Albert Vataj
Katherine Stinson dëshironte të bëhej pianiste, ëndërr të cilën asaj ju desh ta përmbushte duke mësuar të tjerët të pilotonin avionë. Por dashuria me fluturimin i vrau ëndrrën e pianistes, duke e zëvendësuar atë me atë të aviatores. Ishte viti 1912, kur 21-vjeçarja Katherine ju dedikua me përkushtim mësimdhënies së aviatorëve të rinj, por jo vetëm kaq.
Pilotja e marifeteve Katherine Stinson mahnit turmat e adhuruara me pamjen e saj rinore dhe bëmat e guximshme ajrore.
Jo vetëm kaq, Katherine Stinson (14 shkurt 1891 – 8 korrik 1977) ishte një pioniere amerikane e aviacionit e cila, në vitin 1912, u bë gruaja e katërt në Shtetet e Bashkuara që fitoi certifikatën e pilotit FAI.
Pasi mori certifikatën e saj, Stinson u kthye te familja e saj në Hot Springs, Arkansas. Stinson dhe nëna e saj, Ema, inkorporuan Stinson Aviation Company në prill 1913 për të “prodhuar, shitur, marrë me qira dhe të angazhohen në tregtinë e avionëve”. Në maj, Stinson bleu një Wright B nga Lillie. Në korrik, ajo fluturoi në Parkun Coney Island të Cincinnati, dhe më pas në Columbus, Indiana në gusht. Ajo mbajti postën e parë ajrore në Panairin Shtetëror Helena, fluturoi në Panairin Shtetëror të Illinoi , më pas në El Paso, Helena, Arkansas, New Orleans dhe Beaumont, Teksas. Stinson më pas mori lejen për të përdorur hollat e aeroplanëve në Fort Sam Houston. Ajo besonte se zona e San Antonio, Teksas kishte një klimë ideale fluturuese.
Në vitin 1915, familja Stinson themeloi Aeroportin Komunal Stinson dhe Shkollën e Fluturimit Stinson. Ema menaxhoi shkollën, Katherine e financoi atë, Eddie punoi si mekanik dhe Marjorie udhëzoi fluturimin.
Në mars të vitit 1915, stuhia e famshme e hambarëve, Lincoln Beachey, vdiq në një aksident në San Francisko dhe Stinson mori motorin rrotullues nga avioni i tij i shkatërruar, e rindërtoi dhe e përdori në aeroplanin e saj.
Stinson filloi të fluturonte në ekspozitë dhe u bë i njohur si “Nxënësja Fluturuese” dhe “E dashura e Amerikës së Ajrit”. Më 18 korrik 1915, në Cicero Field në Çikago, Illinois, Stinson kreu një lak (një vit pasi Lydia Zvereva u bë aviatorja e parë grua që e bëri këtë), dhe vazhdoi ta kryente këtë arritje rreth 500 herë pa asnjë aksident të vetëm. Ajo gjithashtu u bë një nga pilotet e para që fluturoi ndonjëherë gjatë natës. Duke shtuar përvojën e saj të fluturimit gjatë natës, ajo fluturoi mbi Los Anxhelos me flakë të ngjitura në aeroplan dhe shkroi “CAL”, duke u bërë shkrimtarja e parë qiellore e natës. Në një tjetër marifet publicitar më 6 maj 1916, Stinson fluturoi me aeroplanin e saj në një garë me Dario Resta, kampionin e Indianapolis 500 të vitit 1916 .
Në vitin 1917, Stinson bëri një turne gjashtë mujor në Kinë dhe Japoni, duke u bërë një nga femrat e para që fluturoi në Azi. Japonezët i dhanë asaj emrin “Mbretëresha e Ajrit”. Më 11 dhjetor 1917, Stinson fluturoi 610 milje nga San Diego në San Francisko, duke vendosur një rekord të ri amerikan në distancë pa ndalesë.
Gjatë fluturimeve të ekspozitës në Kanada, Stinson u bë civili i parë që dërgoi postën në Kanada në një fluturim nga Calgary në Edmonton , Alberta, në 1918.
Të gjitha fluturimet e saj u kryen në avion duke përdorur sistemin e kontrollit Wright, i cili përdor dy leva të montuara anash për hapjen dhe rrotullimin, me kontrolle të montuara lart për mbytjen dhe lëvizjen.
Pasi SHBA-ja hyri në Luftën e Parë Botërore në 1917, qeveria ndaloi fluturimin e civilëve për të drejtuar të gjitha burimet e aviacionit tek Ushtria dhe Marina për përpjekjet e luftës. Kjo shkaktoi mbylljen e Shkollës Stinson më 1917. Stinson u lejua të fluturonte një Curtiss JN-4D “Jenny” dhe një Curtiss Stinson-Special (një version me një vend i avionit JN i ndërtuar sipas specifikave të saj) për mbledhjen e fondeve për Kryqin e Kuq Amerikan. Shërbimi Ajror Postar i sapoformuar i SHBA-së ishte i vetmi operacion fluturues joushtarak i lejuar nga qeveria dhe i vetmi vend tjetër që Stinson të fluturonte. Në vitin 1918, Stinson iu afrua Benjamin Lipsner, mbikëqyrës i operacioneve të postës ajrore të Departamentit të Postës, për të ndërmarrë një fluturim shërbimi postar në distanca të gjata nga Çikago në Nju Jork si një marifet publicitar. Ajo hasi në erëra të forta në fluturim dhe fluturoi pa ndalesë nga Çikago në Binghamton, Nju Jork , ku iu desh të ndalonte për karburant. Aeroplani u përmbys kur u ul në një fushë dhe iu deshën disa ditë për t’u riparuar. Stinson më pas fluturoi nga Binghamton në New York City, duke përfunduar rrugën e postës.
Në pamundësi për të gjetur punë të qëndrueshme në aviacion, ajo aplikoi edhe një herë te Lipsner, por këtë herë si pilot i rregullt i shërbimit postar. Ajo u punësua dhe u caktua në rrugën New York City-Philadelphia. Në udhëtimin e saj të parë, ajo ndoqi instruktorin e saj, pilotin veteran të postës ajrore Maurice Newton, deri në Filadelfia. Ai i tregoi asaj pikat e referimit, fushat e uljes emergjente dhe këshilla të tjera përkatëse për itinerarin. Të nesërmen ai e ndoqi atë përsëri në qytetin e Nju Jorkut për t’u siguruar që ajo e kishte zotëruar rrugën. Shtypi gabimisht e raportoi këtë pasi ajo kishte mposhtur instruktorin e saj në New York City në një garë. Ky raportim shkaktoi armiqësi në punë dhe ajo la shërbimin e postës pas një vajtje-ardhje. Stinson më pas u nis për në Paris për të qenë shofere e ambulancës për Kryqin e Kuq gjatë Luftës së Parë Botërore, duke i dhënë fund karrierës së saj në aviacion.
Moti dhe kushtet e luftës në Evropë ndikuan në shëndetin e saj dhe ajo ra me grip dhe më pas me tuberkuloz . Pas kthimit nga lufta, ajo shkoi në Sanitariumin Loomis në Liberty, NY, dhe më pas në Sanitariumin Sunmount në klimën e thatë të Santa Fe, New Mexico në 1920 për të ndihmuar në luftimin e sëmundjes.
Pas një periudhe të gjatë si invalid, ajo vdiq në Santa Fe në vitin 1977 në moshën 86-vjeçare. Ajo është varrosur në Varrezat Kombëtare të Santa Fe .