Të fitosh kampionatin dhe Kupën e Italisë në të njëjtin sezon nuk është diçka që ndodh shpesh. Cristian Chivu ia doli që në vitin e tij të parë si trajner i Interit, duke hyrë menjëherë në historinë zikaltër. Madje, as José Mourinho nuk e kishte arritur këtë në sezonin debutues te Interi: portugezi fitoi vetëm kampionatin në vitin e parë, për të shpërthyer më pas me Tripletën legjendare në sezonin pasues.
Para Mourinho-s dhe Chivu-t, Interi kishte realizuar vetëm një “dopietë” tjetër, në sezonin 2005-06 me Roberto Mancinin në stol, edhe pse ai titull kampion u dha më vonë pas procesit të Calciopoli-t. Për këtë arsye, krahasimi real mbetet ai me vitin 2010.
Chivu ishte pjesë e atij Interi si lojtar, ndërsa tani rikthehet si trajner fitues. Në pankinë ai i ka dhuruar klubit një tjetër epërsi ndaj Milanit: 21 tituj kampionë kundrejt 19 të kuqezinjve, 10 Kupa Italie kundrejt 5 dhe 3 “dopieta” për Interin, ndërsa Milani nuk e ka arritur kurrë këtë sukses.
Juventusi mbetet skuadra me më shumë “dopieta” në Itali, plot gjashtë, katër prej tyre gjatë epokës së Massimiliano Allegrit. Nga një të tillë kanë fituar edhe Torino e Madhe e vitit 1943, Napoli i Maradonës në 1987 dhe Lazio e Sven-Göran Eriksson në vitin 2000.
Triumfi i Chivu bëhet edhe më i veçantë duke parë mënyrën si nisi sezoni. Në fundin e majit 2025, tifozët zikaltër ishin të zhgënjyer pas humbjes së tre objektivave madhorë dhe largimit të Simone Inzaghit, trajnerit që kishte çuar Interin në dy finale të Champions League. Skuadra dukej në fund të ciklit, me lojtarë veteranë drejt perëndimit dhe të rinj që nuk bindnin ende.
Ndërkohë, klubi po përgatitej për Kupën e Botës për Klube dhe drejtuesit kërkonin një trajner të ri. Emri i Cesc Fabregas u përfol fort, por në fund Interi zgjodhi befasisht Cristian Chivu-n. Një vendim që sot duket gjenial.
Rrugëtimi i rumunit nisi realisht te Parma, ku në një periudhë të shkurtër tregoi se kishte personalitetin dhe vizionin për të qenë trajner i madh. Te Interi ai e konfirmoi menjëherë këtë. Në finalen e Kupës së Italisë, zikaltërit hynë si favoritë absolutë dhe e justifikuan plotësisht statusin e tyre. Në kampionat kishin fituar 2-0 dhe 3-0 ndaj rivalit, ndërsa sezoni u mbyll me një bilanc total 7-0 për skuadrën e Chivu-s.
Lautaro Martinez gjeti rrugën e rrjetës, Dumfries dominoi krahun, Akanji ishte i pakalueshëm në mbrojtje, ndërsa Barella vrapoi pa pushim për 90 minuta. Me një Inter të tillë, humbja dukej e pamundur. E vetmja njollë në sezon mbetet eliminimi surprizë nga Bodo/Glimt në Champions League, një dështim që në Milano shpresojnë të shërbejë si mësim për të ardhmen.
Tani Interi duhet të mendojë për vazhdimësinë: merkatoja pritet të sjellë ndryshime, me disa veteranë që mund të largohen dhe me nevojën për 2-3 përforcime cilësore për të mbajtur skuadrën në majë. Por për momentin, në anën zikaltër ka vetëm festë dhe krenari për një sezon që tashmë ka hyrë në histori.