Roberto Mancini, si një shpërndarës i besueshëm i talentit, operon pa ndërprerje, 24 orë në ditë, shtatë ditë në javë. Në këtë periudhë të dytë në krye të kombëtares italiane, ashtu si në të parën, “Mancio” po ndërton një ekip duke u mbështetur te të rinjtë, lojtarët e nënvlerësuar dhe ata në vështirësi. Kjo nuk është vetëm një deklaratë, por një realitet i dëshmuar në vepra: ai u jep atyre minuta dhe përgjegjësi në fushë. Është gjithmonë kënaqësi të shohësh se si këta djem e shpërblejnë shpejt besimin e tij. Ndeshja Itali-Francë shërbeu si një dëshmi e qartë, duke nxjerrë në pah tre emra dhe tre histori rigjenerimi personal, të cilat vërtetuan saktësinë e zgjedhjeve të trajnerit.
Një prej tyre ishte Nicolò Cambiaghi. Më 9 korrik 2006, në moshën pesë vjeç e gjysmë, ai ishte me babanë e tij në Berlin, në stadiumin “Olympiastadion”, për finalen e Kupës së Botës. Njëzet vjet më vonë, ai u shfaq sërish në një tjetër ndeshje Itali-Francë, këtë herë i veshur me blunë e kombëtares, si dikur Cannavaro. Mancini i dha një vend titullari, edhe pse pak kush do ta kishte hedhur në fushë, pasi Nicolò kishte pak “hype” dhe në Francë ishte pothuajse i panjohur. Plani i Mancinit ishte i qartë: një sulmues krahu – Seba Esposito – mund të ngushtohej për të luajtur mes linjave; ndërsa tjetri, Cambiaghi, do të qëndronte gjerë për të sulmuar nga e majta. Ai e bëri këtë në mënyrë perfekte, madje më mirë se sa bën zakonisht me Bolonjën. Punoi shumë pa top dhe, kur shokët e skuadrës i dhanë topin, ai sfidoi Malo Gusto. Lëvizjet e tij ishin vendimtare: një herë e kaloi kundërshtarin dhe dha asistin për Pio Esposito, një herë tjetër fitoi një penallti. Gazetarët francezë në sallën e konferencave shikonin njëri-tjetrin të hutuar: “Po ky nga vjen?” Nga Vimercate, zotërinj, jo larg nga këtu.
Antonio Vergara nuk është lojtari i preferuar i Max Allegrit, gjë që kuptohet nga rotacionet e Napolit. Antonio e nisi ndeshjen në stol, u dëmtua, gjeti hapësirë në situata emergjente, por nuk luajti futbollin e tij më të mirë. Publiku i “San Siros”, kur pa që Mancini kishte marrë në stol atë dhe jo Cisse, shtrembëroi hundën. “Po si, Alphadjo, djaloshi i momentit?” Jo Alphadjo. Pas penalltisë së humbur nga Seba, “Mancio” vendosi të rrezikonte gjithçka. Mes të gjithë lojtarëve që kishte në stol për të ndryshuar rrjedhën e ndeshjes, ai zgjodhi Vergara. Më pas shpjegoi: “Më duhej një lojtar me këmbë, i shpejtë.” Dhe ashtu ndodhi. Vergara, i cili në shpirtin e tij ndoshta është një mesfushor sulmues, i vendosur gjerë në të djathtë, fitoi penalltinë për rezultatin 3-1, duke nxjerrë jashtë loje Upamecanon, i cili luan te Bayern Munich dhe ka qenë titullar në një finale botërore. Për një mbrëmje tetori, kjo mjafton.
Mendimi kundër rrymës funksionoi edhe me Federico Dimarcon. “Dimash” nuk është ai i sezonit të kaluar: shënon më pak, është më pak vendimtar në një Inter që nuk ka ndryshuar aq shumë. Megjithatë, prej disa javësh ai dukej më i shkëlqyer dhe Mancini e dinte, e shihte këtë, edhe pse sistemi i lojës me të cilin kishte ndërtuar këtë Itali të re nuk e ndihmonte. Mbrojtësi i majtë është më i bllokuar – si Calafiori – dhe një mesfushor krahu i gjithanshëm nuk parashikohet. Për Dimarcon, Mancini mendoi një revolucion të vogël: ta përdorte atë lart, si sulmues krahu i majtë. Federico hyri në atë rol kur “San Siro”, stadiumi i tij, ishte ende me duart në kokë pas penalltisë së humbur nga Seba Esposito. Në ajër ndihej ajo ndjenjë e pashmangshme disfate. Por jo, Dimarco nga e majta dërgoi topin perfekt – të ulët, të fortë, në këmbën e Frattesit – dhe banorët e “San Siros” u kthyen të përqafonin fqinjin e tyre të vendit. Nëse duhet zgjedhur lëvizja më e rëndësishme e ndeshjes, ajo ishte pikërisht kjo. Këto tre histori dëshmojnë qartë vizionin e Mancinit për të ndërtuar një ekip të fortë duke u besuar lojtarëve që të tjerët mund t’i kenë lënë pas dore, duke u dhënë atyre mundësinë të shkëlqejnë dhe të rigjenerohen në skenën ndërkombëtare.
Marrë nga La Gazzetta dello Sport