Një ëndërr e bërë realitet: të drejtosh skuadrën për të cilën ke bërë tifo që fëmijë është një privilegj për pak. Dhe ata që ia kanë dalë, edhe nëse gjërat ndoshta nuk kanë shkuar sipas pritshmërive më të mira, nuk do ta harrojnë kurrë. Ndërsa Luciano Spalletti, në fundjavën e ardhshme, do të sfidojë Fiorentinën, në stolin e së cilës, pavarësisht pasionit rinor, nuk arriti kurrë të ulej, shumë kolegë të tij kanë pasur mundësinë të realizojnë dëshirën e tyre. Ky artikull thekson rastet e veçanta të trajnerëve aktualë dhe të kaluar në Serie A që kanë arritur të drejtojnë klubet e tyre të zemrës, duke shndërruar pasionin e fëmijërisë në një karrierë profesionale.
Në mesin e 20 trajnerëve aktualë të klubeve të Serie A, pesë prej tyre janë “tifozë” që u bënë trajnerë të skuadrave të tyre. Kulmin e kësaj ëndrre e ka arritur Daniele De Rossi, fillimisht protagonist në fushë dhe më pas në stol me Romën, të cilën e ka pasur gjithmonë në zemër. Antonio Conte, një figurë fituese si futbollist ashtu edhe si trajner me Juventusin, dhe Rino Gattuso, i cili transmetoi grintën e tij si një tifoz i ri i Milanit në fushë dhe më pas në stol, janë shembuj të tjerë. Edhe Maurizio Sarri e kurorëzoi ëndrrën e tij, megjithëse pa arritur të ngrejë një trofe, pasi në rini kishte zgjedhur të mbështeste Napolin (qyteti ku lindi) dhe në moshë madhore u ul në stolin e San Paolos për tre sezone.
Më pak viscerale ishte pasioni i Massimiliano Allegrit për Juven, i cili në vitin 2011 zbuloi: “Si djalë bie në dashuri me skuadrat që fitojnë. Dhe pastaj në atë skuadër ishte Platini: teknikë dhe tru”. Megjithatë, Allegri u bë një udhëheqës i madh bardhezi gjatë ciklit të papërsëritshëm të Andrea Agnellit. Së fundi, Eusebio Di Francesco, një tifoz i Pescarës, debutoi si trajner në stolin e abrucezëve nga janari 2010 deri në qershor 2011, duke arritur edhe promovimin në Serie B. Një rast kurioz është ai i Paolo Vanolit, një interist që drejtoi zikaltrit, por në cilësinë e bashkëpunëtorit teknik të Antonio Contes, në periudhën 2019-2021. Këta trajnerë dëshmojnë për lidhjen e thellë mes pasionit personal dhe karrierës profesionale.
Ekziston edhe rasti i atyre që janë detyruar të jetojnë një lloj derbi personal, duke drejtuar skuadrën rivale të asaj për të cilën bënin tifo. Këtu përfshihen interistët Marco Giampaolo dhe Stefano Pioli, të cilët u ulën në stolin e Milanit, ose Roberto Mancini, i cili kaloi nga udhëtimet “në Torino të dielave, me autobusin e Juventus club Jesi. Shtatë orë udhëtim, por nuk na rëndonin, ishim tifozë të zjarrtë” në drejtimin e Interit. Ose Carlo Ancelotti, një interist sipas Mazzolës (“ishte futbollisti i ëndrrave”, zbuloi ai), por fitues i gjithçkaje si futbollist dhe trajner i Milanit. Këto histori tregojnë kompleksitetin e botës së futbollit, ku besnikëria e tifozit mund të përplaset me mundësitë profesionale.
Së fundi, ka nga ata që ëndrrën e tyre mund ta realizojnë ende. Raffaele Palladino mund të ulet herët a vonë në stolin e Napolit, Cesc Fabregas në atë të Barcelonës, Gian Piero Gasperini në atë të Juves (madje iu afrua më pak se një vit më parë) ose Vincenzo Italiano në atë të Palermos. Më e vështirë, megjithatë, është të imagjinohet për Fabio Pisacane të arrijë të drejtojë skuadrën për të cilën bënte tifo si fëmijë. “Unë jam një tifoz i Boca-s në nder të idhujve të mi, Maradona dhe Batistuta”, kishte treguar ai. Të ëndërrosh, megjithatë, nuk kushton asgjë, dhe bota e futbollit vazhdon të ofrojë histori të tilla frymëzuese.
Marrë nga La Gazzetta dello Sport