Dalja publike e Elisa Spiropalit dhe Mariana Koçekut me qëndrime kritike ndaj Partisë Socialiste pikërisht në kulmin e protestave kundër kryeministrit Edi Rama ka hapur një debat të rëndësishëm politik.
Natyrisht, si Elisa Spiropali ashtu edhe Mariana Koçeku kanë të drejtën e tyre të shprehin mendimin, edhe kur ai është kritik ndaj qeverisë apo partisë së tyre. Askush nuk mund t’ua mohojë këtë të drejtë në një demokraci.
Por politika nuk është vetëm çështje e së drejtës për të folur. Ajo është edhe çështje përgjegjësie, koherence dhe, pse jo, mirënjohjeje. Realisht Mirënjohja nuk është se dominon në Shqipëri, aq me tepër te ato individë që nuk e fitojnë emrin në publik prej meritave apo integritetit të tyre.
Elisa Spiropali ka qenë ndër politikanet që Edi Rama i ka besuar postet më të rëndësishme të shtetit, deri në detyrën e Kryetares së Kuvendit. Me pas ministre e Jashtme.
Edhe Mariana Koçeku u bë deputete e Partisë Socialiste falë besimit që lidershipi i dha duke e renditur në listën e mbyllur. Por Koçeku është soji tjetër nga ajo e Spiropalit, mbetet stoike dhe besimtare në Zot, larg politikës shqiptare. Ajo, ashtu duhet pranuar, më pranë Hyjit se sa realitetit, ndonëse Mariana është deputetja idealiste, realisht. Gjithsesi Rama përherë ka gabuar në emrat që ka promovuar; i pëlqen urtësia e tyre deri në servilizëm dhe me pas kur ngrenë krye xhindoset. Sido të jetë, e mira e donte që të dyja të tregonin integritet dhe forcë argumenti te “shpia e tyre socialiste” dhe nëse “bariu Rama” nuk i honepste atëhere të dyja bashkë apo veç e veç, të dilnin hapur siç kanë dalë me statuse në facebook. Por fakti që asnjera nuk del në publik apo në emisione për të debatuar dhe thënë mendimin e tyre mes një debati analistësh, tregon se ata janë me shumë prodhim chatgpt se sa janë brumë. Koçeku, sidoqoftë është me koncize se i bën vetë statuset e saj.
Dalja e tyre kritike në momentin më të vështirë për qeverinë krijon debat politik dhe ngre pyetje të natyrshme.
Kjo nuk do të thotë se ato duhet të heshtnin. Përkundrazi, kritika është e nevojshme. Por mënyra dhe momenti kur bëhet kritika kanë gjithmonë peshë politike.
Në fund të fundit, ndoshta problemi nuk është vetëm te Elisa Spiropali apo Mariana Koçeku. Ndoshta problemi është edhe te mënyra se si liderët shqiptarë ndërtojnë ekipet e tyre. Kur promovimet bëhen më shumë mbi bazën e besimit personal sesa mbi meritën, kontributin e gjatë dhe peshën politike, rreziku që nesër të përballesh me distancime apo zhgënjime është gjithmonë i pranishëm.
Ky është një mësim jo vetëm për Edi Ramën, por për çdo lider partie në Shqipëri. Postet nuk duhet të jenë shpërblime personale, por rezultat i meritokracisë. Sepse një post mund ta japë lideri, por karakterin politik, identitetin dhe qëndrueshmërinë nuk i krijon dot askush me një firmë.
Nëse partitë shqiptare duan të mbijetojnë përtej liderëve të tyre historikë, duhet të investojnë më shumë te meritokracia, te personalitetet me peshë dhe te zërat që kanë fituar autoritet me kontribut, jo vetëm me emërim.