Shefi i të drejtave të njeriut në OKB: Inteligjenca Artificiale mund të përbëjë kërcënim ekzistencial për njerëzimin

Volker Türk kërkon garanci të forta për sigurinë e IA-së: “Duhet të veprojmë përpara se të jetë tepër vonë”

Një paralajmërim i fortë për të ardhmen e njerëzimit ka ardhur nga një prej zërave më të lartë të Kombeve të Bashkuara për mbrojtjen e të drejtave të njeriut. Shefi i të drejtave të njeriut në OKB, Volker Türk, ka ngritur shqetësimin se zhvillimi i inteligjencës artificiale mund të arrijë në një pikë ku sistemet shumë të avancuara të IA-së të përbëjnë një rrezik ekzistencial për njerëzimin.

Duke folur në Këshillin e të Drejtave të Njeriut të OKB-së në Gjenevë, Türk deklaroi se ndan shqetësimet e shprehura nga ekspertë të industrisë për mundësinë që inteligjenca artificiale e përparuar të zhvillohet në nivele që tejkalojnë aftësinë njerëzore për ta kontrolluar dhe menaxhuar atë.

“Unë ndaj shqetësimet e ekspertëve të industrisë se inteligjenca artificiale e përparuar mund të paraqesë një rrezik ekzistencial për njerëzimin”, u shpreh ai.

Deklarata vjen në një moment kur inteligjenca artificiale po përparon me ritme të jashtëzakonshme dhe po shndërrohet nga një teknologji eksperimentale në një komponent gjithnjë e më të rëndësishëm të ekonomisë, kërkimit shkencor, komunikimit dhe jetës së përditshme.

Por, krahas potencialit të saj transformues, rritja e fuqisë së sistemeve të IA-së ka hapur edhe një debat të gjerë mbi kufijtë e teknologjisë dhe mënyrën se si duhet të garantohet që zhvillimi i saj të mos cenojë sigurinë dhe të drejtat themelore të njeriut.

“Përpara se të jetë tepër vonë”

Në fjalimin e tij, Türk bëri thirrje për vendosjen e garancive të forta të sigurisë dhe mbrojtjes për inteligjencën artificiale, duke nënvizuar se masat parandaluese duhet të ndërmerren përpara se teknologjia të arrijë në nivele ku pasojat e një keqpërdorimi ose humbjeje kontrolli mund të jenë shumë më të vështira për t’u frenuar.

“Bëj thirrje këtu sot që të bëhen të gjitha përpjekjet për të vendosur garanci të palëkundura në lidhje me sigurinë dhe mbrojtjen e inteligjencës artificiale, përpara se të jetë tepër vonë”, deklaroi ai.

Ky paralajmërim e zhvendos debatin për inteligjencën artificiale përtej çështjeve të zakonshme që lidhen me automatizimin e vendeve të punës, privatësinë apo përhapjen e informacionit të rremë. Në qendër vendoset një pyetje shumë më themelore: a mund të ndërtohet një teknologji që bëhet më e fuqishme sesa aftësia jonë për ta kontrolluar?

Pikërisht këtu qëndron një nga dilemat më të mëdha të epokës së IA-së.

Teknologjia mund të ndihmojë në përshpejtimin e kërkimit shkencor, zhvillimin e ilaçeve, përmirësimin e arsimit, optimizimin e sistemeve ekonomike dhe zgjidhjen e problemeve komplekse. Por të njëjtat aftësi mund të keqpërdoren ose të krijojnë pasoja të paparashikuara nëse nuk shoqërohen me mekanizma të përshtatshëm kontrolli.

Përgjegjësi për kompanitë e teknologjisë

Türk bëri të ditur se do të nxisë kompanitë që zhvillojnë inteligjencë artificiale të ndërmarrin hapa më të fortë për reduktimin e rreziqeve.

Kjo e vendos industrinë teknologjike përballë një përgjegjësie të dyfishtë: të vazhdojë inovacionin, por njëkohësisht të garantojë që sistemet e saj të zhvillohen brenda standardeve të qarta të sigurisë, transparencës dhe respektimit të të drejtave të njeriut.

Në këtë kuadër, debati nuk është më nëse inteligjenca artificiale do të ndryshojë botën. Kjo tashmë po ndodh.

