Enrique Santos Discépolo, kompozitori i njohur argjentinas, dikur thoshte se “tangoja është një mendim i trishtë që kërcehet”. Argjentina dhe Leo Messi e kërcyen së bashku për herë të fundit në stadiumin “Monumental”, përballë 85.000 tifozëve të veshur me ngjyrat bardhekaltër, të gatshëm për të përshëndetur idhullin e tyre të përjetshëm. Mes tyre kishte edhe indianë me fytyra të Messit të tatuara në lëkurë dhe francezë. Në Buenos Aires, kjo ishte një mbrëmje që kondensoi emocione të të gjitha llojeve: lotët në autobusin e Messit, buzëqeshja pas golit, zemërimi për tre raste të tjera të humbura. Tangoja e fundit e Leos ishte melankolike dhe prekëse, edhe sepse ishte ndeshja e parë me kombëtaren e luajtur pa babanë e tij, Jorge, i cili ndërroi jetë gushtin e kaluar. Një humbje që kontribuoi fuqishëm në vendimin e tij për t’i thënë lamtumirë Argjentinës. Kundër Beninit, i 93-ti në renditjen botërore, Messi dhuroi dy asiste dhe shënoi nga penalltia, një specialitet që historikisht nuk ka qenë pika e tij më e fortë me këtë fanellë. Ndeshja përfundoi 3-0 për Argjentinën. Por mbi të gjitha, përfundoi një epokë: ajo që nisi 21 vjet më parë dhe u mbyll me 126 gola, 67 asiste dhe 208 paraqitje. Një rekordmen absolut. Rroftë mbreti Messi.
Messi-t iu desh një pjesë loje për t’u shliruar. Emocionet ishin tepër të mëdha, dukshëm edhe në këmbët e tij. Në 45 minutat e para, ai humbi një gol të sigurt, gaboi pasime dhe krosime jo tipike për të. Hyrja në fushë me tre fëmijët e tij dhe himni kombëtar e kishin paralizuar. Dhe nuk ishte i vetmi: Scaloni, trajneri i nëntë i “Pleshtit”, mbeti me lot në sy për pjesën më të madhe të gjysmë ore të parë. Dy Lionelët, të cilët në vitin 2018 u kapën për dore dhe nisën një histori fituese, e cila filloi me thyerjen e mallkimit të Copa America të fituar në vitin 2021. Dy fjalë i meriton edhe Benini, i cili udhëtoi gati 8.000 kilometra fluturim jo për të bërë thjesht një paraqitje. Përkundrazi, ata shfrytëzuan rastin për t’u shfaqur para botës dhe e mbajtën pjesën e parë në barazim 0-0, duke iu afruar disa herë avantazhit me Junior Olaitan, mesfushorin sulmues të Besiktasit të Italianos, të cilin në vendin e tij e quajnë madje “Pogba i Beninit”. Pra, Dibu (Martinez) u detyrua të bënte pritje vendimtare. Në pjesën e dytë, Messi u ndez dhe bashkë me të edhe loja. Në minutën e 48-të, asist nga goditja e këndit për goditjen fluturimthi të Otamendit, i cili gjithashtu luante ndeshjen e fundit me “Albiceleste”. Në minutën e 61-të, pasimi për mrekullinë nga jashtë zone të Nico Paz (goditje me të majtën në cepin e portës). Në minutën e 71-të, penalltia e dërguar në trekëndësh. Ndërkohë, një shtyllë, tre gola të humbur dhe disa gjeste inati, megjithëse me sy të përlotur.
Më shumë se një ndeshje futbolli, ishte një festë e vazhdueshme. Këngë, lojëra dritash, fishekzjarre dhe, në qendër të “Monumental”, një fanellë e Messit 30 metra e gjatë me numrin 10 dhe shkrimin “Gracias”. Kjo ishte atmosfera para ndeshjes, e pasuruar nga një dhuratë që kapiteni i Beninit, Sessi D’Almeida, i dorëzoi Messit gjatë shkëmbimit të flamujve: një statujë e artë që paraqiste një luftëtare me armë dhe armaturë, simbol i Amazonave të Dahomeit, ushtaret e famshme të mbretërisë së lashtë afrikane. Një homazh për forcën, guximin dhe disiplinën. Bashkë me statujën, edhe një letër për Leon. Për Beninin meriton një rresht edhe trajneri i tij: Gernot Rohr është gjerman dhe, si lojtar, ka fituar Kupën e Kampionëve me Bayern Munich. Si trajner, ai ka stërvitur një Zinedine Zidane shumë të ri te Bordeaux. Po “italianët” (lojtarët argjentinas që luajnë në Itali)? Lautaro nuk la gjurmë dhe luajti 78 minuta. Mastantuono humbi një gol në portë bosh, Nico Gonzalez iu afrua një asisti për Messin dhe Nico Pazit iu deshën më pak se një minutë nga hyrja në fushë për të shënuar golin e tij të tretë radhazi në këto miqësore me Argjentinën. Më pas finalja: festë, lot, fjalime dhe lamtumira e lojtarit më të suksesshëm në historinë e “Albiceleste”. Tangoja e fundit e Leos përfundoi me të gjithë duke qarë. Dhe si të gjitha tangot e mëdha, la pak trishtim. Por edhe ndjesinë se kishim asistuar në diçka që, me shumë mundësi, nuk do ta shohim më kurrë.
Marrë nga La Gazzetta dello Sport