Shkrimtari uruguaian Eduardo Galeano e përshkroi Diego Maradonën si më njerëzorin prej zotave, ndërsa për karikaturistin argjentinas Roberto Fontanarrosa, veprimet e tij personale ishin dytësore krahasuar me ndikimin që pati në jetët e të tjerëve. Pikërisht 40 vjet më parë, më 22 qershor 1986, fati i “Zotit të futbollit” u ndërthur me atë të Victor Hugo Morales, gazetarit dhe poetit që rrëfeu në mënyrë sublime golin më të bukur të të gjitha kohërave. Morales kujton atë ditë si një shpërthim gjenialiteti nga Diego dhe një çmenduri personale. Ai e kuptoi menjëherë se kishte rrëfyer “golën e shekullit”, duke qarë dhe dridhur aq shumë sa mezi mbante mikrofonin. Edhe sot, kur mbyll sytë, ai sheh Maradonën me aurën e tij të artë duke përshkuar fushën me topin në këmbë, si i vetëm, pa kundërshtarë, një “barrilete cosmico” (balonë kozmike) e lëshuar në universin e një loje të mrekullueshme. Radiokronika e tij historike gdhendi në kujtesën e çdo tifozi atë gol magjik të Diegos kundër Anglisë në stadiumin Azteca, në çerekfinalet e Kupës së Botës. Morales thekson se “Dora e Zotit” dhe ai gol i dytë, të dyja në të njëjtën ndeshje, ndryshuan jetën e tij përgjithmonë falë Maradonës.
Morales, tashmë gati 79 vjeç, është kthyer në Meksikë si i dërguar për Kupën e tij të 13-të të Botës, pikërisht si në vitin 1986. Megjithatë, këtë herë mungon Diego. Ai kujton me nostalgji kohën kur komentonte ndeshjet e turneut së bashku me Maradonën, si në Brazil ashtu edhe në Rusi. Duke punuar për një radio argjentinase, ai ende emocionet kur ndodhet para stadiumit Azteca. Morales shpreh mbështetjen e tij të palëkundur për ekipin e Scalonit dhe për “Mesin e përjetshëm”, një tjetër legjendë e “Albiceleste”. Ai bën një krahasim interesant mes dy ikonave argjentinase: “Nëse Maradona është Zot, Messi është profeti i tij.” Morales thekson se krahasimi mes tyre është i pamundur, pasi kanë jetuar në epoka të ndryshme. Ai e deklaron veten “Maradonist”, por pranon se Leo është i vetmi që i është afruar “fronit të Diegos”. Për Morales, Argjentina ka qenë me fat që ka pasur dy kampionë kaq të jashtëzakonshëm.
Morales u largua nga Uruguai dhe mbërriti në Buenos Aires në vitin 1981. Ai kujton se në vendin e tij kishte qenë gjithmonë gazetar dhe nuk kishte frikë të shprehte mendimin e tij, madje kishte kaluar 30 ditë në burg gjatë diktaturës. Pikërisht në atë periudhë, Diego kaloi nga Argentinos Juniors te Boca Juniors. Morales komentoi debutimin e tij me fanellën verdheblu kundër Talleres. Ai përshkroi penalltinë e ngadaltë të Diegos me fjalët: “E la topin të shkonte si një lot.” Në të njëjtin vit, ai e ndoqi Maradonën edhe në Itali, për një ndeshje miqësore mes Fiorentinës dhe Argjentinës. “Albiceleste”, si kampione bote në fuqi, erdhi në Firence për të shfaqur yjet e saj. Maradona shënoi dy gola dhe ekipi i tij fitoi 5-3. Në radiokronikën e tij, Morales guxoi të thoshte: “Nëse Mikelanxhelo do ta shihte, do ta pikturonte.”
Për Morales, 22 qershori 1986 shënoi përfundimin e një vepre arti dhe një pikë kthese në jetën e tij. Ai thekson se karriera e tij nuk do të kishte qenë kurrë e njëjtë pa golin e dytë të Diegos kundër Anglisë. Ishte një gol historik për shumë arsye: Argjentina në atë moment ishte fishkëllyer nga tifozët meksikanë në tribuna, trajneri Bilardo dhe lojtarët ishin shumë të kritikuar, dhe mbi të gjitha, ishte konteksti i Luftës së Malvinave. Maradona, me atë gol, rishkroi historinë. Morales kujton se “Dora e Zotit” dhe “goli i shekullit” ndodhën të dyja brenda katër minutave. Për golin e parë, ai e pranoi menjëherë se Diego e kishte prekur topin me dorë dhe se anglezët kishin të drejtë të protestonin. Goli i dytë, sipas tij, ishte “magji e pastër”.
Fjalët e tij të paharrueshme, “Ahí la tiene Maradona, lo marcan dos, pisa la pelota, arranca por la derecha el genio del futbol mundial. Genio, genio, genio, ta-ta-ta…”, janë gdhendur në kujtesën kolektive. Morales shpjegon se Maradona vraponte më shpejt se çdo fjalë që ai mund të shqiptonte. Në fund të komentit, ai qan dhe falënderon Zotin për futbollin, për Maradonën dhe për lotët që i kishte shkaktuar. Emocioni e kishte pushtuar plotësisht, dhe për pak çaste, Diego ishte i pathyeshëm. Ai zbulon gjithashtu një detaj të papërmendur shpesh nga ajo radiokronikë: pas golit, ai e përkufizon Maradonën si “barrilete cosmico”. “Aquilone” (balonë) ishte pseudonimi me të cilin Menotti e thërriste Diegon. Morales e huazoi këtë term sepse i pëlqente ideja e një balone që nuk e di kurrë ku do të ulet dhe udhëhiqet nga era. Ai beson se Diego, gjatë asaj loje, nuk e dinte se çfarë do të bënte, por e vendosi ndërsa vraponte, duke shpikur dhe dribluar, i shtyrë nga era në një univers imagjinar, por gjithsesi perfekt.
Kujtimi më i bukur i Morales për Diegon nuk lidhet me aftësitë e tij në fushë, por me kohën që kaluan së bashku vite më vonë, pa folur kurrë për arritjet e tij sportive. Ai thekson se Maradona nuk mundi kurrë të jetonte një jetë normale për shkak të popullaritetit të tij të jashtëzakonshëm dhe se vuajti shumë për këtë. Morales do të mbetet gjithmonë i lidhur me Maradonën falë asaj radiokronike. Ai përmend një ndërtesë të madhe në qendër të Buenos Aires me një mural kushtuar Diegos, ku ai shfaqet me një balonë të vogël që fluturon. Të imagjinohesh pranë Maradonës është gëzimi më i madër i jetës së tij. Dy vjet më parë, në Napoli, ai mori edhe çmimin “Poeti i Futbollit” në një event të bukur të organizuar nga Michelangelo Iossa, duke shprehur mirënjohjen e tij ndaj Diegos për të gjitha këto. Nëse Maradona do të ishte ende gjallë, Morales do ta falënderonte për emocionet që u dhuroi, për artin, për mbrojtjen e të dobëtve dhe për lumturinë që solli. Kushdo që e do futbollin, do ta dojë Diegon përgjithmonë, pasi ai ndryshoi jetën e miliona tifozëve në mbarë botën, dhe pikërisht 40 vjet më parë, ndryshoi edhe jetën e Victor Hugo Morales.
Marrë nga La Gazzetta dello Sport