Manchester City në udhëkryq: A po i vjen fundi epokës së artë të Guardiolës?

Ky artikull analizon thellësisht atë që po perceptohet si fundi i një epoke për Manchester Cityn e Pep Guardiolës, pas eliminimit të tyre nga Liga e Kampionëve nga Real Madridi. Humbja e dyfishtë kundër gjigantëve spanjollë, e cila erdhi pas një sezoni ku pritshmëritë ishin shumë të larta, ka shkaktuar një “funeral” simbolik për një skuadër që dikur konsiderohej fenomenale. Edhe pas humbjes 3-0 në ndeshjen e parë, besimi te Guardiola dhe lojtarët e tij ishte zbehur. Ndeshja e kthimit u pa si “rënia e perëndive”, një referencë për lojtarët që Guardiola ka ndërtuar dhe udhëhequr gjatë dhjetë viteve të tij në krye të Citizens, duke shkruar një histori të re dhe duke sjellë një revolucion në futboll.

Vetë Pep Guardiola, pas barazimit me West Hamin, shprehu pasigurinë e tij, duke theksuar se në të kaluarën skuadra gjithmonë kishte gjetur mënyra për të fituar ndeshje të tilla, por këtë sezon, mungesa e golave pavarësisht rasteve të shumta, i kishte penalizuar. Sipas “The Guardian”, ky është një “sezon i çuditshëm” për Cityn, megjithëse skuadra ka treguar aftësinë për të replikuar seritë e fitoreve që e karakterizonin dikur. Ata fituan tetë ndeshje radhazi nga nëntori në dhjetor (përfshirë atë kundër Realit) dhe gjashtë të tjera në shkurt. Kjo sugjeronte një lloj “memorie muskulore” dhe mendore, ku lojtarët e Guardiolës arrinin rezultate edhe pa luajtur në formën më të mirë. Megjithatë, kjo iluzion u shua shpejt nga realiteti.

E ardhmja e Guardiolës është bërë e pasigurt. Pas eliminimit nga Evropa, ai u përpoq të ironizonte, duke thënë se njerëzit gjithmonë duan ta shkarkojnë, por ai do të flasë gjithmonë për Manchester Cityn siç flet për Barcelonën apo Bayern Munichun. Në nëntor 2024, Pep zgjati kontratën e tij me Cityn deri në qershor 2027, me një pagë prej 23 milionë eurosh në sezon. Kjo shifër galaktike, sipas artikullit, amplifikon nevojën për të folur për dështim, duke harruar se futbolli nuk është gjithmonë vetëm çështje parash. Sipas “Daily Mail”, Pep pritet të takohet me drejtuesit e klubit më 22 mars, pas finales së Carabao Cup kundër Arsenalit, për të diskutuar të ardhmen.

Në këtë histori përfshihet edhe Arsenali, i cili shërben si një kontrast i përsosur ndaj vështirësive të Cityt, si në Premier League ashtu edhe në Ligën e Kampionëve. Një shembull i qartë i rënies së formës është Erling Haaland. Sulmuesi norvegjez e mbylli vitin 2025 me 25 gola, por pas kësaj, aftësia e tij shënuese ka rënë ndjeshëm. Pas humbjes kundër Bodo-s në janar, vetë Haaland deklaroi se nuk kishte përgjigje dhe mori përgjegjësinë e plotë për mosshënimin, duke kërkuar falje tifozëve. Në 18 ndeshjet e fundit, Haaland ka shënuar vetëm 4 gola, një shifër e ulët për një lojtar me detyrën për të shkaktuar “uraganin” në sulm.

