Christian Riganò, ish-qendërsulmuesi i Fiorentinës, i njohur si “heroi i ringritjes” së klubit nga Serie C në vitin 2002, kur skuadra quhej Florentia Viola, ka ndarë detaje nga karriera dhe jeta e tij aktuale. Ai kujton se në atë kohë, qyteti i Firences ishte zhytur në një “klimë depresioni sportiv” pas falimentimit të klubit me një histori të tillë. Riganò shënoi 30 gola në vitin e parë, duke ndihmuar Fiorentinën të rikthehej në hartën e futbollit të rëndësishëm. Sot, ish-sulmuesi jeton ende në Firence dhe punon si murator, një profesion që e ushtronte edhe para se të bëhej futbollist profesionist.
Edhe pse në Firence ai mbetet një figurë e dashur, Riganò këmbëngul se është një person normal, që shkon në kantier nga mëngjesi në mbrëmje. Ai shprehet i lumtur që ka lënë diçka në qytet dhe se njerëzit e ndalojnë jo sepse ishte kampion, por sepse është sjellë gjithmonë mirë, gjë që e bën më të lumtur. Karriera e tij është një histori ngjitjesh dhe rivendosjesh, duke shënuar në të gjitha kategoritë përpara se të arrinte në majë. Ai thekson se në kohën e tij nuk ishte e lehtë të bëje karrierë dhe e konsideron veten me fat që ia doli, duke parë sa shumë talente humbnin në ligat e ulëta. Për Riganòn, rekordet nuk kanë rëndësi, ato shërbejnë vetëm për të kujtuar prejardhjen dhe rrugëtimin e tij, duke theksuar se gjithmonë është argëtuar, madje edhe në nivele amatore, pa u “mburrur” kurrë.
Një nga pengjet e tij të vetme është mos-thirrja në Kombëtare, të cilën e konsideron si “përfundimin e një udhëtimi të bukur”. Ai shpresoi për një thirrje në fund të vitit 2006, kur ishte golashënuesi më i mirë në Serie A me Messinën, por trajneri Donadoni nuk e përfshiu. Riganò shpjegon se në atë kohë, për një sulmues ishte e vështirë të arrinte në Kombëtare për shkak të konkurrencës së fortë me emra si Del Piero, Totti, Toni, Di Natale, Iaquinta dhe Inzaghi. Ai është krenar për natyrën e tij të vërtetë dhe të drejtpërdrejtë, duke mos u përkulur kurrë para askujt. Madje, ai tregon se pinte duhan para trajnerëve, duke kujtuar një episod me Prandellin te Fiorentina, i cili e pyeti sa cigare pinte dhe i tha thjesht “pi më pak”, pa e zgjatur më tej.
Zona e penalltisë ishte “habitati” i tij, ku nuk bënte “të burgosur”, duke shpjeguar origjinën e parullës së tifozëve “Dio perdona, Riga-no” (Zoti fal, Rigano jo). Ai ndjente një “tërheqje kimike, të panatyrshme” kur topi arrinte në 16 metrat e fundit. Është interesante se Riganò e nisi karrierën si mbrojtës në Lipari, por në moshën 20-vjeçare, për shkak të mungesave në sulm, zëvendësoi qendërsulmuesin e dëmtuar, shënoi menjëherë dhe nuk u largua më nga ajo pozicion.
Thirrja nga Fiorentina, në kohën kur klubi ishte në Serie C, ishte e veçantë për të. Presidenti Della Valle ia bëri të qartë objektivin për t’u rikthyer shpejt në majë. Ai kujton se fillimisht mendoi se thirrja nga Giovanni Galli ishte një shaka dhe e mbylli telefonin. Pas Firences, Riganò pati një tjetër periudhë të suksesshme te Messina, ku shënoi 19 gola në Serie A dhe për një kohë ishte golashënuesi më i mirë i kampionatit. Këto gola e çuan atë në La Liga, te Levante në vitin 2007, ku pati mundësinë të përballej me Barcelonën e Eto’o, Messi, Xavi dhe Iniesta. Ai mori fanellën e Henry-t si relike, por shpreh keqardhjen që nuk luajti në Bernabeu.
Sot, Riganò është kthyer në profesionin e tij të parë. “Në jetë, dy gjëra më shkojnë mirë: golat dhe shtëpitë,” thotë ai. Ai nuk mund të rrijë pa punuar dhe e bën këtë edhe për të jetuar, duke shtuar se do të ishte më i qetë nëse do të kishte dhjetë milionë euro në bankë.