Mirëmëngjesi i sotëm i Kryeministrit Rama vjen si një shpalosje e heshtur arti: një galeri fotografike që të zhyt në magjinë e Lumit të Shalës, në atë mrekulli të natyrës shqiptare ku vjeshta shfaqet si piktorja më e rafinuar e këtij vendi. Aty, mes ngjyrave që ndezin kodrat dhe zbukurojnë brigjet, lumi shtrihet e gjarpëron si një arterie jetësore, si një damar i kaltër që ushqen trupin e gjelbër të Alpeve.
Këto foto nuk janë vetëm pamje, janë çaste të ngrira, frymëmarrje të kapura mes dritës e hijes, momente kur koha ndalet për t’i dhënë natyrës mundësinë të flasë me gjuhën e bukurisë. Në to, vjeshta shkëlqen si një ceremoni e ngjyrave: e kuqja e thellë që digjet në gjethe, okra që rrotullohet në çdo shkurre, e verdha që përhapet si dritë e brendshme, dhe mavija që lidhet me qiellin e kthjellët derisa krijojnë një simfoni qetësuese.
Shkëlqimi i diellit prek sipërfaqen e ujit, gjethet e arta varen mbi shkëmbinj, dhe çdo gur merr ngjyrën e stinës, vishet me petkun e një romantike të butë, të thellë, të qetë. Është si një vallëzim i ngadaltë i natyrës që zhvishet nga e gjelbra e verës dhe stoliset me kostumin e ngrohtë të vjeshtës, duke e kthyer lumin dhe malet në një poezi të gjallë.
Kjo galeri, ky mirëmëngjes, është më shumë sesa një përshëndetje vizuale, është një ftesë për të parë Shqipërinë siç është, siç rreh, siç merr frymë në ritmin e madhështisë së saj natyrore. Një kujtesë e butë se bukuria e këtij vendi nuk ka nevojë për fjalë; mjafton një dritë, një gjethe, një valë e Lumit të Shalës për të na rikujtuar se ky vend është një kartolinë e përhershme.
Albert Vataj