Botërori i Scalonit mbyllet me lot dhe dyshime: “Një Argjentinë luftëtarësh, e vështirë të ribëhet”

Konferenca për shtyp e Lionel Scalonit pas eliminimit të Argjentinës nga Kupa e Botës përfundoi me lot dhe një pikëpyetje të madhe mbi të ardhmen e tij. Pas vetëm katërmbëdhjetë minutash, trajneri u përlot, bëri një përpjekje të kotë për t’u qetësuar dhe më pas u largua nga salla. Kontrata e tij me Federatën Argjentinase të Futbollit skadon në dhjetor, por Scaloni nuk ka përjashtuar asnjë zgjidhje: një mbyllje sipas afateve të parashikuara nga marrëveshja, një ndërprerje e parakohshme, ose një rinovim, i cili duket shumë i vështirë. Ai theksoi nevojën për të reflektuar thellë mbi hapat e ardhshëm.

“Do të flas me presidentin,” tha Scaloni, “kam një ide se çfarë dua të bëj, do të respektoj kontratën dhe më pas do të shoh. E vërteta është se ndiej nevojën të mendoj, sepse nuk e di nëse do të jem në gjendje të bëj diçka po aq të madhe sa rrugëtimi i të gjithë këtyre viteve.” Ai shprehu mirënjohje të thellë ndaj presidentit për mundësinë e dhënë, duke e quajtur atë një rol që ëndërrojnë të gjithë. “Kemi kërkuar deri në momentin e fundit të japim maksimumin. Është e drejtë që unë të marr pak kohë dhe të reflektoj,” shtoi ai, para se lotët ta ndërprisnin sërish. Më pas, ai rifilloi, duke thënë se po qante sepse ky ishte vërtet një grup luftëtarësh, një fakt i njohur edhe nga spanjollët pas ndeshjes.

“Në jetën time kam ëndërruar pikërisht të bëj këtë. Tani për të vazhduar duhen shumë gjëra, sidomos të rifillosh nga zeroja, të riformosh një grup si ky. Vështirë se do të jetë e mundur dhe kjo më dhemb në shpirt,” tha Scaloni, ndërsa lotët e pushtuan sërish, duke e detyruar të largohej nga salla e konferencave. Më herët, trajneri kishte folur për performancën negative të Argjentinës, superioritetin e Spanjës dhe rezultatin zhgënjyes. “Jemi shumë të trishtuar, sepse nuk arritëm ta sillnim kupën në shtëpi. Ndodhën shumë gjëra negative, sidomos për sa i përket dëmtimeve në role kyçe: u detyruam të ndryshonim tre nga katër mbrojtësit.”

Ai theksoi se dëmtimet nuk ishin një justifikim, por kishin ndikuar shumë, duke shkaktuar një shpenzim të jashtëzakonshëm energjie. “Këta djem dhanë deri në pikën e fundit të energjisë. Por kundër Spanjës duhet të jesh në formën maksimale. Jam krenar për mënyrën si luftuan dhe, e them sinqerisht, në momentin kur pësuam golin isha i bindur se do të kishim të paktën një mundësi për të barazuar. Por ky është futbolli, sot na takon të jetojmë anën negative. Madje, më shumë se negative është ana e trishtë.” Scaloni përgëzoi Spanjën, duke pranuar superioritetin e saj në disa momente, por shprehu dëshirën për të parë se çfarë do të kishte ndodhur nëse Argjentina do të kishte mbetur me njëmbëdhjetë lojtarë, duke sugjeruar se në një finale Botërori, disa kartonë mund të ishin shmangur.

Dëmtimet, sipas Scalonit, ndikuan edhe duke kufizuar zgjedhjet taktike. “Gjatë gjithë Botërorit arritëm të kapërcënim pengesa të pabesueshme. Këtë herë dëmtimet dhe përjashtimi na i komplikuan gjërat. Nuk munda të bëja ato korrigjime taktike që kisha në mendje.” Më pas, Scaloni iu drejtua ekipit dhe tifozëve me një mesazh mirënjohjeje. “Dua të falënderoj të gjithë njerëzit që sot na dhanë pak forcë që na kishte mbetur. Nuk ia dolëm, është një goditje shumë e rëndë, duhet ta pranojmë dhe ta përballojmë. E gjithë Argjentina do të vuajë me ne.”

Ai shpresoi që tifozët të ishin të vetëdijshëm për atë që kishin arritur dhe mënyrën se si e kishin bërë. “Mund të humbasësh, por duhet të ngrihesh dhe të provosh sërish. Dhe më pas u them faleminderit lojtarëve të mi për gjithçka që kanë bërë. Nga ana ime do të ishte e paimagjinueshme t’u drejtoja qoftë edhe kritikën më të vogël këtyre djemve. Nuk do ta lejoja kurrë në jetën time, mund të kem vetëm fjalë mirënjohjeje të përjetshme për këtë grup, i cili ka bërë diçka të jashtëzakonshme. Shpresoj vërtet që një ditë të mund të përsëritet një rrugëtim i tillë.” Në fund, nuk mund të mungonte një homazh për Lionel Messin. “Nuk kam folur me Leon dhe nuk di asgjë për të ardhmen e tij. Por besoj se ajo që ka bërë ai, në moshën 39-vjeçare, është e pabesueshme. Unë gjithmonë e kam pasur shumë të qartë se ai do të luante derisa ta dëshironte. Ai është lojtari më i mirë që ka shkelur ndonjëherë në një fushë futbolli.”

Marrë nga La Gazzetta dello Sport