Fillipo Inzaghi ka ndarë kujtimet e tij për bashkëpunimin me Zinedine Zidane, duke theksuar magjinë dhe privilegjin e të luajturit përkrah një futbollisti të kalibrit të tij. Takimi i tyre i parë në fushë ishte më 23 gusht 1997, në finalen e Superkupës së Italisë, ku Juventus përballej me Vicenza-n në stadiumin Delle Alpi. Në atë ndeshje, Inzaghi shënoi dy gola dhe dha një asist, ndërsa Zidane luajti pak më shumë se një orë, duke lënë shenjën e tij. Bashkëpunimi i tyre kulmoi më 17 qershor 2001, në ndeshjen e fundit me fanellën e Juventusit kundër Atalanta-s, një lamtumirë për qytetin e Torinos dhe ëndrrat bardhezi. Gjatë katër sezoneve, Inzaghi dhe Zidane ndanë fushën në 137 ndeshje, duke kaluar gati dhjetë mijë minuta së bashku, ku fantazia dhe teknika e Zidane-it i mundësuan Inzaghit të shënonte 13 herë.
I pyetur nëse kishte magji në marrëdhënien e tyre profesionale, Inzaghi u përgjigj me bindje: “Mund të them se kam pasur fatin të luaj me dikë si Zizou. Për një sulmues, të dish që pas shpine ke një shok skuadre të tillë është vërtet një privilegj i madh.” Ai theksoi aftësinë e Zidane-it për të krijuar gjithmonë kushtet më të mira në fushë. Sekreti, sipas Inzaghit, ishte se shpesh mjaftonte një lëvizje e duhur dhe Zidane “i kishte parë tashmë të gjitha”, duke e bërë lojën të dukej e thjeshtë. Kjo aftësi për të parashikuar dhe ekzekutuar me lehtësi ishte një nga pikat e tij më të forta. Inzaghi vuri në dukje cilësinë teknike të dukshme të Zidane-it, por ajo që e impresiononte më shumë ishte natyrshmëria me të cilën ai i bënte të thjeshta edhe lëvizjet më të vështira. Për këtë arsye, Inzaghi nuk u habit kurrë kur e pa Zidane-in të bëhej një trajner i madh.
Për ish-fituesin e Topit të Artë, kalimi nga fusha në stol ishte një hap pa pengesa. Inzaghi shpjegoi se nëse ke inteligjencën futbollistike, personalitetin dhe aftësinë për të kuptuar momentet e ndeshjes, ashtu siç e kishte gjithmonë Zizou me topin në këmbë, atëherë ke gjithçka për t’i bartur këto veçori dhe aftësi edhe në rolin e trajnerit. Ai e cilësoi Zidane-in si një shok skuadre të jashtëzakonshëm, duke e krahasuar me Kakà-n, të cilin e quajti “një dhuratë e vërtetë” për një sulmues si ai. Kjo thekson edhe një herë fatin që Inzaghi ndjeu se kishte pasur duke e takuar dhe luajtur me Zidane-in.
Duke mbyllur sytë dhe duke menduar për dhjetë mijë minutat e kaluara së bashku në fushë gjatë katër viteve bardhezi, Inzaghi kujton një natë vërtet të veçantë në Ligën e Kampionëve, në Kiev, në vitin 1998. Pas një barazimi 1-1 në ndeshjen e parë, Juventus duhej të fitonte në transfertë. Inzaghi përshkruan golin e parë, ku Zidane e vendosi para portës me një nga ato pasime që vetëm ai mund t’i jepte. Edhe goli i dytë, me kokë, erdhi nga një goditje këndi e ekzekutuar nga Zidane. Ajo ndeshje rezultoi me një tripletë për Inzaghin dhe një fitore 4-1 për Juventusin. “Ajo natë tregon mirë, shumë mirë se çfarë do të thoshte të luaje me dikë si Zidane,” përfundoi Inzaghi.
Në fund, Pippo Inzaghi dhe Zizou Zidane luajtën së bashku edhe ndeshjen e tyre të fundit me fanellën e Juventusit në vitin 2001. Pas kësaj, Inzaghi do të transferohej në Milano, te kuqezinjtë, ndërsa Zidane, pak javë më vonë, do të fillonte aventurën e tij të lavdishme në Madrid, në shtëpinë e Realit. Inzaghi përsëriti se kishte pasur shumë magji në dialogun e tyre në fushë, duke e konsideruar një gjë të mrekullueshme të kishte pas shpine një lojtar të tillë.
Marrë nga La Gazzetta dello Sport