar në vitin 1998 në banesën e nënës së Surroit, Nahire, ku Haxhiu thotë se ka parë një fotografi të madhe të Titos dhe ka zhvilluar një bisedë rreth saj me të ndjerën.
Surroi, në reagimin e tij, kundërshton me forcë disa deklarata të Haxhiut të bëra në emisionin “Pressing” në T7 më 12 nëntor, duke theksuar se rrëfimi për drekën në banesën e nënës së tij, praninë e fotografisë së Titos dhe bisedën me të, është një trillim i plotë. Ai mohon kategorikisht të ketë shoqëruar Baton Haxhiun në banesën e nënës së tij, Nahire, qoftë në vitin 1998 apo në ndonjë rast tjetër, duke e cilësuar këtë si një veprim jo të papritur për sjelljen publike të Haxhiut.
Në anën tjetër, Baton Haxhiu ka reaguar duke këmbëngulur se dreka ka ndodhur saktësisht siç e ka rrëfyer, se fotografia e Titos qëndronte në mur dhe se biseda me nënën e Surroit, zonjën Nahire, është zhvilluar. Ai deklaron se nuk ka asgjë për të korrigjuar në rrëfimin e tij dhe se nuk do të heqë asnjë pikë apo presje nga kapitulli në fjalë, duke theksuar se Vetoni mund ta mohojë një ngjarje ku ka qenë vetë i pranishëm, por ai nuk mund të ndryshojë atë që ka parë dhe përjetuar.
Surroi, në statusin e tij, ka shprehur shqetësimin se Haxhiu ka folur për pjesëtarë të vdekur të familjes së tij, si nëna Nahire dhe daja Zenel Kabashi, të cilët nuk mund të përgjigjen. Ai ka theksuar se nuk mund të citojë fjalët e të vdekurve për Haxhiun apo babanë e tij. Megjithatë, Surroi ka ngritur akuza ndaj babait të Haxhiut, Fazli Haxhiu, i njohur edhe si Fazli Qeli, duke pretenduar se ai ka qenë bashkëpunëtor i Shërbimit të Sigurimit të caktuar për mbulimin e aktiviteteve kulturore, duke shtuar se Haxhiu duhet të jetë përgjegjës për veprimet e veta dhe jo të babait.
Përtej kësaj, Surroi ka akuzuar Baton Haxhiun se në vitin 1998, kur ky i fundit pretendon se ka qenë në banesën e nënës së tij, Haxhiu ka pranuar ftesën për bashkëpunim me Zoran Stijoviqin, udhëheqës në Shërbimin e Sigurimit Shtetëror të Serbisë për Prishtinë. Qëllimi i këtij bashkëpunimi, sipas Surroit, ishte hapja e një kanali komunikimi mes shefit të sigurimit shtetëror të Serbisë, Jovica Stanishiq, dhe Mahmut Bakallit. Surroi pretendon se Haxhiu, në bashkëpunim me Stijoviqin, ka koordinuar takimet e përfaqësuesve të Sigurimit shtetëror të Serbisë me Mahmut Bakallin, të cilat janë zhvilluar në banesën e z. Bakalli në Prishtinë dhe në hotelin e Sigurimit shtetëror në Brezovicë.
Surroi ka shtuar se gjatë gjykimit të Sllobodan Millosheviqit në Hagë, në dëshmitë e Mahmut Bakallit dhe pyetjet e Millosheviqit, roli i Baton Haxhiut nuk doli të jetë ai i bashkëbiseduesit të Jovica Stanishiqit, siç Haxhiu pretendon në deklarata të ndryshme. Përkundrazi, Surroi thekson se gjatë bisedës kokë më kokë mes Stanishiqit dhe Bakallit, Haxhiu ka qenë në katin e poshtëm së bashku me operativët e Sigurimit shtetëror të Serbisë, duke vënë në pikëpyetje rolin e tij të pretenduar si ndërmjetës i rëndësishëm.
Një tjetër pikë e ngritur nga Surroi është refuzimi i Ministrisë së Brendshme të Shqipërisë në vitin 2005 për dhënien e shtetësisë Baton Haxhiut. Surroi shpjegon se dokumenti mbi të cilin u bazua ky vendim ishte i një natyre sekrete, duke nënkuptuar marrëdhënie të papërshtatshme me një shërbim inteligjent jomiqësor me Shqipërinë. Ai shton se ky refuzim i Ministrisë së Brendshme u tejkalua më pas me të drejtën diskrecionale të Presidentit, pas një fushate mediale të udhëhequr nga TV Klan, duke lënë të kuptohet se procesi nuk ishte i rregullt.
Surroi ka shprehur gjithashtu krenarinë e tij për familjen amnore, duke përmendur gjyshin Xhemal Kabashi, fëmijët dhe dhëndurët e tij. Ai thekson se përgjatë shekullit XX, këta individë, me bindje të ndryshme e të kundërta politike, kanë formësuar shtetin e Kosovës. Surroi shprehet krenar me të gjithë dhe me secilin veç e veç, duke theksuar se krenaria e tij nuk pretendon t’u marrë meritat, pasi ato janë krejtësisht të tyre, duke iu kundërvënë elaborimeve të Haxhiut për familjen e tij.
Në reagimin e tij, Baton Haxhiu ka theksuar se shkronjat e Vetonit kanë ecur më shpejt se dhimbja e tij, duke nënkuptuar se Surroi ka bërë gabime logjike në shkrimin e tij. Ai ka sqaruar se e ka lexuar me vonesë reagimin e Surroit, pasi pas promovimit të librit në Tiranë dhe Prishtinë, ka qenë në Mal të Zi. Haxhiu ka ripërsëritur pa asnjë ekuivok se dreka ka ndodhur, se Vetoni ka qenë aty, dhe se fotografia e madhe e Titos qëndronte në mur, si dhe biseda me nënën e Surroit, zonjën Nahire, ka ndodhur pikërisht siç e ka rrëfyer në libër. Për këtë arsye, ai nuk ka çfarë të korrigjojë dhe nuk i heq asnjë pikë e asnjë presje atij kapitulli.
Baton Haxhiu ka theksuar se Vetoni mund ta mohojë sot një ngjarje në të cilën ka qenë vetë i pranishëm, duke e cilësuar këtë si të drejtën e tij. Megjithatë, Haxhiu ka shtuar se ai nuk mund ta ndryshojë atë që ka parë dhe përjetuar vetëm sepse, pas kaq vitesh, Surroit nuk i pëlqen mënyra si duket kur vendoset në letër, sidomos në një kohë kur Jugosllavia nuk ekziston më. Ai e ka quajtur reagimin e Surroit të çuditshëm, pasi ai nuk po kundërshton një interpretim të Haxhiut, por po mohon një drekë ku ka qenë vetë i pranishëm.
Për sa i përket akuzave të Surroit ndaj babait të tij të ndjerë, Haxhiu ka deklaruar se nuk do të polemizojë në Instagram, por do të shihen në gjyq. Ai ka theksuar se babai i tij u burgos në maj të vitit 1981, në kohën kur Fadil Hoxha ishte figura kryesore politike e Kosovës, dhe se historia e tij nuk ka nevojë për dëshminë e Veton Surroit apo të tijën, pasi ekzistojnë dokumente, dëshmi burgu dhe dëshmitarë. Haxhiu ka sfiduar Surroin të marrë dokumentet me vete në gjyq, duke theksuar se ato vlejnë më shumë se kujtimet, insinuatat dhe statuset në rrjete sociale.
Haxhiu ka shprehur habinë e tij për atë që e quan