Botërori i ri, i konceptuar nga FIFA, pasqyron një tendencë drejt “maksimalizmit” të vërejtur në Shtetet e Bashkuara, ku gjithçka, nga çmimet te porcionet dhe distanca, është në shkallë të gjerë. Megjithatë, ky zgjerim i Kupës së Botës nuk po sjell përfitime. Numri i ndeshjeve është pothuajse dyfishuar, duke kaluar nga 64 në 104, ndërsa numri i kombëtareve pjesëmarrëse ka arritur në 48. Për më tepër, turneu po zhvillohet në tre vende pritëse, ndryshe nga viti 2002 kur dy vende (Koreja e Jugut dhe Japonia) bashkë-organizuan Botërorin e vetëm jashtë një kombi të vetëm. Në fakt, duket se Shtetet e Bashkuara po dominojnë si organizator i vetëm, duke arritur të përjashtojnë edhe një arbitër nga gara. Kjo tendencë zgjerimi nuk do të ndalet, pasi brenda katër vitesh, gjashtë vende do të përfshihen: Spanja, Portugalia dhe Maroku, së bashku me Argjentinën, Uruguajin dhe Paraguajin, ku secili prej këtyre të fundit do të presë nga një ndeshje. Ky model i ri, i njohur si “formula Infantino”, po has kritika të forta për ndikimin e tij negativ.
Megjithëse FIFA mund të besojë se zgjerimi sjell më shumë bukuri, reagimet e para teknike nuk kanë qenë aspak entuziazmuese. Cilësia e ndeshjeve nuk po arrin nivele të larta, përkundrazi. Nuk është e re që luajtja në orare kur zakonisht drekohet nuk ndihmon lojtarët në fushë. Nxehtësia është e tmerrshme, duke bërë që energjia e lojtarëve të shterojë para kohe. Zgjedhja e orës së fillimit të ndeshjeve diktohet gjithashtu nga tregu i mundshëm televiziv nëpër botë, duke sakrifikuar shpesh mirëqenien e lojtarëve dhe cilësinë e spektaklit. Por ka dy shenja që çdo shikues i percepton si mesazh të argëtimit të dobët nga ndeshja që shpreson të shohë: kur fillon “ola”, një zakon pothuajse i tejkaluar në përgjithësi, por i ripropozuar në çdo turne të madh, shpesh tregon se loja nuk po tërheq vëmendjen e plotë. Dhe kur nuk shihen hijet në fushë, kjo është një shenjë e diellit përvëlues dhe e vështirësisë për t’u përshtatur me një realitet mbytës. Mësimi i vitit 1994, me një finale në mesditë në Kaliforni që hyri në histori si një nga më pak tërheqëset, nuk është kuptuar, ose më saktë, e njëjta rrugë është zgjedhur për interesa të ndryshme, kryesisht komerciale.
Edhe në Katar, kur turneu ndërpreu kampionatet më të rëndësishme, niveli i konkurrencës ishte i ulët, dhe shumë lojtarë, bashkë me klubet e tyre, vuajtën më pas gjatë vitit nga një ritëm i pandërprerë dhe i paprecedentë. Tani, me zgjerimin e numrit të pjesëmarrësve në 48 kombe, disa sfida kanë vlera pak të balancuara, duke dëmtuar spektaklin. Ky “gigantizëm” po dëmton cilësinë e përgjithshme të lojës. Në shpërndarjen e pjesëmarrësve sipas konfederatave, Evropa ka dalë e penalizuar, dhe kjo nuk thuhet nga inati për mungesën e Italisë. Përtej batutave të presidentit të FIFA-s, skuadra italiane kishte detyrën të ishte këtu. Por është e qartë se madhësia XXL e kompeticionit rrit modestinë e disa pjesëmarrësve dhe ul nivelin e klasit. Ndërprerjet për hidratim, ose “time out”-et, janë demaskuar tashmë nga e gjithë bota; ato janë një mënyrë për të ndarë ndeshjen në katër çerekë dhe për të lejuar të ardhura fitimprurëse nga reklamat për ata që paguajnë shuma të mëdha për të drejtat e transmetimit, dhe jo një mbështetje, përveç rasteve të jashtëzakonshme, për trajnerët dhe skuadrat. Kujtoni frazën e regjisorit Federico Fellini në shekullin e kaluar, kur reklamat ndërprenë filmat në TV: “Një emocion nuk ndërpritet”. Në futbollin e sotëm, tashmë ka simulime, dëmtime të rreme dhe humbje kohe të çdo lloji që fragmentojnë lojën; nëse pastaj institucionalizohet ndërprerja në mes të çdo pjese, njerëzit mërziten dhe përgatisin ushqimin për qenin, nëse janë në shtëpi; ose në stadium është momenti kur fillon “ola”.
Marrë nga La Gazzetta dello Sport