Pyetja është se në çfarë mënyre do ta ndryshojë atë dhe kush do të mbajë përgjegjësi për pasojat.

Për OKB-në dhe institucionet ndërkombëtare, sfida bëhet edhe më e ndërlikuar për shkak të ritmit me të cilin zhvillohet teknologjia. Ligjet dhe mekanizmat rregullatorë shpesh ecin më ngadalë se inovacioni, duke krijuar një hendek ndërmjet asaj që teknologjia është në gjendje të bëjë dhe asaj që shoqëria ka vendosur se duhet të lejohet.

Të drejtat e njeriut në epokën e IA-së

Për Volker Türk, çështja e inteligjencës artificiale nuk mund të ndahet nga të drejtat e njeriut.

IA-ja po ndikon gjithnjë e më shumë në mënyrën se si njerëzit punojnë, informohen, komunikojnë dhe marrin vendime. Për këtë arsye, përdorimi i saj ngre pyetje mbi privatësinë, diskriminimin algoritmik, lirinë e shprehjes, aksesin në informacion, sigurinë dhe përgjegjësinë njerëzore.

Nëse vendimet që ndikojnë jetën e njerëzve delegohen gjithnjë e më shumë te sistemet algoritmike, atëherë bëhet thelbësore të dihet se kush kontrollon këto sisteme, mbi çfarë të dhënash trajnohen dhe kush mban përgjegjësi kur ato gabojnë.

Por paralajmërimi për një “rrezik ekzistencial” shkon edhe më larg.

Ai lidhet me skenarin hipotetik ku sistemet e ardhshme të IA-së mund të fitojnë aftësi dhe autonomi në nivele që e bëjnë kontrollin njerëzor jashtëzakonisht të vështirë.

Albert Vataj

Pikërisht për këtë arsye, një pjesë e ekspertëve të teknologjisë dhe studiuesve të sigurisë së IA-së kërkojnë që siguria të mos trajtohet si një element që shtohet në fund të procesit të zhvillimit, por si një kusht themelor që duhet të jetë i pranishëm që në projektimin e sistemeve.

Një garë mes inovacionit dhe përgjegjësisë

Bota ndodhet përballë një gare të re: nga njëra anë është ritmi i jashtëzakonshëm i inovacionit, ndërsa nga ana tjetër nevoja për të krijuar rregulla që të mos lejojnë që teknologjia të ecë përpara pa një mekanizëm të besueshëm sigurie.

Sfida është të gjendet ekuilibri.

Të mos frenohet zhvillimi i një teknologjie që mund të sjellë përfitime të jashtëzakonshme për njerëzimin, por as të mos lejohet që etja për inovacion dhe konkurrenca ekonomike të tejkalojnë përgjegjësinë për pasojat.

Mesazhi i Volker Türk është, në thelb, një thirrje për parandalim.

Sepse nëse një teknologji bëhet potencialisht shumë e fuqishme për t’u kontrolluar pasi të jetë zhvilluar plotësisht, atëherë momenti për të vendosur kufijtë mund të ketë kaluar.

Kjo është arsyeja pse debati mbi inteligjencën artificiale nuk është vetëm debat mbi teknologjinë.

Është debat mbi të ardhmen e njeriut.

Dhe pyetja që po bëhet gjithnjë e më e pashmangshme është nëse njerëzimi do të arrijë të ndërtojë një inteligjencë gjithnjë e më të fuqishme pa humbur kontrollin mbi drejtimin në të cilin po shkon vetë.

Për shefin e të drejtave të njeriut në OKB, përgjigjja duhet të fillojë me një parim të thjeshtë:

siguria dhe mbrojtja duhet të ndërtohen sot, jo pasi rreziku të jetë bërë realitet.

Sepse në epokën e inteligjencës artificiale, ndoshta sfida më e madhe nuk është të mësojmë makinat të mendojnë.

Është të sigurohemi që, ndërsa ato bëhen gjithnjë e më të afta për të menduar, njeriu të mos heqë dorë nga përgjegjësia për të vendosur se çfarë duhet menduar, çfarë duhet bërë dhe deri ku duhet shkuar.