Norvegjia në Botëror: Me Haaland, Ødegaard dhe “brezin e artë” synon çerekfinalet

Kjetil Rekdal, një veteran i dy Botërorëve të fundit ku Norvegjia mori pjesë para një mungese 28-vjeçare, shprehet i bindur se kombëtarja e tij, në këtë rikthim mes të mëdhenjve, vlen të paktën çerekfinalet. “Ajo që thua nuk ka kuptim,” i është përgjigjur trajneri Stale Solbakken, në një përpjekje për të ulur presionin dhe pritshmëritë. Megjithatë, ai nuk ia ka dalë, pasi nga Oslo deri në rrethin polar, të gjithë janë të bindur se ky mund të jetë vërtet Botërori i Norvegjisë. Kjo nuk ndodh vetëm sepse është i pari që nga viti 1998, por sepse yjet e skuadrës janë dy lojtarë të kalibrit të parë si Erling Braut Haaland (tashmë edhe me mbiemrin e nënës, siç ka bërë prej një viti në kombëtare), mbreti i golave në të gjitha kualifikueset me 16 realizime, dhe Martin Ødegaard, kapiteni i Arsenalit, mbreti i Premier League. Ata janë maja e ajsbergut të një brezi të artë të futbollit norvegjez, një brez që e fitoi kualifikimin në Botëror me pothuajse 5 gola mesatarisht për ndeshje, siç e di mirë Italia. Ky brez nuk ka shkuar në SHBA për të qenë thjesht një pjesëmarrës, pavarësisht përpjekjeve të trajnerit për të ulur entuziazmin, me një skuadër prej 26 lojtarësh plot talent, e cila përfshin edhe pesë emra të njohur nga Serie A.

Haaland, para së gjithash, është thelbi i kësaj ambicieje. Siç ka thënë ai vetë gjatë kualifikueseve, “nëse do të isha një tifoz norvegjez dhe në skuadrën time do të ishte Erling Haaland, do të prisja ta shihja në Botëror.” Ai e ka mbajtur premtimin e parë, tani dëshiron të mbajë të dytin: të sigurojë që Norvegjia të mos ndalet menjëherë, por të shkojë përtej grupit I me Francën, Senegalin dhe Irakun, i cili për shumë konsiderohet “grupi i vdekjes”. Pak kombëtare në këtë Botëror kanë një qendërsulmues me talentin dhe lehtësinë e golit të Haaland. Ai është gjithashtu një lojtar që di të ndezë entuziazmin e tifozëve: ditët e para në kampin stërvitor në Greensboro, Karolina e Veriut, ishin një festë e vërtetë në emër të Erlingut. Megjithatë, ylli i City-t nuk është vetëm: ajo që Norvegjia sjell në Botërorin 2026 është vërtet brezi i saj i artë, një brez që në sezonin 2025-26 ka akumuluar më shumë minuta në pesë ligat kryesore të Evropës, diçka që nuk ishte arritur nga lojtarët norvegjezë që nga sezoni 1998-99.

Kjo arritje e rëndësishme vjen falë faktit se përveç Haaland dhe Ødegaard, skuadra përmban talente të tjerë si Alexander Sorloth, Julian Ryerson, Oscar Bobb dhe Sander Berge. Këta lojtarë, veçanërisht në sulm, kanë siguruar gola, krosime dhe pasime të shumta, duke kontribuar në 37 realizime gjatë kualifikueseve, më shumë se çdo kombëtare tjetër në Evropë. Kjo thekson thellësinë dhe cilësinë e këtij brezi, duke e bërë Norvegjinë një kandidate serioze për të qenë surpriza e Botërorit. Lista e këtij brezi të artë, me të cilin Norvegjia është bindur se mund të jetë surpriza e Botërorit, përfshin gjithashtu pesë lojtarë me eksperiencë në futbollin italian.

Më me eksperiencë mes tyre është Morten Thorsby, një mesfushor 30-vjeçar që numëron 170 paraqitje në Serie A me Sampdorian, Genoan dhe Cremonesen. Në pjesën e dytë të sezonit, ai u përpoq me 11 paraqitje të ndihmonte skuadrën e tij të mos binte nga kategoria. Në hierarkinë fillestare, titullarë pritet të jenë Torbjorn Heffe, mbrojtësi 27-vjeçar që pati një impakt të mirë në sezonin e tij të parë te Bologna, dhe Kristian Thorstvedt, mesfushori te Sassuolo që nga viti 2022, me të cilin ka luajtur edhe në Serie B. Mes 26 lojtarëve të Solbakken janë gjithashtu Leo Skiri Ostigard, i cili u kthye te Genoa sezonin e kaluar pasi ndihmoi Napolin të fitonte titullin në 2022-23, dhe Marcus Pedersen, më i riu nga “italianët” në skuadrën e Norvegjisë me 25 vjet, i cili ka dy sezone te Torino pasi u soll në Itali nga Sassuolo në 2023-24.

Të qenit në grup me Francën nuk i ul shanset e Norvegjisë për të avancuar; përkundrazi, të kesh një grup kaq të vështirë mund të jetë motivimi i duhur për të shmangur rëniet e tensionit te Haaland dhe shokët e tij. Arritja ose jo në çerekfinale, siç ëndërrojnë një pjesë e mirë e tifozëve në Oslo dhe rrethinat e saj, varet padyshim nga golat e tij, por edhe nga konfirmimi se ky është vërtet brezi i artë. Me gjithë respektin për Solbakken, pas 28 vitesh pritje, me kualifikuese të mbyllura pa humbje përpara Italisë dhe me një nga qendërsulmuesit më të fortë në botë që të udhëheqë, të ëndërrosh të bësh gjëra të mëdha është normale. I takon Haaland dhe shokëve të tij, që nga debutimi i 16 qershorit kundër Irakut, të demonstrojnë se kjo është edhe e mundur.

Marrë nga La Gazzetta dello Sport