Jorge Burruchaga, ish-kampioni i botës me Argjentinën, vazhdon të jetë një zë i rëndësishëm në botën e futbollit, duke komentuar Kupën e Botës direkt nga Shtetet e Bashkuara. Ndërkohë që djali i tij, Román, një tenist i talentuar, bëri debutimin e tij në Wimbledon, Burruchaga, 63 vjeç, zhytet në kujtime të lumtura. Dy ditë më parë shënohej 40-vjetori i golit të tij kundër Gjermanisë në finalen e Kupës së Botës 1986, një gol i asistuar nga Diego Maradona, një “vëlla i jetës” që nuk është më. Megjithatë, ëndrra e fitores vazhdon të ushqehet nga Leo Messi. Burruchaga rrëfen se si shikimi i atij goli me pasimin e Maradonës e ka ndihmuar të kapërcejë fazat e vështira të jetës, por shpreson që Messi dhe brezi aktual të bëjnë edhe më mirë se ata, duke besuar se fitimi i dy Kupave të Botës radhazi është i mundur për këtë “brez të madh”.

Ai ndjen të njëjtën atmosferë magjike rreth Argjentinës si në vitin 2022, veçanërisht rreth Messit. Për tre vjet u diskutua nëse ai do të merrte pjesë në Kupën e Botës, por tani ai duket si një djalë njëzetvjeçar, me një entuziazëm dhe shkëlqim të pabesueshëm. Burruchaga mendonte se lëvizja në Miami ishte një parapërgatitje për pension, por e konsideron atë një zgjedhje shumë inteligjente. Sipas tij, nëse Messi do të kishte shkuar në një ekip të madh evropian, do të kishte vazhduar të përballej me presione, ritme dhe detyrime që ndoshta do ta kishin konsumuar më shumë. Në Shtetet e Bashkuara, ai ka gjetur një mjedis që i ka lejuar të jetojë më mirë, të qëndrojë me familjen, të ketë më pak stres dhe, në të njëjtën kohë, të vazhdojë të luajë në një nivel të mirë. Burruchaga e sheh Messin të ndezur dhe të përfshirë, duke theksuar se menaxhimi i energjive do të jetë thelbësor: ai mund të luajë disa ndeshje të plota, të tjera vetëm 60 minuta, por nga Kepi i Gjelbër e tutje, gjërat bëhen serioze.

Pyetjes nëse Argjentina ka mësuar apo do të mësojë ndonjëherë të luajë pa Messin, Burruchaga i përgjigjet po. Kjo u pa në finalen e Copa América kundër Kolumbisë, kur Leo doli nga loja, si dhe në kualifikuese. Ekipi sot e ndihmon Messin në mënyrën e duhur, shumë më tepër se në të kaluarën. Në vitin 2022, ai kishte rreth vetes “ushtarë” të gatshëm të bënin gjithçka për grupin, dhe ata janë ende aty. Ndërsa në vitin 2014, situata nuk ishte e tillë. Sot, gjithçka duket se funksionon siç duhet për të dhe për Argjentinën, prandaj një vend i tërë beson në përsëritjen e suksesit.

Lidhur me aftësinë e ekipit për të përballuar presionin, Burruchaga beson se po. Pas Katarit, ekipi nuk u relaksua, por vazhdoi të fitonte, dominoi kualifikueset dhe ruajti një mentalitet shumë serioz. Megjithatë, ai thekson se mbrojtja e një Kupe Botërore është më e vështirë se fitimi i saj, një përvojë që ai e ka jetuar në vitin 1990 në Itali, ku të gjithë donin të mposhtnin kampionët e botës. Por ai i sheh argjentinasit ende favoritë, së bashku me Francën, dhe pak pas Spanjës.

Nëse Messi do të fitonte Kupën e dytë të Botës, a do të shkonte përtej Diegos? Burruchaga shprehet i lodhur nga ky krahasim i përjetshëm mes Messit dhe Maradonës, duke e quajtur atë të kotë. Ai thekson se argjentinasit, ashtu si italianët, e duan polemikën dhe diskutimin e pafund. Por bëhet fjalë për epoka krejtësisht të ndryshme. Krahasimi i Pelé me Maradonën ishte i vështirë, ashtu siç është krahasimi i Maradonës me Messin. Futbolli, rregullat dhe mënyra e lojës kanë ndryshuar: futbolli i sotëm është shpejtësi dhe intensitet, por Leo është aq unik sa arrin të dalë nga kjo logjikë. Ai përfundon duke thënë se dy futbollistët më të mirë të 50 viteve të fundit janë argjentinas, dhe kjo duhet të mjaftojë.

Për sa i përket sulmuesve, Lautaro Martinez dhe Julian Alvarez, Burruchaga vëren se Lautaro jeton nga golat dhe gjykohet kryesisht për këtë. Kur shënon, ai është thelbësor; kur nuk shënon, duket se merr më pak pjesë në lojë, por kjo është vetëm një përshtypje. Julian është ndryshe: ai lëviz në të gjithë frontin, vrapon, krijon hapësira. Ata nuk janë në kundërshtim, por mund të luajnë së bashku, dhe kjo është një fat i madh të kesh dy sulmues të tillë në të njëjtin ekip, të gatshëm për të ndihmuar Leon.

Ai shpreh gjithashtu admirim për Nico Paz, duke e cilësuar si shumë të pëlqyeshëm. Paz është elegant, ka prani fizike, cilësi teknike dhe gatishmëri për sakrificë. Ai nuk tërhiqet kur duhet të vrapojë ose të ndihmojë ekipin, duke ofruar diçka ndryshe nga lojtarë si Enzo Fernandez dhe Mac Allister.

Në fund, Burruchaga flet për zgjedhjen e djalit të tij, Román, për tenisin në vend të futbollit. Si fëmijë, Román luante të dyja, por më pas iu desh të zgjidhte. Burruchaga është krenar për të, pasi ai ka arritur të jetë numri 56 në renditjen botërore. Ai ka arritur tashmë objektivin e parë të madh të çdo tenisti, hyrjen në top 100. Tani vjen pjesa më e vështirë: të qëndrosh aty. Burruchaga i përsërit gjithmonë se në jetë dhe në sport shpesh është më e lehtë të arrish sesa të ruash pozicionin.

Marrë nga La Gazzetta dello Sport