8 ditë pas ndeshjes së parë në “Parc des Princes”, Michael Olise konsiderohej një nga lojtarët më të rëndësishëm të sfidës së kthimit në gjysmëfinalen e Champions League.
Në Paris, francezi kishte treguar gjithë potencialin e tij, duke shkëlqyer mes linjave, me ritëm, fantazi dhe aftësi për të krijuar raste vendimtare, aq sa ishte kthyer në pikën kryesore të referimit ofensiv për Bayernin në tentativën për rikthim.
Por në Mynih, panorama ndryshoi totalisht. Bayern ndërtoi pjesën më të madhe të lojës sulmuese rreth Olise, duke kërkuar vazhdimisht ta aktivizonte në situata një kundër një dhe në organizimin e aksioneve. Megjithatë, kjo strategji e bëri lojën e bavarezëve të parashikueshme me kalimin e minutave.
PSG lexoi në mënyrë perfekte lëvizjet e tij, duke mbyllur hapësirat dhe duke ndërprerë vazhdimisht aksionet që kalonin nga këmbët e francezit. Në fund, Olise zhvilloi një nga paraqitjet më të zbehta të sezonit. Ai hasi vështirësi në duelet individuale, humbi freskinë në shpërthimet me top dhe nuk arriti të krijonte lidhjen e zakonshme me lojtarë si Harry Kane dhe Jamal Musiala, që mund të kishte ndryshuar fatin e takimit.
Edhe statistikat pasqyruan vështirësitë e tij, me një përqindje të ulët driblimesh të suksesshëm dhe ndikim të kufizuar në fazën sulmuese. Trajneri Vincent Kompany provoi ta çlironte nga mbulimi i kundërshtarëve përmes ndryshimeve taktike dhe futjes së alternativave të reja në sulm, por Olise nuk arriti asnjëherë të ndryshonte rrjedhën e ndeshjes.