Megjithatë, rënia e Haalandit është vetëm një pjesë e problemit. Brenda një viti kalendarik, nga janari 2025 deri në janar 2026, City ka investuar mbi gjysmë miliardi euro në transferime lojtarësh, duke shpresuar të forcojë skuadrën. Lista e blerjeve është e gjatë dhe përfshin emra si Khusanov (40 milionë), Vitor Reis (35 milionë), Marmoush (76 milionë), Nico Gonzalez (60 milionë) dhe Bah (6 milionë). Gjatë verës, klubit iu bashkuan Reijnders, Ait-Nouri, Bettinelli, Cherki, Nypan, Trafford dhe Donnarumma. Rasti i Traffordit është interesant: i blerë nga Burnley për të zëvendësuar Edersonin, ai më pas u gjend pas Donnarummës, i cili mbërriti nga PSG-ja në ditët e fundit të merkatos. Në janar të këtij viti, u bënë edhe dy blerje të tjera: Semenyo nga Bournemouth dhe Guehi nga Crystal Palace.

Problemi i vërtetë i Cityt nuk janë emrat apo kampionët, por një çështje identiteti. Skuadra duket më e lodhur, më pak brilante dhe më pak mbështjellëse, duke sugjeruar se “të gjithë plaken herët a vonë”. Para ndeshjes kundër Realit, Guardiola theksoi rëndësinë e përballjes me respekt dhe të qenit vetvetja si skuadër. Ai argumentoi se duhet të “fitohet e drejta për të qenë aty” në skenat e mëdha. Kjo nuk është një risi; të gjitha skuadrat kanë pasur momente të lumtura, por asgjë nuk zgjat përgjithmonë. Vitin e kaluar, telenovela e Guardiolës mbajti të mbërthyer tifozët me pyetjen “shkarkim apo jo shkarkim?”. Këtë vit, një tjetër sezon, “më i mirë se Netflix”.

Guardiola nuk i bind më gazetarët me zgjedhjet e tij. Kur pyetet, ai refuzon të shpjegojë, duke thënë: “Më duhet të shpjegoj zgjedhjen e skuadrës para dhe pas një ndeshjeje? Pas 10 vitesh? Nuk do t’ju bindja as për një sekondë, asnjërin prej jush. Pse? Sepse humbëm 3-0, u shkatërruam, po, është normale. Nuk është çështje personale, më besoni, ka të bëjë me të gjithë trajnerët.” Këtë vit, ai provoi edhe taktikën e euforisë pas një fitoreje ndaj Newcastle, duke u thënë lojtarëve të pinin “shumë caipirinha dhe daiquiri” për tre ditë, të shijonin jetën, dhe më pas të bënin tre stërvitje serioze. Kjo ndodhi një muaj më parë, kur City ende dukej në gjendje të arrinte Arsenalin në krye të tabelës. Sot, distanca nuk është e pafundme, por “Topçinjtë” kanë më shumë avantazh.

Më 1 shkurt 2016, kur u njoftua ardhja e Guardiolës te City, bota e futbollit ishte ndryshe. Jordi Cruyff atëherë tha se nuk ishte çështje e trajnerëve që përshtateshin me futbollin anglez, por e futbollit anglez që përshtatej me risitë e lojës. Në ato kohë, Guardiola pësonte humbje të thella nga Leicester dhe Everton, dhe u poshtërua në Ligën e Kampionëve nga Barcelona dhe Monaco. Dhjetë vjet më vonë, të gjithë kanë të drejtë: si ata që thonë se “gjithë merita i shkon Pepit” për ndryshimin e futbollit, ashtu edhe ata që e shohin atë duke kalëruar drejt perëndimit të tij revolucionar. Mbetet të shihet. Sidoqoftë, një City mbaron, një tjetër do të krijohet.

Kjo situatë e Manchester Cityt reflekton sfidat e pashmangshme të ciklit në futbollin modern, ku edhe dominimi më i thellë mund të përballet me krizën e identitetit. Aftësia për të ripërtërirë motivimin dhe strategjinë, pavarësisht investimeve masive, mbetet thelbësore për suksesin afatgjatë.

Marrë nga La Gazzetta dello Sport