Albert Vataj
Më 13 korrik 1793, Jean-Paul Marat, figura më e identifikueshme e Revolucionit Francez, i diplomuar për mjekësi që u shndërrua në një nga penat më polemiste të kohës, u vra në shtëpinë e tij në Rue de Cordelier. I përshkruar në mënyrë të famshme në një pikturë nga Jacques-Louis David , vdekja e tij mbetet një nga skenat më dramatike të revolucionit.
Vrasësi i Maratit ishte Charlotte Corday, një grua 24-vjeçare e pamartuar nga Normandia. I rritur në një manastir, Corday ishte e arsimuar mirë, e zgjuar politikisht dhe një aktiviste e mprehtë i ngjarjeve revolucionare. Nga 1792 ajo ishte bërë një ndjekëse e Girondinëve, duke i besuar ata udhëheqësit logjikë të kombit të ri. Corday i urrente radikalët në fraksionin Montagnard, veçanërisht Marat.
Në mesin e vitit 1793, ajo udhëtoi për në Paris, duke synuar të vriste Marat në publik në “Fête de la Fédération”. Pasi zbuloi se Marat ishte shumë i sëmurë për të marrë pjesë. Ndërkohë Corday vizitoi shtëpinë e tij në mëngjesin e 13 korrikut, por iu refuzua hyrja. Ajo u kthye në hotelin e saj dhe i shkroi një letër Maratit, duke i ofruar informacione rreth komplotit të Girondinistëve në vendlindjen e saj Normandi. Ajo gjithashtu ndërroi veshjet e saj dhe stilimin e flokëve, me shpresën që të shfaqej më tërheqëse.
Corday u kthye në apartamentet e Jean-Paul Marat rreth orës 19:00 të datës 13 korrik. Këtë herë ajo u lejua të hynte dhe e gjeti gazetarin radikal duke bërë banjë. Marat ishte dëshpërimisht i sëmurë dhe, sipas disa burimeve, tashmë ishte afër vdekjes. I mbushur me ekzemë dhe lezione të lëkurës, duke qarë, ai lidhte rreth kokës një çallmë të ngopur me uthull dhe rrinte zhytur në ujë, ndoshta një mënyrë për të lehtësuar krurjet e lëkurës dhe dhimbjet. Në pamundësi për të konsumuar ushqim të ngurtë, ai pinte sasi të mëdha kafeje.
Pasi bisedoi me Maratin dhe i dha atij një listë me emra, Corday zbuloi një thikë kuzhine, të cilën ajo ia futi në gjoks me një shpejtësi të pabesueshme. Gruaja e Marat dhe shoqëruesit e tij nxituan dhe e nxorën në mënyrë të dëshpëruar nga banja, megjithëse vdekja ishte pothuajse e menjëhershme. Në ditët që pasuan, Marati u përcoll si martir dhe u përjetësua në fjalime, art dhe simbolikë. Në funeralin e tij morën pjesë mijëra njerëz. Zemra e tij u balsamos dhe u mbajt në klubin Cordeliers, eshtrat e tij u varrosën në Panteon. Corday u dërgua menjëherë në gjyq dhe në gijotinë më 17 korrik.
Vrasja e Maratit shkaktoi një valë tjetër të egër dhune kundër kundërrevolucionarëve, agjentëve mbretërorë dhe xhirondinistëve. Ndërsa vrasja e Marat nuk shkaktoi drejtpërdrejt mbretërimin e terrorit, ajo sigurisht kontribuoi në paranojën nga e cila doli.