Rama sjell 1 Marsin e Durrësit, me lulet që zgjojnë detin dhe lajmërojnë ardhjen e pranverës

1 marsi vjen në Durrës si një frymëmarrje e re e qytetit, si një hapje sysh mbi dritën që rikthehet. Ai mbërrin përmes një postimi të Kryeministrit, por në të vërtetë është natyra ajo që flet e para: janë lulet e kumbullës që shpërthejnë në të bardhë, si një lajm i butë, si një kumt që e zgjon stinën nga gjumi i dimrit.

Kumbulla çel me një delikatesë që nuk kërkon zhurmë. Ajo nuk shpall, ajo pëshpërit. Dhe në këtë pëshpërimë të bardhë, 1 marsi merr trajtën e një kalimi të qetë, por të vendosur: dimri tërhiqet, jo si një armik i mundur, por si një kohë që e ka kryer misionin e saj. Pranvera afrohet me hapa të lehtë, me aromë lulesh dhe me premtimin e gjallërisë.
Në panoramën që na ofrohet, Durrësi shfaqet si një trup i gjallë që zgjatet drejt dritës. Pemët çelin në rrugicat e hershmërisë së tij, aty ku historia dhe stina takohen. Gjethet dhe lulet varen mbi gurë të vjetër, mbi mure që kanë parë shekuj, dhe papritur e sotmja bëhet vazhdimësi e së djeshmes. Pranvera nuk është vetëm stinë; është një rikthim në thelb.

Më tej, buzë detit, shëtitorja hapet si një krah i gjatë drejt horizontit. Dielli i marsit nuk djeg, por përkëdhel. Ai e vesh detin me një shkëlqim të argjendtë dhe i jep qytetit një dritë të butë, pothuaj intime. Banorët dalin në shëtitje, jo thjesht për të ecur, por për të marrë pjesë në këtë rit të përvitshëm të rilindjes. Hapat e tyre ndërthuren me aromën e kripur të detit dhe me bardhësinë e luleve që shpallin verën e ardhshme.

Në këtë 1 mars, Durrësi nuk është vetëm një qytet bregdetar. Ai është një hapësirë ku stinët ndërrojnë me solemnitet të heshtur; ku kumbulla bëhet lajmëtare e dritës; ku deti dhe toka, historia dhe e tashmja, bashkohen në një panoramë që flet për vazhdimësi, për shpresë dhe për një fillim që gjithmonë rikthehet.

Albert Vataj