Poezi nga Ridvan Bode për mikun e tij të paharruar, Sokol Olldashin

Poezi nga Ridvan Bode për mikun e tij të paharruar, Sokol Olldashin

Sokol!

Të të shikoja, desha sot,

Në ditën kur ti u nise,

Kur tines ike nga kjo botë,

Dhe boten qesendise.

Të të llafosja doja shumë,

Por heshtja jote step

Kjo botë veç gryen si një lumë,

Ti bardhesisht je mbret.

Ndaj doren zgjata si gjithnji

Nën plisin që di veç unë,

Mora cigaren që drodhe ti,

…dhe lotet rrodhen lumë.

Mos qesh, mos shih me qesendi,

Nga dhimbja që ndjej unë,

Eshtë mall, sa mall, o Perendi,

Që plas, që çan dhe gurë.