Rama sjell Shkodrën në Festën e Luleve, qytetin që gjallëron me ngjyra dhe gazmimin e fëmijëve

Kryeministri Rama, përmes një publikimi në rrjetet sociale, ka përcjellë me gjallëri dhe ndjeshmëri atmosferën e Festës së Luleve në Shkodër, një nga ato ngjarje që nuk janë thjesht kalendarike, por pjesë organike e kujtesës dhe identitetit qytetar.

“Shkodra sot është në festë”, shkruan ai, duke e përmbledhur në një fjali të vetme pulsimin e një dite që duket sikur merr frymë me ritmin e pranverës. “Në çdo cep të Shkodrës, lule, ngjyra dhe atmosferë që të fton ta jetosh qytetin ndryshe”, vijon Rama, duke nënvizuar jo vetëm shtrirjen fizike të festës, por edhe dimensionin e saj emocional dhe estetik.

Por kjo festë nuk është një shpërthim i rastësishëm gëzimi. Ajo ka rrënjë të thella në traditën qytetare shkodrane, një traditë që lidhet me kultivimin e bukurisë, me dashurinë për natyrën dhe me një ndjeshmëri të rrallë estetike që e ka shoqëruar këtë qytet ndër shekuj. Festa e Luleve në Shkodër ka qenë historikisht një mënyrë për të mirëpritur pranverën, për të nxjerrë në pah elegancën e jetës qytetare dhe për të krijuar një dialog mes njeriut dhe natyrës, ku lulja nuk është vetëm zbukurim, por simbol i rilindjes, i shpresës dhe i përjetësisë së jetës.

Në kohë të ndryshme, kjo festë ka marrë forma të ndryshme — nga ekspozime të thjeshta lulesh në oborre shtëpish dhe rrugica, deri tek organizime më të strukturuara me pjesëmarrje të gjerë komunitare. Por thelbi ka mbetur i njëjtë: një qytet që zbukurohet jo vetëm për t’u parë, por për t’u ndjerë. Një qytet që i fton banorët dhe vizitorët të bëhen pjesë e një përjetimi kolektiv, ku estetika dhe gëzimi ndërthuren natyrshëm.

Mesazhi i shoqëruar me video e zgjeron këtë përshkrim në një përjetim vizual, ku ngjyrat shpërthejnë në çdo plan, ku drita përkëdhel fasadat dhe ku lëvizja e njerëzve bëhet pjesë e një koreografie spontane gëzimi. Është një Shkodër që nuk shihet vetëm, por ndjehet — një qytet që hapet si një lule vetë, duke ofruar aromën e traditës dhe freskinë e jetës.

E në këtë tablo të gjallë, fëmijët janë zemra që rreh më fort. Me zërat e tyre të çlirët, me vrapin e hareshëm dhe me sytë që reflektojnë dritën e kësaj dite, ata e shndërrojnë festën nga një manifestim estetik në një përjetim të pastër lumturie. Sepse aty ku janë fëmijët, festa nuk mbetet vetëm lule – ajo bëhet magji, një shpërthim i pafajshëm gëzimi që i jep kuptim çdo ngjyre dhe çdo tingulli.

Albert Vataj