Çështja e taksave për F1 në Itali: Dyshimet e Bottas dhe interpretimi i ekspertit fiskal

Fjalët e Valtteri Bottas, të thëna pak ditë më parë, kanë ngjallur debat të madh. Piloti shprehu shqetësimin për taksat italiane, duke sugjeruar se “asnjë pilot nuk dëshiron vërtet të garojë në Itali për shkak të asaj që ka ndodhur atje”. Kjo deklaratë erdhi në kontekstin e mundësisë që Imola të zëvendësonte një nga garat e Gjirit. Bottas i referohej hetimeve të nisura nga Agjencia Italiane e të Ardhurave (Agenzia delle Entrate) për mospagimin e taksave nga skuadrat e huaja mbi kompensimet e marra nga pilotët për aktivitetin e kryer gjatë garave italiane në vitet e fundit. Çështja prek skuadrat jo-rezidente, jo Ferrarin. Sipas autoriteteve fiskale, pilotët duhet të konsiderohen punonjës të pavarur dhe skuadrat si porositës të tyre, duke detyruar këto të fundit të veprojnë si zëvendësues taksash, duke mbajtur dhe derdhur në arkën e shtetit 30% të kompensimeve për pilotët jo-rezidentë.

Megjithatë, mbi rolin fiskal të skuadrave, Luca Del Federico, kontabilist dhe ekspert i së drejtës tatimore sportive, ngre dyshime thelbësore. Ai thekson se, pa njohur aktet e vlerësimit, “diçka nuk shkon”. Çështja themelore është të përcaktohet nëse një skuadër e huaj e Formula 1, e pranishme në Itali me rastin e një Çmimi të Madh, mund të konsiderohet një “organizatë e qëndrueshme” (stabile organizzazione) në vend. Ky është një hap vendimtar, pasi tatueshmëria e të ardhurave të pilotit është e ndryshme nga detyrimi i skuadrës për të bërë mbajtjen e taksës. Për të ardhurat nga puna e pavarur të prodhuara në Itali nga një subjekt jo-rezident, parashikohet një mbajtje prej 30%. Por duhet bërë dallimi midis tatueshmërisë së të ardhurave dhe detyrimit të porositësit të huaj për t’u sjellë si zëvendësues taksash, ku pikërisht këtu hyn në lojë koncepti i organizatës së qëndrueshme.

Një precedent i rëndësishëm daton në vitin 2021. Me përgjigjen ndaj kërkesës numër 700, Agjencia e të Ardhurave shqyrtoi rastin e një kompanie franceze të modës që përdorte modele të huaja për shërbime fotografike të realizuara në Itali. Agjencia sqaroi se ato kompensime përbënin të ardhura nga puna e pavarur dhe, duke qenë se aktiviteti kryhej materialisht në Itali, ishin fiskalisht të rëndësishme në vend. Megjithatë, kompania franceze nuk kishte një organizatë të qëndrueshme në Itali. Pyetja ishte nëse ajo duhej të aplikonte mbajtjen e taksës mbi kompensimet. Përgjigja e Agjencisë ishte shumë e qartë: një subjekt jo-rezident, nëse nuk disponon një organizatë të qëndrueshme në Itali, në parim nuk është i detyruar të marrë rolin e zëvendësuesit të taksës dhe, rrjedhimisht, të aplikojë mbajtjen prej 30%. Ky precedent e bën rastin e Formula 1 veçanërisht interesant.

Për Del Federicon, prania e një skuadre të huaj në Monza apo Imola nuk mjafton për të krijuar një organizatë të qëndrueshme. Ai shpjegon se kjo kërkon një seli fikse biznesi me elemente stabiliteti dhe vazhdimësie, të cilat vështirë se gjenden në pjesëmarrjen e përkohshme në një Çmim të Madh. Skuadrat qëndrojnë në Itali vetëm për pak ditë, ndryshe nga një ekip me struktura të përhershme. Prandaj, çështja thelbësore është nëse një skuadre pa organizatë të qëndrueshme mund t’i kërkohet të veprojë si zëvendësues taksash. Bazuar në precedentin e vitit 2021, Del Federico beson se një skuadër që vjen vetëm për një Çmim të Madh nuk plotëson kriteret. Ai parashikon një kontest të rëndësishëm tatimor, që mund të shkojë deri në Gjykatën e Kasacionit, duke pasur parasysh rëndësinë e parimit juridik dhe shifrat e përfshira.

Marrë nga La Gazzetta dello Sport