Ndërsa anija kozmike Orion vazhdon rrugën e saj drejt Hënës, ekuipazhi i Artemis II do të kalojë ditën e katërt të fluturimit duke u përgatitur për fluturimin e tyre pranë hënës të hënën, më 6 prill.
Ekuipazhi i astronautëve të NASA-s , Reid Wiseman , Victor Glover , Christina Koch dhe astronauti i CSA-së (Agjencia Hapësinore Kanadeze) Jeremy Hansen , e filluan ditën e tyre në hapësirë me melodinë e këngës “Pink Pony Club” të Chappell Roan, përpara se të kalonin në aktivitetet e tyre të përditshme.
Në momentin e zgjimit, anija kozmike dhe ekuipazhi i saj ishin afërsisht 169,000 milje larg Tokës dhe i afroheshin Hënës me 110,700 milje, njofton NASA.
Më shumë se gjysmë shekulli pasi njerëzimi realizoi fluturimet e para rreth Hëna me programin historik Apollo, misioni Artemis II synon të rikthejë këtë përvojë, por me një qasje që ndërthur teknologjinë moderne me një “instrument” thelbësor dhe të pazëvendësueshëm: syrin e njeriut.
Edhe pse epoka bashkëkohore ofron kamera me rezolucion ultra të lartë dhe sensorë të sofistikuar, NASA vijon t’i japë një rol të pazëvendësueshëm perceptimit njerëzor në eksplorimin shkencor. Sipas shkencëtares kryesore të misionit, Kelsey Young, syri i njeriut mbetet një nga “kamerat” më të avancuara që ekzistojnë në natyrë, për shkak të kompleksitetit të tij biologjik dhe aftësisë për të përpunuar informacion vizual në kohë reale.
Ndryshe nga pajisjet digjitale, të cilat regjistrojnë imazhe statike apo të segmentuara, sistemi vizual njerëzor integron ngjyrën, dritën, hijen dhe kontekstin në një përvojë të vetme të vazhdueshme. Numri i receptorëve në retinë, së bashku me mënyrën se si truri interpreton sinjalet vizuale, i jep astronautëve një avantazh të jashtëzakonshëm në identifikimin e detajeve të imëta në sipërfaqen hënore—nuanca që shpesh humbasin në filtrat dhe kufizimet e kamerave.
Këtë dimension e përforcon edhe përvoja e astronautit Victor Glover, i cili e përshkruan syrin si një “instrument magjik”, duke nënvizuar rëndësinë e vëzhgimit të drejtpërdrejtë në misione të tilla. Pikërisht për këtë arsye, ekuipazhi i Artemis II ka kaluar më shumë se dy vite në trajnim intensiv, duke u përgatitur jo vetëm si astronautë, por si vëzhgues të specializuar, “gjeologë të hapësirës”.
Trajnimi ka qenë gjithëpërfshirës: nga studime teorike të formimit dhe evolucionit të Hëna, deri te ekspedita në terrene analoge në Islandë dhe Kanada, ku peizazhet vullkanike dhe shkëmbore simulojnë kushtet hënore. Përveç kësaj, astronautët kanë memorizuar një sërë tiparesh kyçe të sipërfaqes hënore—formacione, kraterë dhe struktura—që do t’i ndihmojnë të orientohen dhe të kryejnë vëzhgime sa më të sakta gjatë fluturimit.
Një nga objektivat më intriguese shkencore është aftësia për të dalluar nuanca të ndryshme ngjyrash, si tonet kafe apo bezhë, që mund të japin indicie të rëndësishme mbi përbërjen minerale dhe historinë gjeologjike të Hëna. Këto dallime, sado të imta, mund të kontribuojnë në plotësimin e “hartës” së njohurive që kemi ndërtuar nga misionet e mëparshme.
Megjithëse nuk priten zbulime revolucionare në kuptimin klasik, duke qenë se të dhënat nga Apollo dhe misionet robotike kanë krijuar një bazë të gjerë informacioni, vlera e këtij misioni qëndron në rikthimin e përvojës njerëzore në eksplorimin e drejtpërdrejtë. Përshkrimet e astronautëve, të përjetuara dhe të artikuluara në kohë reale, pritet të sjellin një dimension të ri, më intim dhe më të prekshëm për publikun në Tokë.
Në fakt, për herë të parë pas dekadash, njerëzimi do të ketë mundësinë të ndjekë në kohë reale një fluturim rreth Hëna, përmes transmetimeve të drejtpërdrejta që NASA planifikon të realizojë, duke e kthyer këtë mision jo vetëm në një akt shkencor, por edhe në një përvojë kolektive, ku vështrimi i njeriut bëhet ura që lidh Tokën me hapësirën.
Albert Vataj