Deputeti i PS, Erion Braçe, ka bërë një reagim të gjatë në rrjetet sociale, ku rikthen pamjet e majit 1996, “kur opozita rrihej barbarisht e protesuesit tërhiqeshin zvarrë në mes të sheshit “Skënderbej”.
Në vijim reagimi i plotë i Braçes në Facebook:
28 maj 1996 – 28 maj 2026
30 vite larg dhunës më barbare të ushtruar ndonjëherë nga një qeveri në demokraci ndaj popullit të majtë, ndaj shqiptarëve të grabitur në zgjedhje.
28 maji erdhi pas 26 majit, jo numerikisht, por si dhunë mbi dhunë, gjak mbi gjak, pranga mbi pranga!
Dita nisi me rrethimin e selisë së partisë më të madhe në vend. Njerëzit ndodheshin aty që një natë më parë, nga frika se më 28 maj nuk do t’i lejonin të arrinin në Sheshin Skënderbej,vetëm pak metra larg.
Por rrethimi nuk zgjati shumë. Nga çdo rrugë që të çonte te selia e PS-së dhe në Sheshin Skënderbej po vinte një lumë njerëzish. U mblodhën para dhe rreth selisë, thyen kordonin dhe morën përpara policinë për të dalë në shesh.
I marri që kishte urdhëruar vjedhjen e zgjedhjeve, 136 deputetë për vete, 10 deputetë për Partinë Socialiste dhe 0 për çdo parti tjetër, përfshi Fatmir Mediun dhe Abaz Ermenjin, kishte urdhëruar që askush të mos dilte nga selia e PS-së, por mbi të gjitha, askush të mos shkelte në Sheshin Skënderbej.
Aty ndodhi pastaj gjithçka.
Unë nuk kam parë kurrë dhunë më të egër të një qeverie ndaj popullit të vet deri më 21 Janar 2011.
U rrah barbarisht kushdo që hyri në shesh. I shtrinin përdhe dhe i tërhiqnin zvarrë prej flokësh. Ndiqnin dhe godisnin cilindo që ndodhej pranë sheshit të rrahjes. Policë me hunj, jo me shkopinj gome, por me hunj si bisht lopate, ndiqnin njerëzit deri te Treni në veri, deri te Zogu i Zi në perëndim, deri te 21 Dhjetori, deri te Vasil Shanto në jugperëndim, matanë Qytetit Studenti në juglindje dhe matanë Pazarit të Ri në lindje.
Qëllonin në rrugë. Hynin në dyqane dhe godisnin këdo, edhe gra.
Nuk kam parë kurrë në jetën time më shumë fytyra të mbuluara me gjak.
Kjo ishte!
Kujtdo që më thotë sot: “Po ç’i ke këto?”, djathtas apo majtas, secili me rrugëtimin e vet, do të doja t’i kishte jetuar qoftë edhe përmes syve të një fëmije, të një gjyshi, gjysheje, babai apo nëne që atë ditë u rrah barbarisht dhe u kthye në shtëpi me gjak në fytyrë e në rroba; akoma më keq pas tri ditësh, një jave apo më shumë, kur doli nga qelitë ku barbaria vazhdoi.
Kohët kanë ndryshuar. As nuk dallohen më.
Por autorët e asaj barbarie janë po aty, të njëjtët. Madje njëri prej tyre, urdhëruesi u zgjodh sërish, si monumenti i gjallë i dhunës.
Shqipëria ecën, përparon. Ai jo.