Shkodra, zemra që bashkon shqiptarinë krejt, në Edicionin e 18-të, të “Lojëra Popullore Fest”

Nga Albert Vataj
Shkodra, qyteti që prej shekujsh ka qenë djep i kulturës dhe zemra që bashkon shqiptarinë, u bë sërish skenë e një ngjarjeje ku koha ndalet për t’i dhënë zë rrënjëve. Edicioni i 18-të i “Lojëra Popullore Fest” nuk ishte thjesht një program artistik, por një thirrje për të kujtuar se aty ku këndohet kënga e të parëve dhe kërcehet vallja e brezave, aty jeton shpirti i kombit. Në këtë festë, tradita nuk shihet si diçka e kaluar, por si një burim i gjallë që frymon dhe pasuron identitetin tonë sot.
Edicioni i 18-të i “Lojëra Popullore Fest” nuk ishte thjesht një festë, ishte një ritual i shpirtit kombëtar, një thirrje e thellë dhe e fuqishme për të mos harruar se tradita është gjaku që qarkullon në arteriet e identitetit, është pjesë e qënësishme e përkatësisë sonë.

Në sheshin para Bashkisë Shkodër, ku flamuri kuqezi valëvitej si një zemër që rreh për të gjitha trojet shqipfolëse, u mblodhën zërat, vallet dhe kujtimet e një kombi që nuk harron. Edicioni i 18-të i “Lojëra Popullore Fest” nuk ishte thjesht një ngjarje kulturore, ishte një ritual i gjallë i kujtesës, një festë ku tradita u bë këngë, loja u bë urë, dhe kostumi u bë flamur.

Nga Cegrani i Gostivarit e deri në Kishnicën e Kosovës, nga Vitia e Ana Moravës e deri në zemrën e Shkodrës, trupat artistike sollën frymën e vendlindjes, krenarinë e brezave dhe dashurinë për rrënjët. Në çdo hap të valleve, në çdo tingull të çiftelisë, dëgjohej jehona e një Shqipërie që nuk ndahet, por bashkohet në shpirt.

Nuk mun të mos kishte ky event edhe çmimet që nderojnë përkushtimin. Kështu trofeu i vendit të parë shkon për Jahi Hasani, Cegran, Maqedonia e Veriut, vendi i dytë për Minatori i Ri, Kishnicë, Kosovë dhe vendi i treti, por jo më pak i çmuar në këtë manifestim festiv të traditës, shkon për Ansamblin “Ana Morava”, Viti, Kosovë.

Ky festival është më shumë se një garë, është një amanet i gjallë për ruajtjen e identitetit, një ftesë për të mos harruar se kultura jonë është pasuri, jo relike.
Fëmijët e shkollave, të rinjtë e qendrave kulturore, dhe të moshuarit që mbajnë në zemër këngët e hershme, u bënë pjesë e një mozaiku të gjallë shqiptar, ku çdo ngjyrë, çdo tingull, çdo lëvizje ishte një dëshmi e dashurisë për atdheun.
Në Shkodër, ku historia flet me zë të qetë por të thellë, u shkrua një faqe e re e trashëgimisë sonë. Dhe siç thotë populli: “Kush ruan traditën, ruan shpirtin e kombit.”

“Lojëra Popullore Fest” i dha Shkodrës dhe gjithë trojeve shqiptare një mesazh të qartë: kultura është urë, jo mur; trashëgimia është e gjallë, jo e harruar. Në tingujt e çiftelisë, në hapin e lehtë të valleve, në ngrohtësinë e kujtimeve të përbashkëta, ky edicion i 18-të u bë dëshmi e një bashkimi shpirtëror që i mbijeton kohës. Sepse, siç na mëson urtësia popullore, “Kush ruan traditën, ruan shpirtin e kombit” – dhe Shkodra edhe një herë tregoi se ky shpirt nuk do të shuhet kurrë.