Evaristo Beccalossi, i njohur si “Becca”, shfaqej në San Siro në natën e nxehtë të 31 gushtit 1978, në moshën 22-vjeçare, me një stil unik loje. Me lëvizjet e tij elegante dhe goditjet e majta prej mëndafshi, ai bënte që kundërshtarët të zhdukeshin, duke shënuar gola spektakolarë. Mariolino Corso e quajti “trashëgimtarin tim”, ndërsa tifozët e Interit e shihnin si shpëtimtarin e tyre, duke e pagëzuar si “zoti i njerëzve” dhe “gëzimi i popullit”.
Beccalossi ishte një “zot i papërsosur”, i cili pinte duhan, lexonte gazetën në shtratin e masazhit dhe fshihej kur trajneri Bersellini urdhëronte xhiro në fushë. Megjithatë, edhe papërsosmëritë e tij u shndërruan në art: penalltitë e tij të gabuara u bënë teatër. Ai u pagëzua “Driblossi” nga Brera dhe u përjetësua nga Beppe Viola me frazën “Quhem Evaristo, më falni nëse insistoj”. Krahasimet me Maradonën nga Schiaffino dhe pyetja e Platinit “Si mund të mos thirret në Kombëtare?” dëshmonin talentin e tij të jashtëzakonshëm.
Pavarësisht thirrjeve të publikut, trajneri Bearzot nuk e thirri kurrë në ekipin kombëtar. Ashtu si idhulli i tij, Gilles Villeneuve, Beccalossi nuk mbahet mend për numrin e fitoreve, por për poezinë e lojës së tij, aftësinë për të gjetur hapësira të padukshme dhe për pasionin e tij. Vlera e tij sot do të ishte e pamatshme.
Në fushë dhe në sëmundje, ai kishte pranë “Spillo” Altobellin, një vëlla, dhe Nazareno Canutin. Kur Canuti ndërroi jetë, Beccalossi u prek thellë, duke e ndjekur “Nazarenon” në qiell, por jo pa shijuar më parë Scudetto-n e fundit të Interit.
Marrë nga La Gazzetta dello Sport