Albert Vataj
Në hapësirat fisnore të lashta të asaj që sot njihet si Mianmari, trupi njerëzor nuk ishte thjesht një strukturë biologjike, por një tekst i gjallë ku shkruhej identiteti, përkatësia dhe prestigji. Ndër format më të pazakonta dhe njëherazi më mbresëlënëse të këtij “shkrimi” ishte modifikimi dentar, i cili në disa raste arriti një nivel të jashtëzakonshëm ndërlikimi dhe sofistikimi teknik. Dëshmitë arkeologjike zbulojnë individë që kishin mbi njëqind vrima mikroskopike të shpuara në sipërfaqen e dhëmbëve, të mbushura më pas me fletë ari ose me tapa të vogla të punuara me përpikëri të admirueshme.
Ky proces nuk ishte vetëm një ndërhyrje fizike; ishte një akt i thellë kulturor, pothuajse ritual. Shpimi i dhëmbëve kërkonte jo vetëm mjete të specializuara për kohën, por edhe një përballje të drejtpërdrejtë me dhimbjen, një lloj prove që mund të interpretohet si kalim në një status të ri shoqëror. Durimi dhe rezistenca ndaj vuajtjes bëheshin kështu pjesë e identitetit të individit, të gdhendura përgjithmonë në buzëqeshjen e tij.
Ari, në këtë kontekst, nuk kishte funksion restaurues, si në stomatologjinë moderne, por ishte një gjuhë simbolike. Ai shndërrohej në një shenjë të dukshme të pasurisë, pushtetit ose rolit në hierarkinë fisnore. Një buzëqeshje e tillë nuk ishte thjesht estetike, ishte një deklaratë publike, një emblemë e gjallë e statusit. Ngjashëm me inkrustimet prej jade të qytetërimit maja, këto ndërhyrje mund të konsiderohen si një formë “bizhuterie të gjallë”, ku trupi bëhet vetë objekti i stolisjes dhe i komunikimit social.
Ajo që e bën këtë praktikë edhe më të jashtëzakonshme është mjeshtëria teknike e përfshirë. Punimi i arit në një shkallë kaq të vogël, pa ndihmën e lenteve apo teknologjive të zmadhimit, dëshmon për një nivel të lartë specializimi dhe për një traditë të zhvilluar artizanale. Argjendarët e këtyre kulturave nuk ishin thjesht zejtarë, ata ishin interpretues të një kodi simbolik, ku çdo detaj kishte peshë dhe ku materiali i çmuar shndërrohej në gjuhë.
Këto artefakte, të ruajtura nga qëndrueshmëria e arit, na ofrojnë sot një dritare të rrallë mbi mënyrat se si kulturat njerëzore e kanë konceptuar trupin si një kanavacë shprehjeje. Ato na kujtojnë se identiteti nuk është vetëm një konstrukt i brendshëm, por edhe një shfaqje e jashtme, e gdhendur, e ekspozuar dhe e lexueshme nga të tjerët.
Edhe pse praktika e shpimit dhe mbushjes me ar është zhdukur prej kohësh, ajo mbetet një dëshmi e fuqishme e marrëdhënies mes njeriut dhe trupit të tij, një marrëdhënie që nuk kufizohet në funksion, por zgjerohet në simbol, në art dhe në dëshirën për të lënë gjurmë. Këto “buzëqeshje të arta”, që kanë sfiduar shekujt, nuk janë vetëm mbetje të një zakoni të harruar, ato janë jehona të një bote ku bukuria, dhimbja dhe statusi ndërthureshin në mënyrë të pandashme në vetë qenien njerëzore.
Shkencëtarët besojnë se për të përballuar këtë procedurë (e cila pa dyshim prekte dentinën dhe ndonjëherë i afrohej nervit), këto fise përdornin përzierje bimore me veti mpirëse, si gjethet e koka-s (në rastin e civilizimeve të ngjashme në Amerikën Latine) apo substanca psikotropike që e vendosnin individin në një gjendje transi. Kjo e kthente dhimbjen nga një torturë në një “pastrim” shpirtëror.
Një nga faktet që ka shokuar stomatologjinë moderne është jetëgjatësia e këtyre punimeve. Fotoja tregon se ari është ende i fiksuar pas qindra vitesh në mjedise lagështie nën tokë.
Arkeologët kanë zbuluar se ata përdornin një lloj “çimentoje” natyrale të bërë nga rrëshira bimore dhe minerale të shtypura si hematiti apo piriti. Ky ngjitës kishte veti antiseptike, duke parandaluar kalbjen e dhëmbit nga brenda pas shpimit.
Si arriheshin ato vrima kaq perfekte që shihen në foto?
Pa pasur turbina elektrike, mjeshtrit përdornin turjela manuale me hark (bow drills) me maja prej guri vullkanik (obsidian) ose kuarci. Shpejtësia e rrotullimit të këtyre mjeteve primitive ishte e mjaftueshme për të shpuar smaltin, i cili është substanca më e fortë në trupin e njeriut, pa e thyer dhëmbin.
Ky stil njihet si granulim. Në Mianmarin e lashtë dhe Azinë Juglindore, numri i pikave të arit shpesh korrespondonte me numrin e betejave të fituara ose gradën e lartë në hierarkinë e fisit. Pra, sa më shumë “shkëlqim” në dhëmbë, aq më i rëndësishëm ishte njeriu.
Ndryshe nga ç’mund të mendohet, këta individë kishin shpesh më pak karie,s prishje dhëmbësh se njerëzit e thjeshtë.
Pse? Sepse ari është një metal biokompatibël dhe ka veti natyrale antibakteriale. Duke mbuluar sipërfaqet e ndjeshme me ar, ata mbronin, ndoshta pa e ditur plotësisht shkencërisht, dhëmbin nga bakteret e ushqimit.
Kjo foto është një dëshmi se stomatologjia nuk lindi si nevojë për mjekim, por si një art i shenjtë për të treguar se njeriu është i gatshëm të transformojë veten për të arritur të mbinatyrshmen.