Protesta është një e drejtë kushtetuese. Por kur ajo përfundon në dhunë, flakë bizneseve dhe shkatërrim të gjithçkaje në kryeqytet, atëhere policia duhet të reagojë.
Pas dy ditësh përleshjesh e shkatërrimesh, sipas përshkrimit të situatës, ndërhyrja e vendosur e policisë po rikthen kontrollin në Tiranë. Ky është detyrimi që qytetarët presin nga shteti: t’i mbrojë kur dhuna u kërcënon jetën, punën dhe pronën.
Por pyetja mbetet: përse duhej pritur kaq gjatë? Përse duhet që qytetarët të përjetojnë frikë dhe bizneset të rrezikohen, përpara se institucionet të tregojnë vendosmëri? Çdo vonesë përballë shkatërrimit ka një kosto që e paguajnë njerëzit.
Policia e Shtetit nuk mund ta ushtrojë detyrën duke llogaritur se kush do ta kritikojë në mbrëmje. Ajo duhet të veprojë mbi ligjin, të dokumentojë ndërhyrjet dhe të mbajë përgjegjësi për to. Nëse frika nga akuzat është kthyer në hezitim, atëherë drejtuesit kanë ngatërruar mbrojtjen e imazhit të tyre me mbrojtjen e qytetarëve.
Askush nuk ka të drejtë të djegë pronën e tjetrit në emër të zemërimit të vet. Një biznes privat nuk është zyrë partie. Një semafor nuk është kundërshtar politik. Qyteti nuk mund të përdoret si material për zjarrin e një beteje për pushtet.
Ndërhyrja e sotme meriton mbështetje për aq sa ndalon dhunën dhe mbron qytetarët. Forca duhet të jetë e nevojshme, proporcionale dhe e drejtuar ndaj autorëve të veprimeve të dhunshme. Protestuesit paqësorë, gazetarët dhe kalimtarët duhet të jenë të sigurt. Vendosmëria e policisë provohet edhe nga aftësia për të dalluar shkelësin nga qytetari që ushtron të drejtën e protestës.
Tani duhen prova, hetime dhe përgjegjësi individuale. Duhet edhe llogari për çdo vonesë që mund ta ketë lënë qytetin të ekspozuar ndaj dhunës. Sikurse duhet dënuar çdo veprim policor jashtë ligjit.
